บทที่ 24 - ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว

บทที่ 24 - ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว

น้ำเสียงของฉินเซวียนไม่ได้ดังมากนัก แต่ภายในห้องแห่งนี้ ทุกคนกลับได้ยินอย่างชัดเจนเจนกรรณ

"เศษเหล็กไร้ค่างั้นหรือ"

สีหน้าของหลี่เหวินเทามืดครึ้มลงทันที ผลงานที่อาจารย์ของเขาสร้างขึ้นมักจะเป็นที่แย่งชิงของคนทั่วไปเสมอ แต่วันนี้กลับมีคนกล้าวิจารณ์ของขลังของอาจารย์เขาว่าเป็นเศษเหล็กไร้ค่างั้นหรือ

ชั่วพริบตานั้น สายตาทุกคู่ต่างพุ่งเป้าไปที่ฉินเซวียน

"ฮ่าๆๆ ผู้เฒ่าโม่ ไอ้หนุ่มข้างกายนายคนนี้เป็นใครกัน คงไม่ใช่ลูกหลานตระกูลโม่หรอกมั้ง" โจวชิ่งกั๋วหัวเราะลั่น เอ่ยปากเยาะเย้ย "ขนาดของขลังของอาจารย์เฉินยังกล้าเรียกว่าเศษเหล็กไร้ค่า ฉันล่ะนับถือในความกล้าของมันจริงๆ"

แม้แต่ตระกูลใหญ่ในเมืองจิ้งสุ่ยที่มีสัมพันธ์อันดีกับตระกูลโม่ก็ยังอดส่ายหน้าไม่ได้ เฉินฝูอวิ๋นคือปรมาจารย์ฮวงจุ้ยแห่งหลินไห่ผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ของขลังที่เขาสร้างขึ้นแต่ละชิ้นล้วนประเมินค่าไม่ได้

สีหน้าของโม่เจิงเฟิงก็ดูแย่ลงเล็กน้อย เขาฝืนยิ้มขื่น ย่อมไม่กล้าเอ่ยปากต่อว่าฉินเซวียน และเลือกที่จะเมินเฉยต่อคำเยาะเย้ยของโจวชิ่งกั๋ว

ฉินเซวียนยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ภายในใจยิ่งรู้สึกผิดหวัง

เดิมทีเขาหวังว่าจะได้เจอของดีๆ บ้าง คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีแต่พวกขยะ ของขลังสี่ชิ้นนี้ อย่างมากก็แค่สลักค่ายกลพื้นฐานลงไปนิดหน่อย ถ้านำไปเทียบกับของวิเศษระดับต่ำสุดในโลกผู้บำเพ็ญเพียรยังถือว่าด้อยกว่าด้วยซ้ำ

"ดูท่าสายตาของผู้เฒ่าโม่คงจะไม่ธรรมดา โจวชิ่งกั๋วอย่างฉันคงไม่กล้าเอาไปเทียบกับตระกูลโม่แน่ ถ้าอย่างนั้น ของขลังทั้งสี่ชิ้นนี้ฉันขอเหมาหมดเลยก็แล้วกัน" โจวชิ่งกั๋วหัวเราะร่า หันไปมองหลี่เหวินเทา "คุณหลี่เสนอราคามาได้เลย ถ้าต้องไปฟังคำพูดไร้สาระของไอ้เด็กเมื่อวานซืน สู้ฉันเลือกเชื่อมั่นในของขลังของอาจารย์เฉินดีกว่า"

ฉินเซวียนปรายตามองโจวชิ่งกั๋วด้วยความรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

เขาตั้งใจจะชี้ให้เห็นถึงความจริงของของขลังพวกนี้ แต่ในเมื่อโจวชิ่งกั๋วเต็มใจจะซื้อ เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปขัดขวาง

"อะไรนะ นายจะเหมาหมดเลยเหรอ" หลายคนเริ่มไม่พอใจ ของขลังมีแค่สี่ชิ้น แถมยังเป็นผลงานของเฉินฝูอวิ๋นทั้งหมด

ต่อให้แบ่งกันคนละชิ้นก็ยังไม่พอเลย โจวชิ่งกั๋วกลับคิดจะเหมาหมด ไม่ยอมแบ่งให้คนอื่นเลยงั้นหรือ

"ทำไม หรือว่าพวกนายคิดจะงัดข้อกับฉัน" สีหน้าของโจวชิ่งกั๋วค่อยๆ เย็นชาลง ทำเอาหลายคนต้องก้มหน้าหลบสายตา

"โจวชิ่งกั๋ว ที่นี่ไม่ใช่เซินหยวน ยังไม่ถึงตาให้นายมาวางอำนาจหรอกนะ" โม่อวิ๋นอี้ก้าวออกมาข้างหน้า น้ำเสียงดุดัน

