บทที่ 76 - รูปแบบต่างๆ! สามส่วน? สองส่วน? สี่ส่วน? หนึ่งส่วน?

บทที่ 76 - รูปแบบต่างๆ! สามส่วน? สองส่วน? สี่ส่วน? หนึ่งส่วน?

เช้าเวลาแปดโมงของวันต่อมา

เฉินซีอินและหลินอู่เดินตามกันออกมาจากห้องพัก

"อรุณสวัสดิ์~!"

หลินอู่ที่มีรอยคล้ำใต้ตาเป็นหมีแพนด้า โผล่มาที่โต๊ะอาหาร เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง ก่อนจะนั่งลงกินมื้อเช้า

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินซีอินก็ถามด้วยความอยากรู้ "ไอ้หมา นายไปทำอะไรมาเนี่ย? เมื่อคืนแอบไปปล้นหมู่บ้านแม่ม่ายมาหรือไง?"

หลินอู่ซดโจ๊กอาหารวิญญาณเข้าไปอึกหนึ่ง ก่อนจะกลอกตาบน "พูดบ้าอะไรเนี่ย นายช่วยหาที่ให้ฉันไปปล้นดูหน่อยสิ? เมื่อคืนฉันโต้รุ่งฝึกฝนต่างหากเล่า!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินซีอินก็มองเขาด้วยแววตาครุ่นคิด อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

เรื่องความขยันนี่ต้องยกให้นายจริงๆ นะ เสี่ยวอู่จื่อ!

แต่ฉันก็ไม่ได้น้อยหน้าหรอกนะ!

วินาทีต่อมา

เฉินซีอินยิ้มบางๆ จากนั้นพลังเสียงในร่างกายก็พันรอบมือ เขาตวัดมือขวา ส่งแถบสีท่วงทำนองที่พลิ้วไหวราวกับสายน้ำพุ่งเข้าสู่ร่างกายของหลินอู่

หลินอู่รู้สึกได้ทันทีว่าสภาพร่างกายและจิตใจของตัวเองฟื้นฟูกลับมาสดชื่นอีกครั้ง เขาลุกพรวดขึ้นมองเฉินซีอิน ตาเป็นประกายวิบวับ

"เฮ้ย เอาเรื่องว่ะ มีฟังก์ชันแบบนี้ด้วยเหรอ? คืนนี้ฉันย้ายไปฝึกห้องนายด้วยคนดีกว่า!"

พอได้ยินประโยคนั้น เฉินซีอินก็ทำหน้าขยะแขยง "ไสหัวไปไกลๆ เลย นายไม่ใช่สาวๆ ซะหน่อย อย่ามาทำเตียงฉันสกปรกนะเว้ย!"

"เวรเอ๊ย ความเป็นเพื่อนมันเอามาเทียบกับสาวๆ ได้ด้วยเหรอ? นายเปลี่ยนไปนะ เสี่ยวอินจื่อ เมื่อก่อนนายไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา"

หลินอู่ตกอยู่ในห้วงความทรงจำ แอบคิดถึงสมัยที่ยังเป็นคนธรรมดา ตอนที่พวกเขาสองคนนอนเตียงสองชั้นด้วยกัน ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"ก็เห็นว่าพลังพิเศษของนายมันช่วยคลายความเหนื่อยล้าได้ ฉันก็เลยกะจะไปฝึกกับนายด้วย ถ้าไม่ไหวจริงๆ นายนอนบนเตียงไป ฉันปูผ้านอนพื้นก็ได้"

เฉินซีอินโบกมือปฏิเสธอย่างหน่ายใจ "ประสาทปแดก มีเตียงให้นอนดีๆ ดันอยากไปนอนพื้น ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด แค่ตื่นเช้ามาจัดให้ทีนึงก็พอแล้ว รีบๆ กินให้เสร็จ จะได้ไปฝึกกันต่อ!"

"ก็ได้"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินอู่ก็ต้องยอมถอย กลับไปนั่งลงกินมื้อเช้าตามเดิม

อีกด้านหนึ่ง เฉินซีอินก็ยกถ้วยโจ๊กสัตว์อสูรระดับสองบนโต๊ะขึ้นมาซด พลางคิดในใจว่าเมื่อไหร่จะขึ้นถึงระดับสี่ซะที จะได้มีชีวิตอยู่ได้ด้วยการดูดซับพลังวิญญาณล้วนๆ โดยไม่ต้องกินข้าว

ผ่านไปสักพัก จ้าวหานอวิ๋นก็เดินมาจากไกลๆ มาหยุดยืนข้างเฉินซีอิน ปรายตามองทั้งสองคน ก่อนจะพูดว่า "นายน้อยรองครับ มีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อยครับ"

