ตอนที่ 223 กำลังเสริมจากพระราชสำนัก

ตอนที่ 223 กำลังเสริมจากพระราชสำนัก

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย 

ที่โลกยุทธภพมีเหล่าผู้ฝึกยุทธที่มีความเชี่ยวชาญในการฝึกยุทธมากมายหลายประเภทด้วยกัน ในบรรดาเหล่าผู้ฝึกยุทธทั้งหลายเองก็มีอัจฉริยะเช่นกัน ในตอนนี้มีเพียงผู้ฝึกยุทธเพียงไม่กี่เพียงหยิบมือเท่านั้นที่จะสามารถฝึกฝนตัวเองจนเชี่ยวชาญในแต่ละทักษะไปได้

การที่จะหาผู้ฝึกยุทธที่ใช้เคล็ดวิชาแห่งการรักษาแบบลู่โจวได้เป็นอะไรที่หาได้ยากมาก ใครกันที่จะฝึกเคล็ดวิชาเพื่อการรักษาผู้อื่นแบบนี้ได้? ชั่วครู่ต่อมาพลังแสงสีฟ้าก็ได้อ่อนจางลง

ในตอนนั้นเองใบหน้าของฝานซงก็เริ่มที่จะกลับมีสีสันอีกครั้ง ฝานซงเริ่มกลับมาหายใจอย่างราบรื่น

เล้งลั่วได้พูดออกมา "แม้ว่าจะใช้เคล็ดวิชาเมตตาธรรมจะเป็นเคล็ดวิชาแห่งการรักษาที่ยอดเยี่ยม แต่การที่จะหาผู้ใช้เคล็ดวิชาได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" เล้งลั่วไม่ได้คิดจะเก็บคำชื่นชมเอาไว้เลย ตัวเขารู้สึกประทับใจจริงๆ

ลู่โจวได้ชักมือกลับมาหลังจากที่การรักษาสิ้นสุดลง

ใบหน้าของฝานลี่เทียนเต็มไปด้วยความยินดีก่อนที่ตัวเขาจะรู้สึกสงบอีกครั้ง "ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ "

ลู่โจวได้เหลือบมองไปที่ฝานลี่เทียน

ค่าความจงรักภักดีเพิ่มขึ้น 5%

แม้ว่าฝานลี่เทียนจะมาจากสำนักแห่งความบริสุทธิ์ แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเมื่อสำนักเก่าได้ถูกทำลายไปเลย

ลู่โจวมองว่านี่เป็นประโยชน์อีกอย่างหนึ่งที่ได้มาจากการเดินทางในครั้งนี้ ท้ายที่สุดแล้วฝานลี่เทียนเป็นยอดฝีมือชั้นสูงจากสำนักแห่งความบริสุทธิ์ ถ้าหากเทียบกันที่ฝีมือแล้วเขาก็คงจะเทียบเท่าได้กับเล้งลั่ว

ลู่โจวได้ยินการแจ้งเตือนของระบบแล้วเช่นกัน การสวามิภักดิ์ของฝานลี่เทียนทำให้ตัวเขาได้รับแต้มบุญ 2,000 แต้ม การได้แต้มบุญที่มากกว่าปกตินี้แสดงว่าสาวกคนใหม่จะสวามิภักดิ์ได้

ลู่โจวได้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ 'ดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้จะคุ้มค่ามาก เพียงแค่ใช้การ์ดการโจมตีของเพชฌฆาตก็ได้แต้มบุญกลับมามากมายขนาดนี้' ลู่โจวที่พูดแบบนั้นก็ได้พูดออกมา "พาเจ้านั่นกลับไปภูเขาทองซะ"

"ค่ะท่านอาจารย์" จ้าวยู่ยกมือขึ้น ฝานซงถูกห่อหุ้มด้วยพลังก่อนที่จะลอยกลับไปยังรถม้าลอยฟ้า

