บทที่ 2 - หนังอสูรเร้นกายกับหนวดหนามมิติไร้รูป

บทที่ 2 - หนังอสูรเร้นกายกับหนวดหนามมิติไร้รูป

"นี่มันน้องสาวชาเขียวที่ไหนกัน นี่มันของขวัญต้อนรับผู้เล่นใหม่ชัดๆ!"

เฉินซีอินจ้องมองตัวเลือกทั้งสี่ข้อตรงหน้า

ตัวเลือกที่ 1 และ 2 รางวัลมันห่วยเกินไป

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ ก็คือการปลุกพลังพิเศษต่างหาก

ถ้าหากลงมือที่สนามของโรงเรียน

ขืนบรรดา "สุนัขรับใช้" ตัวอื่นๆ ของซือลวี่ช่าแห่กันมา ตัวเขาคงต้องเผชิญหน้ากับการถูกรุมกัดจาก "หมาบ้า" นับสิบตัว ซึ่งมันได้ไม่คุ้มเสียเอาซะเลย

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็หันหลังเดินจากไป

【โฮสต์เลือกตัวเลือกที่ 3 ได้รับหนังของอสูรเร้นกาย สามารถผสานเข้ากับพลังพิเศษที่กำลังจะตื่นขึ้นได้】

จากข้อมูลสัตว์อสูรในความทรงจำระบุว่า อสูรเร้นกายคือสัตว์อสูรระดับเก้าที่อาศัยอยู่ในมิติว่างเปล่าต่างแดน!

ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนปลุกพลัง หากนำไปผสานกับพลังพิเศษแล้วจะเกิดอะไรขึ้น!

เฉินซีอินเดินมายังร่มไม้แห่งหนึ่ง นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือ แล้วจู่ๆ เขาก็ได้ค้นพบเรื่องที่น่าตกใจเข้า....

เขามองดูเนื้อหาด้วยความพูดไม่ออก แล้วก็นั่งรอพิธีปลุกพลังเริ่มขึ้นอย่างเงียบๆ

สายตามองไปที่เจ้าหน้าที่ซึ่งกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่บนเวทีและเหล่านักเรียนที่ทยอยเดินเข้ามา ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกนึกคิดมากมาย

"นายยังมายืนบื้ออยู่ตรงนี้ทำไม? 【น้ำชาเขียวธิดาสมุทร】 ล่ะ!"

ซือลวี่ช่ามองดูเฉินซีอิน หมอนี่ก็แค่เปลี่ยนที่ยืน ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเดินออกจากสนามโรงเรียนไปซื้ออาหารเช้าให้เธอเลยแม้แต่น้อย

เธอจึงเดินแก้มป่องนำเพื่อนสนิทมาจากไกลๆ ตรงรี่เข้ามาหาเฉินซีอินเพื่อตั้งคำถาม

ในตอนนี้ สายตาของทุกคนก็พุ่งเป้ามาที่พวกเขาอีกครั้ง

"นายอย่ามายืนอยู่ตรงนี้นะ! รีบไปซื้อสิ! ถ้าผลการปลุกพลังของฉันออกมาไม่ดี นายโดนดีแน่!"

"ใช่ๆ ฉันก็เอาที่นึงด้วย ปกติเวลาส่งของกินก็มีส่วนของฉันตลอด 【น้ำชาเขียวธิดาสมุทร】 ฉันก็จะเอา!" เพื่อนสนิทผสมโรง

"ถ้านายยังไม่ไปซื้อ ฉันจะลบนายทิ้ง ทำให้นายไม่มีโอกาสได้คุยกับฉันอีกเลย!" ซือลวี่ช่าถลึงตา ข่มขู่ด้วยสีหน้าดุดัน

เธอรู้ดีอยู่เต็มอกว่า ขอแค่ตัวเองขู่ว่าจะลบเพื่อนหรือเลิกสนใจเฉินซีอิน เขาก็จะอ้อนวอนขอร้อง แล้วก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

ไอ้หมาตัวผู้เอ๊ย ทำให้ฉันเกือบตกงานเมื่อคืน พี่หยางก็โมโหซะด้วย

ยังมีหน้ามาบอกว่าปวดหัวฝันร้าย ฝันว่าตัวเองกลายเป็นคุณชายรองแห่งตระกูลเฉิน ตระกูลใหญ่ระดับท็อปอีกนะ

แถมยังส่งคลิปเสียงมาบอกว่า จะพาฉันไปมีชีวิตที่สุขสบาย

พูดจาตลกๆ อย่างกับว่าต่อไปฉันจะได้เป็นคุณนายบ้านรวยอย่างงั้นแหละ

น่ารังเกียจชะมัด!

ขำจะตายอยู่แล้ว นี่มันโรคหลงตัวเองชัดๆ!

