ตอนที่ 170 เคลียร์ด่านล่วงหน้า

.

.

เสียงระเบิดดังสนั่นจนดึงความสนใจของเสิ่นชงเยว่ไปทันที

พอเธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นปืนยิงถั่วที่กำลังเงยหัวเขียว ๆ ขึ้นมาทำหน้าเหมือนรอคำชมอยู่ตรงหน้า ส่วนรางรถไฟเหาะด้านหลังพังถล่มลงมากลายเป็นซากไปแล้ว

“บอส ฉันทำดีใช่ไหม?! บนรางยังมีกิ้งก่านักล่าซ่อนอยู่ด้วย ฉันยิงมันตกลงมาเลย!”

เสิ่นชงเยว่หันไปมองซากปรักหักพังไม่ไกล มุมปากกระตุกเล็กน้อย

เสียงประกาศของระบบเงียบไปพักใหญ่ ราวกับกำลังประมวลผล ก่อนจะดังขึ้นช้า ๆ

[ผู้ล่าหมายเลข 016 ออฟไลน์]

[ผู้ล่าหมายเลข 023 ออฟไลน์]

เจียงนั่วตาโตทันที

“ว้าว! บนรางมีผู้ล่าซ่อนอยู่ตั้งสองตัวเลยเหรอ!”

เสิ่นชงเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยกนิ้วโป้งขึ้นช้า ๆ

“ทำได้ดี”

แต่ในวินาทีถัดมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังตามมาติด ๆ

[สายไฟ ออฟไลน์]

[กระจก ออฟไลน์]

[ห้องควบคุม ออฟไลน์]

[……]

เจียงนั่วเงียบกริบ

“…ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ตอนเห็นผู้ล่า สมองมันขาวโพลนไปหมด”

เสิ่นชงเยว่ค่อย ๆ ชักนิ้วโป้งกลับอย่างเงียบ ๆ

ฆ่าผู้ล่าไปสองตัวก็จริง แต่ผู้เล่นที่อยู่แถวนั้นโดนลูกหลงตายไปเป็นสิบ พื้นที่รอบรถไฟเหาะยุบพังจนแทบไม่เหลือสภาพ

นี่แหละเหตุผลที่เสิ่นชงเยว่ไม่เคยปล่อยให้เจียงนั่วยิงกระสุนถั่วมั่ว ๆ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อีกฝ่ายเล่นระเบิดแบบนี้

เวลาคงเหลืออีก 1 ชั่วโมง แต่ผู้ล่าเหลืออยู่แค่ 31 ตัว

ตราบใดที่ฆ่าพวกมันให้หมด เกมแบทเทิลรอยัลน่าเบื่อนี่ก็จะจบทันที

เสิ่นชงเยว่ก้มลงอุ้มเจียงนั่วขึ้น ก่อนขึ้นรถชมวิว แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังโซนอควาเรียม

เมื่อผู้ล่าถูกกำจัดไปมากกว่าครึ่ง ขวัญกำลังใจของผู้เล่นก็พุ่งขึ้นทันที บางคนรับหน้าที่แกล้งโง่ ซ่อนตัวเงียบ ๆ บางคนยอมเปิดเผยตำแหน่งตัวเอง เพื่อส่งข่าวเข้าแชทกลุ่ม

เพราะเกมซ่อนหานี้ผูกกับผลประโยชน์ของทุกคน ดังนั้นทุกคนจึงร่วมมือกันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

[กระบองเพชร: พบผู้ล่าแมลงสาบที่เครื่องเล่นชิงช้าแกว่ง โซน C ของสวนสนุก]

[กระบองเพชรถูกโจมตี ออฟไลน์]

ทันทีที่ส่งข้อความจบ กระบองเพชรก็โดนยิงหัวในทันที

“นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่ฉันโดนไอ้หนูชั้นต่ำพวกนี้ไล่ล่า!”

ผู้ล่าแมลงสาบถ่มน้ำลายอย่างหงุดหงิด ก่อนหันหลังวิ่งไปอีกทาง แต่มันยังวิ่งไปได้ไม่ถึงสองก้าว เสิ่นชงเยว่ก็ยิงทะลุหัวมันในทันที

[ผู้ล่าหมายเลข 08 ออฟไลน์]

[ฝ่ายเหยื่อได้รับ 100 คะแนน สะสมรวม 9000 คะแนน!]

[ฝ่ายผู้ล่าสะสมรวม 6890 คะแนน โปรดพยายามต่อไป!!]

.

.

อีกมุมหนึ่งของสวนสนุก

“ฉันไม่เล่นแล้ว ปล่อยฉันออกจากดันเจี้ยนเดี๋ยวนี้!”

“ไอ้พวกหนูนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”

“สนามอื่นผู้ล่าเป็นฝ่ายล่า มีแต่สนามเราที่โดนหนูล่า โคตรน่าอับอาย!!”

