ตอนที่ 169 ปืนยิงถั่ว

.

.

[ปืนยิงถั่ว: ทุกคนหยุดส่งข้อความในแชทเดี๋ยวนี้ ผู้ล่าสามารถใช้ข้อความระบุตำแหน่งของพวกคุณได้ ซ่อนตัวดี ๆ!!]

[วงโคจร: อะไรนะ?! เรื่องสำคัญขนาดนี้ ทำไมเพิ่งมาบอก!]

[รถบั๊ม: ฉันก็ว่าอยู่ ทำไมพวกผู้ล่าถึงเล็งแต่ผู้เล่นที่พรางตัวเป็นของชิ้นเล็ก ที่แท้ก็ใช้วิธีนี้นี่เอง!]

[ปืนยิงถั่ว: ใครที่ยังไม่ได้ส่งข้อความ ห้ามส่งอีก ไม่งั้นพวกเราไม่รับประกันว่าจะผ่านเกมรอบนี้ได้ตามปกติ]

เจียงนั่วมองพวกคนในแชทแล้วแทบขำ

เธออุตส่าห์เตือนชัด ๆ แล้ว แต่พวกนี้ยังถามกันไม่หยุด

“บอส ฉันแจ้งเรียบร้อยแล้ว แล้วต่อไปทำยังไง” เจียงนั่วปิดหน้าจอแสง ก่อนเงยหัวสีเขียวขึ้นมามองผู้หญิงข้าง ๆ

เสิ่นชงเยว่ตอบสั้น ๆ โดยแทบไม่ต้องคิด

“ฆ่าผู้ล่า เคลียร์เกม”

พูดจบ เธอก็ก้มลงอุ้มปืนยิงถั่วจากพื้น แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดที่เสียงปืนดังหนาแน่นที่สุด

กลางสวนสนุก

จระเข้นักล่ามองข้อความระบุตำแหน่งไม่กี่บรรทัดสุดท้ายในแชท ก่อนปิดหน้าจอลง สีหน้าดำทะมึน

“ไอ้พวกหนูสกปรกนี่ รู้ตัวเร็วชะมัด”

ตอนนี้พวกมันฆ่าเหยื่อไปได้ไม่ถึงห้าร้อยตัว ยังห่างจากหมื่นคะแนนอีกไกล แต่ไอ้พวกหนูสกปรกพวกนี้ ฆ่าผู้ล่าได้หนึ่งตัวกลับได้ตั้ง 100 คะแนน

แบบนี้จะเอาอะไรไปสู้!

[ผู้ล่าหมายเลข 45 ถูกสังหาร]

[ผู้ล่าหมายเลข 47 ถูกสังหาร]

[ผู้ล่าหมายเลข 78 ถูกสังหาร]

[……]

[ฝ่ายเหยื่อสะสมคะแนน 2300 คะแนน!!]

พอได้ยินเสียงประกาศของระบบ พวกผู้ล่าที่อยู่ตรงนั้นก็เดือดกันทันที กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด

เกมซ่อนหานี้ เดิมทีหน้าที่ของพวกมันมีแค่ฆ่าเหยื่อ แต่ตอนนี้กลับถูกเหยื่อฆ่าตอบ

นี่เป็นครั้งแรก

ถ้าผู้ล่าจากสนามอื่นรู้ว่าพวกมันถูกหนูชั้นต่ำฆ่ากลับ คงกลายเป็นเรื่องขำขันไปทั้งเกมแน่

ทั้งหมดก็เพราะชิงช้าสวรรค์นั่น!

ตั้งแต่เกมแรก ดันเจี้ยนนี้ก็เริ่มเพี้ยนไปหมด ระบบให้เวลาผู้ล่าแค่ครึ่งชั่วโมงในการหาตัว พอพวกหนูรู้แล้วว่าข้อความในแชทใช้ระบุตำแหน่งได้ พวกมันก็ไม่มีทางส่งอีก จระเข้นักล่าปวดหัวจนแทบระเบิด

แม้ความสามารถรับรู้ที่เคยภาคภูมิใจ ก็ไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นเลย

.

.

โซนอควาเรียม

หลินชิงชิงรับหน้าที่เป็นเหยื่อล่อ

ส่วนซ่งฉูซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด คอยจังหวะให้ผู้ล่าเข้ามา ทั้งสองใช้วิธีนี้จัดการผู้ล่าไปได้หลายตัวแล้ว

“ไอ้พวกหนูน่ารังเกียจพวกนั้นไปซ่อนอยู่ไหนหมด”

“ก็เพราะไอ้จระเข้โง่นั่นแท้ ๆ บอกให้ล่าพวกหนูที่ซ่อนตัวก่อน ข้อมูลตำแหน่งเลยหลุดเร็วขนาดนี้”

สุนัขจิ้งจอกขนสีชมพูตัวหนึ่งเดินเข้ามาในอควาเรียม หลังจากแน่ใจแล้วว่ามีผู้ล่าอยู่แค่ตัวเดียว ซ่งฉูกับหลินชิงชิงก็เตรียมลงมือ