ฉันสืบมาหมดแล้ว หมอนี่ก็แค่เด็กกำพร้าคนหนึ่ง อาศัยอยู่ที่เขตชุมชนอวี้หลง

ได้ยินมาว่าบ้านหลังนั้น พ่อแม่ที่ตายไปแล้วทิ้งเอาไว้ให้ด้วย

คนพรรค์นี้ การที่ฉันซือลวี่ช่ายอมให้เขาใช้ชีวิตปะปนอยู่ในกลุ่มสุนัขรับใช้ทั้งยี่สิบแปดคน ก็ถือเป็นความเมตตาอย่างใหญ่หลวงแล้ว!

มองดูเฉินซีอินตรงหน้า ที่สวมชุดนักเรียนเก่าซอมซ่อกับรองเท้าผ้าใบสีเหลืองซีด

ผมหน้าม้ายาวปรกคิ้ว ตัดผมทรงหัวเห็ด ดูเชยสะบัด น่ารังเกียจจริงๆ!

แต่ไอ้หมอนี่ วันนี้ดูเหมือนบรรยากาศรอบตัวจะเปลี่ยนไปนะ?

มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป แต่แล้วยังไงล่ะ เด็กกำพร้าก็คือเด็กกำพร้าอยู่วันยังค่ำ!

......

เฉินซีอินกะว่าจะเมิน "ยัยบ้า" คนนี้ไปซะ

เขาหันหลังเตรียมจะหาที่ใหม่รอจนกว่าพิธีจะเริ่ม

ทว่าจังหวะที่เขาหันหลัง กลับไปสนองความทะนงตัวของซือลวี่ช่าเข้าอย่างจัง

เธอคิดในใจว่า: สุดท้ายก็ต้องยอมทำตามอยู่ดี ขอแค่ฉันขู่คำเดียว "ตู้เอทีเอ็ม" ตู้นี้ก็จะยอมอ่อนข้อให้แต่โดยดี!

"เฉินซีอิน เร็วเข้า! รีบไปซื้อ 【น้ำชาเขียวธิดาสมุทร】 มาให้ฉันเดี๋ยวนี้ มัวชักช้าอยู่ได้!"

"ไอ้โง่ ไสหัวไป!!"

ผู้คนรอบข้างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ซือลวี่ช่า...... สุนัขรับใช้เบอร์หนึ่ง ถึงกล้าพูดจาแบบนี้กับเทพธิดาของตัวเอง?

"นี่..... โครงเรื่องมันดูเปลี่ยนไปแบบปุบปับเลยนะเนี่ย?"

"เชี่ย เมื่อก่อนขอแค่ดาวโรงเรียนซือโกรธ เฉินซีอินก็จะทำตัวเหมือนหมาปั๊กส่ายหางดิ๊กๆ เลยนี่นา!"

"ใครมีเมล็ดแตงโม ถั่วลิสงบ้าง? เอาออกมาเร็ว ได้เวลากินเผือกแล้ว~"

หลังจากเงียบกันไปพักหนึ่ง จู่ๆ ฝูงชนรอบข้างก็เริ่มคึกคักขึ้นมา

ต่างกระซิบกระซาบและวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"??......" ซือลวี่ช่าแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ "สุนัขรับใช้" ตัวนี้กล้าพูดคำนี้กับเธอ?

ใครให้ความกล้ากัน?

นี่มันจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว!

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! นายพูดให้เคลียร์เลย! นายหมายความว่าไง?" ซือลวี่ช่าโน้มตัวไปข้างหน้า ยื่นมือซ้ายออกไปคว้าเสื้อของเฉินซีอิน พร้อมกับตะโกนถามด้วยความโกรธจัด

ในตอนนั้นเอง ตรงหน้าเฉินซีอินก็ปรากฏตัวเลือกขึ้นมาสองข้อ.....

【ตัวเลือกที่ 1: หันหลังกลับไปก้มหน้ายอมรับผิด รางวัลเมื่อสำเร็จ: ถุงน่องสีดำกลิ่นออริจินัลของยอดฝีมือลึกลับ】

【ตัวเลือกที่ 2: เบี่ยงตัวหลบ ไม่สนใจซือลวี่ช่าอีกต่อไป รางวัลเมื่อสำเร็จ: สัมผัสแห่งความว่างเปล่าไร้รูป สามารถผสานเข้ากับพลังพิเศษที่กำลังจะตื่นขึ้นได้】

เอ่อ...... ต้องบอกเลยว่า ซือลวี่ช่านี่มีออร่าคนแจกโบนัสผู้เล่นใหม่จริงๆ

ยังต้องให้เลือกอีกเหรอ?

