บทที่ 17 - แผนการที่ยังไม่ทันเริ่ม ก็จบลงเสียแล้ว

บทที่ 17 - แผนการที่ยังไม่ทันเริ่ม ก็จบลงเสียแล้ว

ประเทศต้าเซี่ย เมืองเหวินโจว

ณ อาคารอันโอ่อ่าหรูหราแห่งหนึ่ง

เวลา 9 โมงเช้า ภายในห้องที่เก็บเสียงได้อย่างมิดชิด

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน กระทบลงบนพื้นห้อง

ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันอย่างครุ่นคิด

เหงื่อเย็นหยดหนึ่งไหลซึมลงมาตามหน้าผาก เขาเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากลิ้นชักด้านข้างอย่างเงียบเชียบ

"แช็ก!"

เสียงจุดไฟแช็กดังขึ้น บุหรี่ถูกจุดจนติดไฟ เขาสูดควันเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะพ่นควันออกมาเป็นวงกลมช้าๆ ด้วยท่าทางจืดชืดไร้ชีวิตชีวา

ซือลวี่ช่าเดินมาหยุดอยู่ด้านหลัง ใช้นิ้วเรียวกรีดกรายลงบนแผ่นหลังของเขา พลางพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน: "พี่หยาง วันนี้พี่เก่งกว่าแต่ก่อนตั้งเยอะเลยนะคะ!"

แต่ในใจกลับก่นด่า: "แค่ 2 นาทีเอง สู้หม่าต๋ายังไม่ได้เลย!"

"ว่ามาสิ วันนี้มาหาฉันมีธุระอะไร? ช็อตเงินอีกล่ะสิ?" ชายคนนั้นรวบตัวเธอเข้ามากอดด้วยแขนขวา

"แหม ก็หนูอยากจะตอบแทนที่พี่ดูแลหนูมาตลอด เลยเอาบุคลากรชั้นยอดมาประเคนให้พี่ถึงที่นี่ไงคะ!" เสียงออดอ้อนดัดจริตดังขึ้น ฟังแล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว

จากนั้นเธอก็พูดต่อ: "พี่หยางคะ ครั้งนี้โรงเรียนหนูมีคนปลุกพลังระดับ SSS ได้ตั้ง 2 คนแหนะ คนนึงเป็นเด็กกำพร้า ส่วนอีกคนก็เป็นเด็กสลัม ไม่มีเส้นสายอะไรเลยทั้งคู่!"

"ช่วงนี้แก๊งเรากำลังขาดแคลนคนมีฝีมืออยู่พอดีไม่ใช่เหรอคะ ขอแค่พวกเราจับตัวสองคนนั้นมาแบบเงียบๆ แล้วให้ผู้ใช้พลังสายพลังจิตไปล้างสมองพวกมันสักหน่อย พวกเราก็จะได้นักเลงระดับอัจฉริยะมาใช้งานตั้ง 2 คน พวกมันยังสอบเข้ามหาลัยได้ตามปกติ แต่ความคิดความอ่านจะจงรักภักดีต่อพวกเราสุดหัวใจ พอเรียนจบกลับมา ก็จะมาช่วยยกระดับแก๊งเหวินจู๋ของเราให้ยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีกไงคะ!"

น้ำเสียงออดอ้อนของซือลวี่ช่าแฝงไปด้วยความประจบสอพลอ แต่ในแววตากลับซ่อนความอำมหิตเอาไว้

ในความเข้าใจของเธอ แก๊งเหวินจู๋คือเจ้าพ่อโลกมืดอันดับหนึ่งของเมืองเหวินโจว ต้องช่วยเธอได้อย่างแน่นอน แผนการที่เธอคิดขึ้นมานี่มันยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ!

"จริงเหรอ?"

"ดี! ดี! ดี! ฉันจะสั่งให้ลูกน้องไปจับตัวพวกมันมาเดี๋ยวนี้แหละ"

"ที่รัก! มีเธออยู่ด้วยนี่ฉันมีความสุขจริงๆ!"

ชายคนนั้นบีบแก้มเธอด้วยความตื่นเต้น แล้วหอมแก้มดัง "ฟอด" เข้าให้เต็มรัก

ระหว่างที่พูด เขาก็ตีไปที่บั้นท้ายเธอเบาๆ ทำเอาเธอร้องกรี๊ดกร๊าดไม่หยุด

"พี่หยาง ถ้าจับตัวไอ้เด็กกำพร้าที่ชื่อเฉินซีอินมาได้เมื่อไหร่ อย่าลืมเรียกหนูไปดูด้วยนะคะ หนูจะเอาแส้ไปเฆี่ยนมันให้สาสมเลย ไอ้สุนัขรับใช้ริอ่านจะปีนเกลียว!"