“ทำไมที่นี่เงียบขนาดนี้”

“ต้องมีหนูซ่อนอยู่เยอะแน่”

พอสุนัขจิ้งจอกก้าวเข้ามา มันก็ยกปืนยิงใส่ลูกบอลในสระทันที ซ่งฉูอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเสียสมาธิพุ่งเข้าโจมตีจากด้านหลัง

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ สุนัขจิ้งจอกขนชมพูหลบได้

“ฉันไม่ใช่ไอ้จระเข้โง่นั่น จะโง่ขนาดนั้นได้หรือไง”

มันแค่นหัวเราะ ก่อนยกปืนเล็งใส่ซ่งฉู

ก่อนเข้ามาในอควาเรียม มันได้กลิ่นหนูสกปรกอยู่แล้ว

“ปัง” เสียงปืนดังขึ้น

สุนัขจิ้งจอกขนชมพูล้มลงกับพื้น ก่อนกลายเป็นหมอกเลือดสลายหายไป เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหูซ่งฉู

[ผู้ล่าหมายเลข 97 ออฟไลน์]

สีหน้าซ่งฉูไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เธอเพียงโบกมือไปทางอาคารด้านหลัง ตรงนั้นมีสไนเปอร์ซ่อนอยู่

“หึ สุนัขจิ้งจอกโง่ แกไม่เคยได้ยินหรือไง ว่าตั๊กแตนจับจักจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง”

เวลาเพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมง

จำนวนผู้ล่าลดฮวบเหลือ 55 ตัว ส่วนจำนวนผู้เล่นยังเหลือ 3980 คน และในนั้น ผู้ล่าที่ถูกเสิ่นชงเยว่ฆ่าคิดเป็นสัดส่วนมากที่สุด

[สังเคราะห์ไอเทมดันเจี้ยน ปืนพก?]

[ยืนยัน]

[คำใบ้จาก ‘หลอมรวม’: สังเคราะห์เป็นปืนสไนเปอร์อินฟราเรดระดับกลาง]

[สังเคราะห์ปืนสไนเปอร์?]

[ยืนยัน]

[คำใบ้จาก ‘หลอมรวม’: สังเคราะห์เป็นปืนสไนเปอร์นำวิถี]

เจียงนั่วมองอาวุธในมือเสิ่นชงเยว่ ดวงตาแทบเป็นประกาย

“สุดยอดเลยบอส นี่คือความสามารถของเธอเหรอ สร้างปืนใหญ่ด้วยมือเปล่าได้เลยเหรอเนี่ย!”

“อืม” เสิ่นชงเยว่พยักหน้า

ปืนสไนเปอร์นำวิถีนี้มีระยะยิงไกลเกิน 2000 เมตร และสามารถติดตามเป้าหมายอัตโนมัติในระยะ 100 เมตร

น่าเสียดายที่มันเป็นไอเทมเฉพาะดันเจี้ยน เอาออกไปข้างนอกไม่ได้

พอไม่มีผู้เล่นช่วยส่งข้อมูล แผนกวาดล้างผู้ล่าก็ช้าลงทันที เสิ่นชงเยว่ทำได้แค่ไล่ค้นทีละจุด และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เครื่องเล่นทุกอย่างในสวนสนุกก็เริ่มทำงาน

เรือโจรสลัดแกว่งไปมา ม้าหมุนหมุนช้า ๆ พร้อมเสียงเพลงเด็ก หอคอยดิ่งพสุธาขึ้นลงไม่หยุด

ทั้งที่ไม่มีคนอยู่เลย แต่กลับให้ความรู้สึกหลอนอย่างบอกไม่ถูก เจียงนั่วตัวสั่นนิด ๆ

“บอส ทำไมฉันรู้สึกขนลุกเหมือนเข้าดันเจี้ยนผีในนิยายเลย แต่พูดจริงนะ โชคดีที่นี่เป็นเกมแบทเทิลรอยัล ถ้ามีผีจริง ฉันคงเป็นคนแรกที่ตาย!”

หลังจากได้กินน้ำค้างวิญญาณเจือจางไปครึ่งขวด เจียงนั่วก็เดินได้คล่องขึ้นแล้ว

ระหว่างที่ทั้งสองเดินผ่านรางรถไฟเหาะ เสิ่นชงเยว่จู่ ๆ ก็ถอยหลังหลายก้าวโดยสัญชาตญาณ ก่อนรีบหาที่กำบังซ่อนตัว เจียงนั่วที่รับรู้ช้ากว่าก็ทำได้แค่รีบตาม

พริบตาถัดมา

พื้นคอนกรีตตรงที่พวกเธอเพิ่งยืนอยู่ถูกยิงพรุนจนเป็นรูเหมือนรังผึ้ง

“บ้าเอ๊ย! พวกนี้ยังซุ่มโจมตีอีก ไร้ยางอายจริง ๆ!”