ด้านหลังหัวของเฉินซีอินราวกับมีดวงตางอกออกมา ในจังหวะที่มือของซือลวี่ช่ากำลังจะแตะโดนเสื้อของเขา

เขาก็หมุนตัวอย่างว่องไว เบี่ยงตัวหลบซือลวี่ช่าได้อย่างง่ายดาย

ซือลวี่ช่าที่เสียศูนย์ ร่างกายก็พุ่งถลำไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ เธอร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

"กรี๊ด!!"

"เร็วเข้า! จับฉันไว้! จับฉันทีสิ!"

เฉินซีอินยืนนิ่งเฉยอยู่ข้างๆ มองดูซือลวี่ช่าที่กำลังจะล้มหน้าคะมำด้วยสายตาเย็นชา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ภาพคนสวยกินดิน ช่างเจริญหูเจริญตาเสียจริง

【โฮสต์เลือกตัวเลือกที่ 2 ได้รับสัมผัสแห่งความว่างเปล่าไร้รูป ผสานเข้ากับพลังพิเศษที่กำลังจะตื่นขึ้นเรียบร้อยแล้ว】

สัมผัสแห่งความว่างเปล่าไร้รูป เป็นหนวดของสัตว์อสูรมิติระดับเก้า ร่างต้นของสัตว์ประหลาดชนิดนี้คล้ายกับแมงกะพรุน หนวดของมันไร้ร่องรอยไร้รูปทรง ยากที่จะป้องกัน

"ตุ้บ!"

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฝูงชน ซือลวี่ช่าล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้าเล็กๆ ที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตจูบเข้ากับพื้นหญ้าอย่างจัง กินทั้งดินและต้นหญ้าเข้าไปเต็มปาก

"บ้าจริง ไอ้อาชญากรชั่วร้าย แกกล้ายืนดูฉันขายหน้างั้นเหรอ!"

เธองอแขนทั้งสองข้าง ยันตัวขึ้นมา กำลังจะลุกขึ้นไปต่อว่าเฉินซีอิน ทว่าจู่ๆ ก็รู้สึกหนักอึ้งที่แผ่นหลัง

"ปึก!" ร่างของเธอกระแทกกับพื้นอีกครั้ง ใบหน้าแนบชิดกับผืนดิน

ลวี่ช่าที่หน้าเปื้อนโคลนเตรียมจะเงยหน้าขึ้น เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก็พบว่าแสงสว่างด้านข้างตัวมืดลงเล็กน้อย พอเงยหน้าขึ้นมา เฉินซีอินที่เคสยืนอยู่ด้านหลังเธอก็หายไปแล้ว

เขามาอยู่ตรงหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมกำลังเดินไปข้างหน้าอีกต่างหาก

"เชี่ย โคตรโหด ดาวโรงเรียนซือล้มแล้วไม่ช่วยประคองไม่พอ เฉินซีอินยังเหยียบหลังหล่อนแล้วเดินจากไปหน้าตาเฉยเลยว่ะ"

"ผงาดแล้ว ผงาดแล้ว นี่คือการโต้กลับของสุนัขรับใช้!"

"โหด! โหด! โหด! แล้วองครักษ์พิทักษ์ช่าคนอื่นๆ ไปไหนกันหมดวะ?"

ฝูงชนรอบข้างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา ซือลวี่ช่าเพิ่งจะรู้ตัวว่า ความรู้สึกหนักอึ้งที่แผ่นหลังเมื่อกี้คือการที่เฉินซีอินเหยียบหลังเธอ นี่มัน... ยอมไม่ได้เด็ดขาด!

ตั้งแต่เกิดมาเธอเคยถูกหยามเกียรติแบบนี้ซะที่ไหน ไอ้สารเลวเอ๊ย

ฉันจะทุบหัวแกให้แหลก เธอพยุงตัวลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เกร็งขาพุ่งเข้าใส่เฉินซีอิน

สองวินาทีต่อมา....

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย???

เธอเพิ่งจะวิ่งออกไปได้แค่ครึ่งเมตร ก็ก้าวไปข้างหน้าต่อไม่ได้แล้ว

ความรู้สึกรัดตึงจากเสื้อผ้า รัดจนซือลวี่ช่าแทบจะหายใจไม่ออก

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

จังหวะที่เธอกำลังจะหันกลับไปมอง

"เพียะ!"

ความเจ็บปวดแปลบแล่นเข้ามา แสบร้อนที่แผ่นหลังราวกับถูกแส้เฆี่ยน ร่างของเธอเซถลาไปข้างหน้าหลายก้าว ทรงตัวไม่อยู่.....

"ตุ้บ!" ล้มคว่ำหน้าคะมำกินดินไปอีกรอบ

"บ้าเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!!" ซือลวี่ช่าที่นอนอยู่บนพื้นด่าทออยู่ในใจ

เฉินซีอินที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว หันขวับกลับมามอง

........

(จบแล้ว)