"เรื่องอะไรเหรอครับ ลุงจ้าว?" เฉินซีอินเงยหน้าขึ้นถาม

จากนั้น จ้าวหานอวิ๋นก็รายงานเรื่องที่หม่าต๋าก่อไว้ให้ฟัง เพื่อรอปฏิกิริยาและการตัดสินใจจากเฉินซีอิน

ตอนนั้นเอง จู่ๆ เบื้องหน้าเฉินซีอินก็มีตัวเลือกปรากฏขึ้น 2 ข้อ

【ตัวเลือก 1: ปล่อยหม่าต๋าไป โรงงานประกอบชิ้นส่วนยังต้องการให้เขาไปทำงาน รางวัลเมื่อสำเร็จ: ฉายา: ผู้ใหญ่ใจกว้าง (สามารถเรียกดูได้)】

【ตัวเลือก 2: ส่งตัวไปสมรภูมิเผ่าพันธุ์ต่างดาว ให้เขาไปใช้พลังงานเฮือกสุดท้ายให้เป็นประโยชน์ รางวัลเมื่อสำเร็จ: บทเพลงค่ายกลมังกรฟ้าคลื่นเสียง (ไม่สามารถเรียกดูได้)】

เฉินซีอินลองพิจารณาของรางวัลจากตัวเลือก 1 ดู

【ผู้ใหญ่ใจกว้าง】: ในฐานะผู้ใหญ่ที่โตแล้ว ต้องไม่คิดเล็กคิดน้อย ต้องใจกว้างดั่งแม่น้ำ

ฉายานี้สามารถเพิ่มความจุพลังพิเศษได้ 100% และเพิ่มจำนวนครั้งในการใช้ทักษะ

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินซีอินก็ยังคงเลือกข้อ 2

ถ้าเป็นช่วงหลังๆ เขาอาจจะลองพิจารณาตัวเลือก 1 ดูบ้าง

แต่ตอนนี้ ใครหน้าไหนกล้ามาหาเรื่องเขา เขาจะเหยียบให้จมดินทั้งตระกูลเลย!

ต้องแบบนี้สิถึงจะถูก!

ความคิดแล่นปรู๊ดปร๊าด เฉินซีอินเอ่ยปากขึ้น "ลุงจ้าวครับ รบกวนลุงช่วยจัดการล้างสมองมัน แล้วก็ส่งตัวไปสมรภูมิเผ่าพันธุ์ต่างดาวทีนะครับ"

"ตกลงครับ"

จ้าวหานอวิ๋นพยักหน้ารับคำ ทันใดนั้น เฉินซีอินก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามด้วยความอยากรู้:

"อ้อ จริงสิครับ ลุงจ้าว ผู้หญิงคนนั้นยังรอดอยู่ไหมครับ?"

"หึๆ ตายไปแล้วล่ะ"

จ้าวหานอวิ๋นตอบเสียงเย็น มองดูเฉินซีอินที่ชะงักไปครู่หนึ่งพร้อมกับยิ้มบางๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปเพื่อจัดการธุระต่อ

อีกด้านหนึ่ง มองดูแผ่นหลังที่เดินจากไป เฉินซีอินก็ถอนหายใจออกมา

แต่ก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติ ถึงยังไงผู้ใช้พลังพิเศษที่เพิ่งปลุกพลังได้ ถูกส่งไปสนามรบ ก็น่าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานหรอก ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเคยล่วงเกินเขามาก่อนด้วย

เมื่อตั้งสติได้ เฉินซีอินก็สลัดเรื่องของหม่าต๋ากับซือลวี่ช่าทิ้งไปจากสมอง

【โฮสต์เลือกตัวเลือก 2 รางวัลเมื่อสำเร็จ: บทเพลงค่ายกลมังกรฟ้าคลื่นเสียง】

【บทเพลงค่ายกลมังกรฟ้าคลื่นเสียง】

ผลลัพธ์จะเปลี่ยนแปลงไปตามระดับขั้น ใช้ตนเองเป็นศูนย์กลางในการปลดปล่อยพลังพิเศษสายเสียง สร้างคลื่นเสียงขึ้นมา เชื่อมต่อกันผ่านพลังจิต

รูปแบบค่ายกลอ้างอิงตามหลักแปดกว้า (แผนผังแปดเหลี่ยม)