ตึง

ชายหัวโล้นที่ยืนอยู่ข้างหลังโจวชิ่งกั๋วก้าวออกมาหนึ่งก้าว กลิ่นอายดุดันราวกับหมาป่าร้ายพุ่งเข้าใส่ โม่อวิ๋นอี้ถึงกับตัวสั่นสะท้าน ทนไม่ไหวต้องก้าวถอยหลังกลับไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

"ผู้ฝึกยุทธ์ระดับกำลังภายใน"

ใครบางคนลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง ชายหัวโล้นอายุแค่สามสิบกว่าปี กลับก้าวเข้าสู่ระดับผู้ฝึกยุทธ์กำลังภายในได้แล้ว มิน่าล่ะ โจวชิ่งกั๋วถึงได้กล้าทำตัวกร่างขนาดนี้

"เสี่ยวอี้" โม่เจิงเฟิงยกมือขึ้นเบาๆ ชั่วพริบตา แรงกดดันที่โม่อวิ๋นอี้ได้รับก็สลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"โจวชิ่งกั๋ว นายอย่าทำตัวให้มันรังแกกันเกินไปนัก ของขลังสี่ชิ้นนี้นายเอาไปสักชิ้นสองชิ้นก็พอแล้ว..." คำพูดของโม่เจิงเฟิงยังไม่ทันจบ จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา

"ในเมื่อเขาอยากได้ ก็ยกให้เขาไปให้หมดเถอะ" ฉินเซวียนยิ้มหยัน "ก็แค่เศษเหล็กไร้ค่า ถ้าคุณเชื่อผม ก็ยกให้เขาไปเถอะ"

ทุกคนชะงักไปอีกครั้ง โดยเฉพาะโม่เจิงเฟิง เขาหันขวับไปมองฉินเซวียนด้วยความตกใจ

ถ้าเป็นคนอื่นพูด โม่เจิงเฟิงคงไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด เฉินฝูอวิ๋นอยู่หลินไห่มาหลายปี ชื่อเสียงโด่งดังบารมีกว้างขวาง ของขลังของเขาจะเป็น 'เศษเหล็กไร้ค่า' ไปได้อย่างไร

แต่คำพูดนี้ดันหลุดออกมาจากปากของฉินเซวียน โม่เจิงเฟิงจึงต้องเก็บมาคิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน

ฉินเซวียนคือคนที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บภายในของเขาได้ หนำซ้ำยังสามารถช่วยเติมเต็มเคล็ดวิชาหลิงสุ่ยให้สมบูรณ์ได้อีก หากจะให้โม่เจิงเฟิงจำกัดความฉินเซวียนด้วยคำพูดสี่คำ คงมีเพียงคำว่า

ลึกล้ำสุดหยั่ง

ไม่มีใครรู้เลยว่า เด็กหนุ่มที่ดูธรรมดาคนนี้ แท้จริงแล้วยังมีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่อีกบ้าง

"ฮ่าๆๆ" โจวชิ่งกั๋วยิ่งหัวเราะหนักขึ้นไปอีก เขามองโม่เจิงเฟิงอย่างเย้ยหยัน "ผู้เฒ่าโม่ นายจะไม่รีบทำตามคำแนะนำของไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนนั้นหน่อยเหรอ เผลอๆ มันอาจจะเป็นปรมาจารย์ฮวงจุ้ยที่เก่งกว่าเฉินฝูอวิ๋นก็ได้นะ"

หลายคนที่ยืนอยู่รอบๆ อดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่นออกมา ใครๆ ก็ฟังออกว่าโจวชิ่งกั๋วกำลังพูดประชด

สีหน้าของหลี่เหวินเทายิ่งมืดครึ้มลงกว่าเดิม เขาตวาดเสียงกร้าว "อาจารย์ของฉันเปี่ยมไปด้วยอิทธิฤทธิ์ พลังของของขลังเหล่านี้ เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์ ต่อให้แกเป็นคนของผู้เฒ่าโม่ ฉันก็ไม่มีวันยอมให้แกมาดูถูกอาจารย์ของฉันแบบนี้"

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของทุกคน โม่เจิงเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น "โจวชิ่งกั๋ว ในเมื่อนายอยากได้ของขลังพวกนี้ งั้นนายก็เอาไปให้หมด โม่เจิงเฟิงอย่างฉันขอไม่เอาไว้แม้แต่ชิ้นเดียว"

อะไรนะ

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที แม้แต่ตระกูลใหญ่ในเมืองจิ้งสุ่ยก็ยังอึ้งไปตามๆ กัน

ไอ้เด็กนั่นมันบ้าไปแล้ว หรือว่าโม่เจิงเฟิงก็บ้าตามมันไปด้วย

ถึงขนาดยอมเชื่อคำพูดโอ้อวดของเด็กนั่น แล้วมองว่าของขลังของอาจารย์เฉินเป็นเศษเหล็กไร้ค่าเนี่ยนะ