หลังเข้าสู่รอบสอง ผู้ล่าทุกตัวก็มองเห็นแชทของดันเจี้ยนได้แล้ว สนาม 01 เองก็มีระบบระบุตำแหน่งด้วย แต่ถึงอย่างนั้น พวกมันก็แทบถูกกวาดล้างหมดแล้ว

“ปัง”

ลิงนักล่าที่อยู่ใกล้จระเข้นักล่าที่สุด ระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดในพริบตา ตอนนั้นเองพวกผู้ล่าถึงเพิ่งรู้ตัว ว่าพวกมันถูกพบแล้ว

“ทำยังไงดี พี่ใหญ่ พวกเราจะแพ้แล้ว!”

“คะแนนพวกหนูแซงเราไปแล้ว!”

จระเข้นักล่าปวดหัวจนแทบระเบิด มันตะโกนลั่น

“หุบปาก! รอบสองใกล้จบแล้ว พวกเรายังมีโอกาส!”

แต่ยังไม่ทันพูดจบ กระสุนถั่วสีเขียวขนาดเท่านิ้วโป้งก็พุ่งเข้ามาในกลุ่ม

ตูม!

เปลวไฟพุ่งสูงขึ้นฟ้า

พอไฟสงบลง บนพื้นก็เหลือเพียงกองเถ้าถ่าน พร้อมกลิ่นไหม้ที่ยังลอยอบอวล เจียงนั่วหันมามองเสิ่นชงเยว่ ดวงตาเป็นประกาย

“บอส! แบบนี้ถือว่าเคลียร์ภารกิจล่วงหน้าไหม?”

“อาจจะ…”

เสียงระบบดังขึ้นทันที

[ขอแสดงความยินดีกับฝ่ายผู้เล่นที่สังหารผู้ล่าหมายเลข 01 และหมายเลข 06…]

[คะแนนรวม: 9900]

[เวลาคงเหลือของเกมรอบสอง: 5 นาที]

[ผู้เล่นต้องทำภารกิจสังหารให้สำเร็จภายในเวลาที่กำหนด มิฉะนั้นเกมรอบถัดไป ‘ซ่อนหา’ จะเริ่มต้น]

[ผู้ล่าจะซ่อนตัวในแผนที่ใหม่ และผู้เล่นต้องหาผู้ล่าตัวที่ถูกต้องภายใน 1 ชั่วโมง]

สีหน้าของเสิ่นชงเยว่เปลี่ยนทันที

ระบบเกมนี่ไม่เล่นตามสูตรจริง ๆ ภารกิจในแผนที่ใหม่คือหาผู้ล่าตัวที่ถูกต้อง นั่นหมายความว่า รอบสามจะเพิ่มลูกเล่นใหม่ และอาจมีผู้ล่าที่ซ่อนตัวอยู่ในรูปแบบที่ต่างออกไป

[หลอดไฟ: ระบบบ้าเอ๊ย! ยังเล่นลูกไม้อีก!!]

[ไก่จอมกวน: เหลือผู้ล่าอีกตัวเดียว! ใครเห็นบ้าง?]

[เก้าอี้บิน: ทางนี้ไม่มี]

[ปราสาทลม: ทางนี้ก็ไม่มี]

[ชิงช้าหน้าผา: ไม่เจอเหมือนกัน]

ไม่นาน ผู้เล่นที่ก่อนหน้านี้ซ่อนเงียบอยู่ในแชทก็โผล่ออกมาหมด

ไอเทมสารพัดชิ้นบินว่อนทั่วสวนสนุก พยายามตามหาผู้ล่าที่ซ่อนอยู่ แต่ผลลัพธ์กลับไม่ดี หาไม่เจอเลย

[เกมรอบสองจะสิ้นสุดใน 3 นาที]

เสิ่นชงเยว่เม้มปาก เงียบไม่พูด

“เสี่ยวปา ฉันจำได้ว่า ภาพลวงตาของเธอยังเหลือเวลาใช่ไหม?”

ผีเสื้อวิญญาณกระพือปีก บินวนอยู่ตรงหน้าเธอ

“ใช่ค่ะ ยังเหลืออีก 4 นาที นายท่านจะทำอะไรเหรอ?”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจียงนั่วเห็นผีเสื้อตัวนี้ แต่เธอก็ยังสะดุ้งทุกครั้ง

“ขยายขอบเขตภาพลวงตาได้ไหม?”

“ได้ค่ะ แต่เวลาจะสั้นลงมาก” เสี่ยวปาตอบตามตรง

“ถ้าคลุมทั้งสวนสนุก จะอยู่ได้นานแค่ไหน”

“ประมาณ 10 วินาทีค่ะ” เสี่ยวปาตอบอย่างซื่อ ๆ มันยังไม่เข้าใจว่าผู้เป็นนายคิดจะทำอะไร

เสิ่นชงเยว่พยักหน้า

“แค่นั้นก็พอแล้ว”

ขณะเดียวกัน ใต้ดินลึกในอีกมุมหนึ่งของสวนสนุก

“ไอ้พวกหนูนั่นยังคิดจะหาฉันอีกเหรอ อีกเดี๋ยวเกมก็จบแล้ว พวกมันต้องล้มเหลวแน่”

“พอเข้ารอบสาม แค่ฉันซ่อนตัวไม่ออกมา ฝ่ายผู้ล่าก็ชนะ!!”