เฉียน ตุ้ย หลี เจิ้น ซวิ่น ขั่น เกิ้น คุน สอดคล้องกับธาตุ ทอง ดิน ไฟ ไม้ น้ำ

ตำแหน่งยืนที่ต่างกัน จะให้ผลลัพธ์การบัฟเสริมคุณสมบัติที่ต่างกัน เช่น สายฟ้าเมื่อได้รับการสนับสนุนจากตำแหน่ง 'เจิ้น' จะได้รับบัฟเพิ่มขึ้น 30% แต่ถ้าอยู่ในตำแหน่ง 'หลี' จะได้รับบัฟเพียง 5%

อัตราการแกว่งตัวอยู่ที่ 5%~30%

หากอยู่ในระดับเดียวกันจะแสดงผลลัพธ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ หากข้ามระดับผลลัพธ์จะลดหลั่นลงไป

เมื่ออ่านดูผลลัพธ์ของเพลงใหม่ เฉินซีอินก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเรียกหลินอู่ที่กำลังนั่งเหม่อ ให้ไปที่หอพลังพิเศษด้วยกันอีกครั้ง

……

ตลอดระยะเวลาห้าวันหลังจากนั้น

ทั้งสองคนใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แค่กินกับฝึกซ้อมเท่านั้น

เฉินซีอินที่มีความเร็วลดลงสิบเท่า กับหลินอู่ที่มีความเร็วเพิ่มขึ้นสองเท่า ทะลวงเข้าสู่ระดับทองแดงขั้นกลางได้ในเวลาไล่เลี่ยกัน

นอกจากนี้ เฉินซีอินยังพบว่า ในระดับขั้นสอง ทุกครั้งที่เลื่อนระดับ ค่าพละกำลังหรือจิตวิญญาณที่ต้องใช้ จะเพิ่มจาก 100 แต้มเป็น 200 แต้ม

กายาห้าสุรเสียงนี่มันกินทรัพยากรดุกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก แต่ความแข็งแกร่งนี่มันของจริงไม่อิงนิยายเลยล่ะ!

ช่วงหลายวันนี้ เขาได้ลองทดสอบโหมดระเบิดพลังรูปแบบอื่นๆ ดูบ้างแล้ว

และคนที่ต้องรับเคราะห์เป็นกระสอบทรายก็คือหลินอู่นั่นเอง

ในรูปแบบควบคุม

เขาสามารถเปลี่ยนรูปทรงของคมมีดเสียงให้กลายเป็นหนวดเสียง ใช้พันธนาการควบคุมอีกฝ่ายได้

หลินอู่ที่อยู่ในระดับเดียวกัน ถ้าไม่เปิดใช้กายาเทพอัสนี ก็ไม่มีทางดิ้นหลุดได้เลย

ในรูปแบบการรักษา

เขาใช้คมมีดเสียงเปลี่ยนเป็นแสงเสียง เมื่อยิงไปกระทบตัวหลินอู่ที่ถูกคมมีดเสียงของเขากรีดแขนเป็นแผล แผลนั้นก็สมานตัวหายสนิทในพริบตา ทำเอาหลินอู่ถึงกับอึ้งไปเลย

ในรูปแบบพลังจิต

คมมีดเสียงแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นเสียง พุ่งเข้าไปตะโกน '80, 80, 80' ใส่ในหัวของหลินอู่ตรงๆ ทำเอาสติสัมปชัญญะของหมอนั่นแทบจะแตกกระเจิง

โชคดีที่หลินอู่มีพลังสองสาย ถึงจะชอบใช้แต่กำลังเข้าแลก แต่ความต้านทานด้านจิตวิญญาณก็ถือว่าไม่เลว เลยไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก

อีกอย่าง เฉินซีอินก็สามารถใช้พลังรักษาให้ได้

ใช้เสียงดนตรีเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำไงล่ะ!

ส่วนในรูปแบบธาตุ

คมมีดเสียงของเขาแฝงดาเมจธาตุต่างๆ ได้ด้วย

คมมีดเสียงสีแดงเพลิงจะร้อนลวกๆ! คมมีดเสียงสีฟ้าครามจะเย็นเจี๊ยบ!

คมมีดเสียงสีเขียวจะพุ่งเร็วปรื๊ด! คมมีดเสียงสีเหลืองดินจะแข็งปั๋ง!

คมมีดเสียงสีทองจะแหลมคมกริบ! คมมีดเสียงสีดำสนิทจะกัดกร่อนทำลาย!

คมมีดเสียงสีม่วงอาจจะดูไม่มีคลาส แต่มันแฝงพิษร้ายแรงไว้ด้วยนะ!

เฉินซีอินเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ตัวเองกลายเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนไปแล้วเนี่ย!

สายเสียงอเนกประสงค์ น่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้!