แม้แต่โม่ชิงเหลียนก็ยังอดร้องอุทานออกมาไม่ได้ "คุณปู่"

นั่นมันผลงานของเฉินฝูอวิ๋นเชียวนะ หากเรื่องในวันนี้แพร่งพรายออกไป ก็เท่ากับว่าพวกเขาได้ล่วงเกินเฉินฝูอวิ๋นเข้าเต็มๆ อำนาจบารมีของปรมาจารย์ฮวงจุ้ยนั้นยิ่งใหญ่กว่าที่ใครจะจินตนาการได้ ขอเพียงเฉินฝูอวิ๋นเอ่ยปากคำเดียว ก็คงมีตระกูลมากมายพร้อมที่จะยอมขายชีวิตเพื่อแลกกับของขลังสักชิ้นเป็นแน่

โม่เจิงเฟิงถอนหายใจยาว แววตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว

ของขลังแค่ไม่กี่ชิ้น จะเอาไปเทียบอะไรกับเคล็ดวิชาหลิงสุ่ยได้ ของขลังแม้จะดี แต่เคล็ดวิชาต่างหากคือรากฐานที่แท้จริงของตระกูลโม่

"ผู้เฒ่าโม่ ดูท่าคุณคงจะแก่เกินแกงแล้วจริงๆ" รอยยิ้มของโจวชิ่งกั๋วค่อยๆ หุบลง เปลี่ยนเป็นความเย็นชา "ถึงขั้นแยกแยะผิดถูกดำขาวไม่ออกเลยทีเดียว"

"สามหาว"

โม่อวิ๋นอี้ตะโกนลั่น โม่ชิงเหลียนก็โกรธจนตัวสั่น

บรรดาตระกูลใหญ่รอบข้างก็เริ่มมีท่าทีลังเล แม้พวกเขาจะมีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลโม่ แต่การผงาดขึ้นของโจวชิ่งกั๋วและตระกูลโจวนั้นก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

คำพูดของโจวชิ่งกั๋ว ดูเหมือนจะแค่เยาะเย้ยโม่เจิงเฟิง แต่แท้จริงแล้วมันคือการส่งสัญญาณเตือนให้พวกเขารู้ตัวต่างหาก

โม่เจิงเฟิงแก่แล้ว ต่อให้เขาจะเคยยิ่งใหญ่เกรียงไกรแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานกาลเวลาได้ ลูกชายสองคนของโม่เจิงเฟิงแม้จะเก่งกาจในแวดวงทหารและธุรกิจ แต่ลำพังแค่พวกเขาสองคนก็คงไม่อาจประคับประคองตระกูลโม่ได้ตลอดรอดฝั่ง

หลี่เหวินเทามองโม่เจิงเฟิงด้วยสายตามุ่งร้าย ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น "เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ฉันจะรายงานให้อาจารย์ทราบทุกประการ"

เขาหันไปมองโจวชิ่งกั๋วด้วยสีหน้าที่อ่อนลง "ของขลังทั้งสี่ชิ้นนี้ อาจารย์ของฉันประเมินราคาไว้ที่ห้าสิบล้าน คุณโจวถ้าอยากได้ ก็เอาไปได้เลยครับ"

"ตกลง" โจวชิ่งกั๋วหัวเราะลั่น รู้สึกเหมือนตัวเองได้เป็นใหญ่เหนือใคร

เขาพยักพเยิดให้เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ โอนเงินให้หลี่เหวินเทาทันที ไม่กี่นาทีต่อมา หลี่เหวินเทาก็เผยรอยยิ้มออกมา

ระหว่างนั้น บรรดาตระกูลใหญ่ในเมืองจิ้งสุ่ยต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ

เมื่อโม่เจิงเฟิงไม่คิดจะประมูลของขลัง พวกเขาก็ย่อมไม่มีสิทธิ์ไปงัดข้อกับโจวชิ่งกั๋ว ทุกคนได้แต่มองดูของขลังทั้งสี่ชิ้นกำลังจะตกเป็นของโจวชิ่งกั๋วไปต่อหน้าต่อตา หลายคนขมวดคิ้วแน่น ภายในใจเริ่มมีความรู้สึกขุ่นเคืองโม่เจิงเฟิงขึ้นมา

"เฉินเอ๋อร์ ไปเก็บของขลังพวกนั้นมา พวกเราจะกลับกันแล้ว" โจวชิ่งกั๋วเอ่ยเสียงดัง ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

การมาเยือนครั้งนี้ เขาไม่เพียงแต่ได้อวดบารมีอย่างเต็มที่ แต่ยังได้ของขลังที่ปรมาจารย์เฉินสร้างขึ้นมาถึงสี่ชิ้น ถือว่าคุ้มค่าเกินคาดจริงๆ

เด็กหนุ่มก้าวออกไปเตรียมจะเก็บของขลัง แต่จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

"เดี๋ยวก่อน"

ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นฉินเซวียนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มบางๆ

[จบแล้ว]