เจียงนั่วยังด่าไม่ทันจบ กระสุนอีกชุดก็ยิงมาจากด้านหลัง ตัดใบไม้บนหัวเธอหลุดไปหลายใบ

“ข้างหลังก็มี พวกมันคิดจะล้อมเราเหรอ?!”

เสิ่นชงเยว่ไม่พูดแม้แต่คำเดียว เธอยกปืนสไนเปอร์ขึ้นเล็ง ก่อนยิงสวนไปแบบเหมือนยิงส่ง ๆ

กบนักล่าตัวหนึ่งหัวเราะออกมาทันที

“นี่คือหนูที่หัวหน้าสั่งให้ฆ่าเหรอ ยิงเป็นจริงหรือเปล่า ผู้ล่าพวกนั้นก่อนหน้านี้นี่ขี้ขลาดจริง ๆ ถึงได้ตายเพราะอะไรแบบนี้…”

มันพูดยังไม่ทันจบ หัวก็ระเบิดทันที!

ผู้ล่าหนูที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับชะงัก

“อะไรน่ะ?! เมื่อกี้กระสุนมันเลี้ยวเองหรือเปล่า?”

“ปัง”

เสียงปืนดังอีกนัด

กระสุนที่ดูเหมือนยิงหลุด จู่ ๆ ก็หักโค้งกลางอากาศ ก่อนพุ่งทะลุหัวผู้ล่าแบดเจอร์น้ำผึ้งที่อยู่ข้าง ๆ อย่างแม่นยำ เลือดกระเด็นสาดใส่ผู้ล่าหนูเต็มหน้า

ตอนนี้มันมั่นใจแล้ว

ปืนของหนูตัวนี้เป็นไอเทมระดับสูง!!

เสิ่นชงเยว่จัดการผู้ล่าบนรางรถไฟเหาะอย่างรวดเร็ว

[……สังหารผู้ล่า 8 ตัว สะสม 800 คะแนน]

เจียงนั่วตบมือเสียงดัง ดวงตาเป็นประกาย

“กระสุนนี่ล็อกเป้าได้ด้วย! แบบนี้เรายืนอยู่ตรงนี้แล้วยิงพวกมันให้หมดไม่ได้เหรอ?”

“ไม่ได้ ฟังก์ชันติดตามเป้าหมายจำกัดแค่ 100 เมตร” เสิ่นชงเยว่ตอบ

“บอส งั้นฉันไปเก็บปืนพวกผู้ล่าก่อนนะ เธอช่วยทำปืนให้ฉันด้วยได้ไหม? ปืนยิงถั่วของฉันชาร์จนานเกิน”

เสิ่นชงเยว่เตือนให้เธอระวังตัว ก่อนเปิดหน้าจอแสงเช็กสถานการณ์ฝั่งซ่งฉู

กระสุนถั่วของเจียงนั่วแรงกว่าสไนเปอร์สิบกระบอกก็จริง แต่มีปัญหาเรื่องคูลดาวน์ ยิงหนึ่งครั้งต้องรอ 10 นาที เพราะงั้นให้ปืนเธอไว้ก็ไม่เสียหาย

เจียงนั่วค่อย ๆ โผล่หัวสีเขียวออกมา ลองเช็กซ้ายขวาอยู่หลายรอบ

หลังแน่ใจว่าไม่มีผู้ล่าอยู่ใกล้ เธอก็รีบเดินลอดใต้รางรถไฟเหาะ เก็บปืนหลายกระบอกพาดไว้ด้านหลัง ก่อนวิ่งกลับไปทางบูธขายตั๋ว

แต่ยังวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็สะดุดล้มลงกับพื้น ความเย็นวาบแล่นขึ้นสันหลังของเจียงนั่วทันที

เธอกลิ้งถอยหลังตามสัญชาตญาณ

พอหันกลับไปมองอีกครั้ง ก็เห็นกระสุนสีเงินฝังอยู่ตรงจุดที่เธอนอนอยู่เมื่อครู่

บนรางรถไฟเหาะ ยังมีกิ้งก่านักล่าตัวหนึ่งเกาะอยู่ ร่างของมันค่อย ๆ กลืนไปกับสีของรางจนแทบมองไม่เห็น

“บ้าเอ๊ย! ยังมีตัวที่รอดอีก กิ้งก่านี่เอง ถึงได้หลบกระสุนนำวิถีได้”

เธอต้องรีบกลับไป ต้องรีบบอกบอสเรื่องนี้!

แต่ถ้าหันหลังกลับตอนนี้ ก็เท่ากับเปิดแผ่นหลังให้ผู้ล่า เจียงนั่วยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้จะขยับดีหรือไม่

และในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัว

กระสุนถั่วพร้อมแล้ว ยิงได้ทุกเมื่อ

เจียงนั่วรีบส่งข้อความเข้ากลุ่ม รายงานว่าพบกิ้งก่านักล่า

จากนั้นก็ยกปืนยิงถั่วขึ้น เล็งไปที่รางรถไฟเหาะ ก่อนรวบรวมแรงทั้งหมดแล้วยิงกระสุนถั่วระเบิดออกไปเต็มแรง!!

.

.

จบ.