ชาติก่อนคนอื่นอาจจะ 'เย้ยหยันสามส่วน ดูแคลนห้าส่วน อับจนปัญญาอีกสองส่วน' ได้?

แล้วในอนาคต ฉันจะคิดค้น 'รูปแบบธาตุสองส่วน เสริมกำลังห้าส่วน รักษาอีกสามส่วน' ออกมาได้ไหมนะ?

หรือว่าจะเป็น 'อ้างว้างสามส่วน รื่นเริงสองส่วน โศกเศร้าสี่ส่วน สังหารอีกหนึ่งส่วน'?

พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ เฉินซีอินก็อดไม่ได้ที่จะหนาวสั่น

หลุมดำในสมองนี่มัน ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ!

ในขณะเดียวกัน ตลอดห้าวันนี้ ทั้งสองคนก็ใช้ชีวิตกันอย่างคุ้มค่าสุดๆ

บางทีการมีเรื่องเจ๋งๆ หรือเรื่องเซอร์ไพรส์อัดอั้นอยู่ในใจมันก็อึดอัด ต้องหาคนแชร์ให้ได้

ในเมื่อพ่อแม่กับพี่ชายไม่อยู่ใกล้ๆ ไม่มีใครให้โม้ด้วย ก็ต้องไปลงที่เพื่อนรักนี่แหละ!

ด้วยเหตุนี้ เฉินซีอินที่ปกติจะทำตัวเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ต่อหน้าคนแปลกหน้า พออยู่ต่อหน้าเพื่อนซี้ กลับกลายเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา.... ทำตาแป๋วแหววเป็นประกายวิบวับ

ในขณะเดียวกัน เฉินซีอินก็กวาดเอาความเลื่อมใสศรัทธา คำอุทาน 'เชี่ยเอ๊ย' ด้วยความทึ่ง รวมถึงเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดจากหลินอู่มาได้อย่างล้นหลาม

ความพึงพอใจในความหลงตัวเองของเขาได้รับการเติมเต็มอย่างเต็มที่ แม้จะยังมีท่าไม้ตายใหญ่อีกบางท่าที่ยังไม่ได้งัดออกมาใช้ แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ถึงยังไงทุกคนก็ต้องมีความลับเล็กๆ น้อยๆ ซ่อนไว้บ้างสิ จริงไหม?

ส่วนหลินอู่ ก็ได้รับความเอาใจใส่อย่าง 'อบอุ่น' จากเฉินซีอินไปเต็มๆ

ทำเอาเขารู้สึกเหมือนอยู่ไม่สู้ตาย

นี่มันต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ลิบลับเลย

เขาคิดมาตลอดว่าพลังสายเสียงของเฉินซีอินจะเน้นไปที่การซัพพอร์ตซะส่วนใหญ่

ไม่คิดเลยว่าจะพลิกแพลงได้หลากหลายขนาดนี้!

นี่แม่งยังใช่คนอยู่หรือเปล่าวะเนี่ย?

ยิ่งกว่าคนมีโปรแกรมโกงซะอีก

แต่เขาก็ไม่ได้ท้อแท้หรอกนะ ถึงยังไงเขาก็มีพรสวรรค์ระดับ SSS ถึงสองสาย ซึ่งหาได้ยากยิ่งในประวัติศาสตร์ของเผ่ามนุษย์ต้าเซี่ย!

ถ้าเปรียบเฉินซีอินเป็นบอสใหญ่ด่านสุดท้าย ตัวเขาหลินอู่คนนี้ ก็คือขุนพลเฝ้าด่านก่อนจะถึงบอสใหญ่นั่นแหละ!

……

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางการฝึกซ้อมและหยอกล้อกันของทั้งสองคน

ในที่สุดก็เข้าสู่เวลาแปดโมงเช้าของวันที่ห้า

ตอนนี้ ที่ด้านนอกหอพลังพิเศษตระกูลเฉิน ท้องฟ้ากำลังโปรยปรายไปด้วยสายฝนหยิมๆ

ลำโพงในตึกกำลังเปิดเพลง คลอเบาๆ ไปทั่วทั้งล็อบบี้ ลานจอดรถชั้นใต้ดิน และตามทางเดิน

"ควันไฟพวยพุ่งตามหารักดั่งเกลียวคลื่นซัดทราย~............"

ตอนนั้นเอง เฉินซีอินก็ก้มมองข้อความในโทรศัพท์มือถือ

เป็นข้อความที่จ้าวหานอวิ๋นส่งมา

"นายน้อยรอง กลับบ้านได้แล้วครับ! ได้เวลาลากอวนแล้ว!"

(จบแล้ว)