ซือลวี่ช่ากัดฟันข่มความเจ็บปวด แอบเช็ดน้ำลายที่เปื้อนแก้มออกกับเสื้อผ้าอย่างแนบเนียน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น

"โอ้~ น่าสนุกดีนี่ ไม่มีปัญหา! ถึงเวลานั้นฉันจะฝึกมันให้กลายเป็นหมาเชื่องๆ ตัวนึงให้ดู ก็แค่เด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าคนนึง!"

"ถือโอกาสตอนที่ทางการต้าเซี่ยกับคนอื่นๆ ยังมาไม่ถึง ฉันขอชิงลงมือก่อนก็แล้วกัน.... ฮ่าฮ่าฮ่า.."

ระหว่างที่พูด ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นยืน บี้ก้นบุหรี่ในมือลงกับที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะ

"วันนี้เป็นวันดีจริงๆ.. พวกเรามาต่อกันเถอะ…"

...

"ตู้ม!"

ประตูบานใหญ่ระเบิดแหลกเป็นจุลในพริบตา เศษไม้พุ่งกระจายราวกับห่าฝน ร่างของชายคนนั้นแข็งทื่อไปในทันที

มีเงาร่างหลายสายพุ่งพรวดเข้ามาในห้อง

"พวกแกเป็นใคร!" ชายคนนั้นตกใจกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันจนหัวใจแทบหยุดเต้น..

มือขวาคว้าหมับเข้าที่หัวของคนที่อยู่ใต้ร่าง แล้วเหวี่ยงกระเด็นออกไปด้านข้างอย่างแรง

"ปึก!" ร่างหนึ่งกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้อง ก่อนจะรูดไถลลงมากองกับพื้น

"แค่ก แค่กๆ!" เลือดสายหนึ่งไหลซึมออกจากมุมปากของซือลวี่ช่า แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?

"ผนึกเวท!" เสียงเย็นชาไร้ความปรานีดังขึ้น

ชายในชุดรบสีดำขลิบทองปรากฏตัวขึ้นภายในห้อง พลังธาตุอันหนาแน่นแปรสภาพเป็นชุดเกราะห่อหุ้มร่างกาย คลื่นพลังวิญญาณภายในห้องมอดดับลงจนหมดสิ้น

ชายร่างเปลือยที่เพิ่งจะรวบรวมพลังเตรียมสร้างเกราะเพลิง พลังพิเศษในร่างก็ถูกกดทับจนแช่แข็งไปในชั่วพริบตา

"เป็นไปได้ยังไง!" ชายร่างเปลือยเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"อสนีบาตฟาดฟัน!" "ระบำผีเสื้อสับประหาร!"

ชายในชุดรบสีดำขลิบน้ำเงินที่อยู่ทางซ้าย เจตจำนงแห่งกระบี่แปรสภาพเป็นเสื้อคลุมห่อหุ้มร่างกาย กระบี่ในมือซ้ายพันเกี่ยวด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่ สายฟ้าแลบปลาบ ร่างกายแผ่กลิ่นอายคาวเลือดอันน่าสะพรึงกลัว กระบี่ในมือตวัดฟาดฟันเข้าใส่แขนซ้ายของชายร่างเปลือยด้วยพลังทำลายล้างอันมหาศาล

ชายในชุดรบสีดำขลิบแดงที่อยู่ทางขวา เจตจำนงแห่งดาบแปรสภาพเป็นเกราะห่อหุ้มร่างกาย มือขวาควงดาบเล่มโต ปลดปล่อยฝูงผีเสื้อสีม่วงอันตระการตา ผีเสื้อเหล่านี้ดูงดงาม แต่กลับแฝงไปด้วยจิตสังหารอันเฉียบคม พุ่งเข้าจู่โจมแขนขวาของชายร่างเปลือย

เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่บุกเข้ามาอย่างกะทันหัน ชายร่างเปลือยพยายามจะถอยหนี

แต่กลับพบว่าร่างกายขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ถูกแรงกดดันจากหลายสายสะกดเอาไว้จนแทบจะหายใจไม่ออก

เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ผู้บุกรุกอย่างน้อยๆ ก็เป็นถึงยอดฝีมือระดับ 5 แพลตตินัมขั้นสมบูรณ์ เพราะการนำพลังพิเศษมาสร้างเป็นเกราะหุ้มกายได้นั้น คือสัญลักษณ์ของระดับ 5

ส่วนตัวเขาเป็นแค่ระดับ 5 แพลตตินัมขั้นต้นเท่านั้น

"เดี๋ยว… เดี๋ยว… ไว้ชีวิตด้วย! พวกแกเป็นใคร?"

"ฉัวะ!"

แขนทั้งสองข้างหลุดกระเด็นขึ้นฟ้า ตกลงไปกองอยู่ข้างเตียง เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากบาดแผล ย้อมผ้าปูเตียงจนแดงฉานไปในพริบตา

"หยุดก่อน พวกเรามาคุยกันก่อน คุยกันก่อน………"

ชายคนนั้นพยายามใช้พลังพิเศษห้ามเลือดที่บาดแผล พร้อมกับร้องตะโกนเสียงหลง แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ

"ฉึก!"