“แผนของหัวหน้าจระเข้ยังไงก็สุดยอด ลวงตะวันออกโจมตีตะวันตกจริง ๆ”

“ขอแค่ฉันไม่ตาย ผู้ล่าก็ยังฟื้นกลับมาได้”

ในตอนนั้น แมลงปีกแข็งหุ้มเกราะตัวหนึ่งกำลังขดตัวอยู่ในดิน นิ่งสนิทราวกับรูปปั้น

แล้วเสียงระบบก็ดังขึ้น

[เกมซ่อนหารอบสองสิ้นสุด!]

[ฝ่ายผู้ล่าเหลือผู้รอดชีวิต 1 ตัว เกมรอบสามกำลังจะเริ่มต้น]

[ขอให้ผู้ล่าเข้าสู่พื้นที่พัก]

แมลงปีกแข็งถอนหายใจอย่างโล่งอก

มันใช้ก้ามแข็ง ๆ ปัดดินบนตัวออก ก่อนค่อย ๆ ขุดตัวขึ้นจากพื้น

แต่ทันทีที่มันโผล่หัวขึ้นมา ปากกระบอกปืนสีดำก็เล็งมาที่มันตรง ๆ สมองของผู้ล่าแมลงปีกแข็งพลันขาวโพลนทันที

ทำไมหนูตัวนี้ถึงมาอยู่ตรงนี้?

หลังเกมจบ เธอควรถูกส่งกลับไปห้องควบคุมแล้วไม่ใช่เหรอ?

มันไม่มีทางเดาได้เลย ว่าเสียงประกาศของระบบเมื่อครู่เป็นของปลอม

เสิ่นชงเยว่ยิ้มบาง ๆ

“เจอแล้ว”

ปัง!

กระสุนทะลุหัวสัตว์ประหลาดในทันที

สวนสนุกกว้างขนาดนี้ แถมมีผู้เล่นตั้งเป็นพัน เป็นไปไม่ได้ที่จะหาผู้ล่าไม่เจอแม้แต่ตัวเดียว ดังนั้นคำตอบจึงมีแค่อย่างเดียว

ผู้ล่าตัวนี้ไม่เคยออกมาเลยตั้งแต่ต้น

มันรู้แผนของพวกเธอ เลยเก็บไพ่ตายไว้กับตัว แต่สุดท้าย ก็ยังโดนเสิ่นชงเยว่ขุดออกมาได้

[สังหารผู้ล่าหมายเลข 100 เกมสิ้นสุด!!]

[ทางเข้าสู่เกมรอบสามจะถูกปิด]

[ฝ่ายเหยื่อสะสมครบ 10000 คะแนน ผู้เล่นทุกคนฟื้นคืนชีพ]

[ผู้สะสมคะแนนอันดับหนึ่งได้รับหีบสมบัติทองคำ อันดับสองได้รับการ์ดซ่อมรถ 1 ใบ อันดับสามได้รับคูปองซื้อของห้างทางหลวง 1 ใบ และผู้เล่นที่เหลือได้รับหีบสมบัติสีเทาระดับ 1 คนละ 1 ใบ]

[รางวัลทั้งหมดถูกส่งไปยังกล่องจดหมายของผู้เล่นแล้ว]

[ยินดีต้อนรับผู้เล่นเข้าร่วมเกมซ่อนหาอีกครั้ง]

ผู้คนรอบข้างมองหน้ากันด้วยความงุนงง

หลังจากแน่ใจว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ หลายคนก็ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง

แสงสีขาววาบขึ้น ผู้เล่นจากดันเจี้ยนซ่อนหาสนาม 01 ถูกส่งออกมาพร้อมกัน และข่าวนี้ก็ถูกระบบประกาศลงช่องโลกไปแล้ว

[หัวเปื้อนอึ: โกงหรือเปล่า? ทำไมออกมาเร็วขนาดนี้?! คนจากสนามอื่นยังไม่ออกเลย!]

[นางรองเกิดใหม่ขอสวนกลับ: โกงแน่ ๆ! ฉันเพิ่งเข้าไปก็โดนคัดออกเป็นคนแรก แล้วจู่ ๆ ก็ฟื้นกลับมา ฉันยังงงอยู่เลยว่าเกิดอะไรขึ้น]

[คอร์กี้เดินได้: ฉันจะเล่าเอง! มีบอสคนหนึ่งฆ่าผู้ล่าไปหลายตัว แล้วเกมรอบสองก็กลายเป็นฝ่ายเหยื่อล้อมฆ่าผู้ล่า สุดท้ายผู้ล่าตายหมด พวกเราเลยชนะ!!]

[ดีการ์แห่งแดนตงเป่ย: เชี่ย!! เล่นแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?!]

.

.

จบ.