กระบี่ยาวก็แทงทะลุกลางอกของเขา!

"เดี๋ยวก่อน……" ชายคนนั้นสัมผัสได้ว่าเรี่ยวแรงในร่างกายกำลังเหือดหาย แต่ก็ยังพยายามจะดิ้นรนเฮือกสุดท้าย

"สวบ!"

ดาบเล่มโตตวัดฟาดฟันลงมา พร้อมกับเสียงฉีกขาด ศีรษะมนุษย์ก็ลอยละลิ่วขึ้นฟ้า

ตกลงมากระแทกพื้น กลิ้งขลุกๆ ไปไกล 3 เมตร ก่อนจะไปหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าซือลวี่ช่า

ดวงตาบนใบหน้าของชายคนนั้นเบิกโพลง เต็มไปด้วยความสับสน ตกตะลึง หวาดกลัว และช็อกสุดขีด!

"กรี๊ด!!" หลังจากกรีดร้องออกมาสุดเสียง

ซือลวี่ช่าก็รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น!

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า หยางคุน หัวหน้าแก๊งอันดับหนึ่งแห่งเมืองเหวินโจว เจ้าพ่อโลกมืดระดับ 5 จะถูกฆ่าตายง่ายๆ ต่อหน้าต่อตาเธอแบบนี้!

"อย่า… อย่า… ฆ่าฉันเลย! จะให้ฉันทำ… อะไรก็ยอม… ทั้งนั้น!" ซือลวี่ช่านอนขดตัวคุดคู้หลบมุมอยู่ตรงมุมห้อง ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว น้ำเสียงสั่นเครือ พูดอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง

เสื้อผ้าชิ้นหนึ่งถูกโยนลอยละลิ่วมาจากไกลๆ ตกแหมะอยู่ตรงหน้าเธอ

ชายในชุดรบสีดำโยนเสื้อผ้าให้เธอด้วยความรังเกียจ พร้อมกับสั่งเสียงกร้าว: "ใส่ซะ แล้วตามพวกเรามา!"

"ค่ะ… ค่ะ!"

ซือลวี่ช่ารับคำเสียงสั่น รีบกุลีกุจอหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างลุกลี้ลุกลน จากนั้นก็เดินตามชายทั้งสามคนออกไปจากห้อง

ด้านนอกยังมีผู้หญิงยืนรออยู่อีก 2 คน คนหนึ่งถือเคียว อีกคนถือมีดสั้น ศพของสมาชิกระดับล่าง นักเลง และระดับสูงของแก๊งเหวินจู๋นอนเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหนทุกแห่ง

เลือดสดๆ ย้อมกำแพงตึกจนเป็นสีแดงฉาน บนพื้นเจิ่งนองไปด้วยเลือดและเศษชิ้นส่วนอวัยวะ

พูดง่ายๆ ก็คือ ขอแค่เป็นสมาชิกที่ยังอยู่ในตึกนี้ ไม่มีใครรอดชีวิตไปได้เลยแม้แต่คนเดียว!

ภาพตรงหน้าทำเอาซือลวี่ช่าถึงกับช็อกจนพูดไม่ออก แก๊งมาเฟียอันดับหนึ่งของเมืองเหวินโจว ถูกกวาดล้างจนสิ้นซากไปแบบนี้เลยเหรอ!

"นี่มันกองกำลังจากไหนกัน ถึงได้มีอำนาจล้นฟ้าขนาดนี้ แก๊งเหวินจู๋ไปขัดขาใครเข้าล่ะเนี่ย?"

สมองของซือลวี่ช่าประมวลผลไม่ทันแล้ว เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าในเมืองเหวินโจว จะมีกองกำลังไหนที่สามารถทำเรื่องโหดเหี้ยมขนาดนี้ได้

"ภารกิจเสร็จสิ้น! เตรียมพาเป้าหมายกลับไป! จบการรายงาน!"

ชายในชุดรบสีดำขลิบทองรายงานผ่านเครื่องมือสื่อสารพลังวิญญาณ

"??..... เป้าหมาย?

"ฉันเหรอ??"

พวก… พวกแก… จะพาฉันไปไหน?"

ซือลวี่ช่ายกมือป้องปาก เอ่ยถามด้วยความตกตะลึงสุดขีด

แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงันและความมืดมิดที่เข้าครอบงำ.....

"น่ารำคาญชะมัด สับให้สลบไปเลยดีกว่า!" หญิงสาวถือมีดสั้นลดมือขวาที่เพิ่งสับลงบนต้นคอของอีกฝ่ายลง

จากนั้นก็แบกร่างของซือลวี่ช่าขึ้นพาดบ่า

……

(จบแล้ว)