ฝานลี่เทียนได้ไอออกมาอย่างผิดธรรมชาติก่อนที่จะมองไปยังรถม้าล่องเมฆา 'แล้วข้าจะขึ้นรถม้าไปได้ยังไงกัน? ด้วยพลังที่ข้ามีในตอนนี้ข้าจะไปขอความช่วยเหลือของใครได้บ้าง'

ในเวลานั้นเองเสียงแตรอันก้องกังวานก็ได้ดังมาจากส่วนท้ายของแม่น้ำเรียวบาง

เล้งลั่วที่ได้ยินแบบนั้นเป็นฝ่ายเริ่มต้นพูดขึ้นก่อน "นั่นจะต้องเป็นกำลังเสริมจากพระราชสำนักแน่"

"ใครสนกัน? พวกเราจะจัดการทุกคนที่กล้ามาที่นี่เอง" หยวนเอ๋อได้หยิบสายสะพายนิพพานออกมาอีกครั้ง สายสะพายยังคงส่องแสงสีแดงสดท่ามกลางแสงจากดวงอาทิตย์

ฝานลี่เทียนรู้สึกเวียนหัวเมื่อต้องจ้องมองมัน ทุกอย่างถูกแสงสีแดงจากสายสะพายเข้าปกคลุม ฝานลี่เทียนมั่นใจว่าตัวเขาในตอนนี้ยังไม่ได้เมาจนขาดสติไป และในตอนนั้นเองเสียงแตรก็ได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าเสียงเจ้าของเสียงแตรนี่พยายามจะล่อพวกเขาให้ไปหา

"ท่านอาจารย์ นี่อาจจะเป็นกับดักก็เป็นได้ ได้โปรดระวังตัวด้วย" หยวนเอ๋อได้ขยับเข้าไปใกล้ลู่โจว เมื่อได้ยินแบบนั้นลู่โจวเองก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลไป" ลู่โจวได้เดินไปมองแม่น้ำเรียวบางในขณะที่เอามือไขว้หลังเอาไว้

เล้งลั่วและฝานลี่เทียนต่างก็สงสัยว่าพวกเขาควรที่จะตามไปด้วยไหม ท้ายที่สุดแล้วทั้งสองคนก็เป็นเพียงแค่ชายชราที่ไม่ได้มีกำลังการต่อสู้อะไรที่แข็งแกร่งอีกต่อไป แม้ว่าเล้งลั่วจะอาการดีขึ้นมาแล้วแต่ถึงแบบนั้นพลังวรยุทธของเขาก็ยังหายไปกว่าครึ่ง บางทีพลังวรยุทธของเขาอาจจะฟื้นฟูมาเพียง 2 ส่วนก็เป็นได้ ส่วนฝานลี่เทียนเองก็ไม่ได้มีพลังอะไรอีกต่อไป การที่จะพาเขาไปด้วยก็คงจะมีแต่ภาระเพิ่มซะเปล่าๆ

หยวนเอ๋อในตอนนี้ดูไม่ได้กังวลอะไร นางกระโดดไปที่ข้างๆ ของผู้เป็นอาจารย์ ไม่มีที่ไหนในโลกที่ปลอดภัยไปกว่าการที่อยู่ใกล้ๆ กับอาจารย์อย่างลู่โจว

เล้งลั่วที่พูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม "...ถ้าหากเจ้ากลัวมากล่ะก็ เจ้าก็รออยู่ที่นี่ซะสิ"

"อย่าพูดอะไรไร้สาระไปหน่อยเลย ถ้าหากข้ากลัวจริง ข้าก็คงไม่ไปที่ศาลาปีศาจลอยฟ้านั่นหรอก" ฝานซงได้ตอบกลับไป

ทั้งคู่ได้สบตากันก่อนที่จะเดินไปทางตะวันออกของแม่น้ำเรียวบาง

พวกเขาทั้งสี่คนได้เดินหลบซากปรักหักพังของสิ่งก่อนสร้างทั้งหมดก่อนที่จะโผล่พ้นออกมาจากสวน

ต้วนมู่เฉิงเฝ้าดูทุกคนจากบนรถม้าล่องเมฆา ตัวเขากำลังสงสัยว่าควรจะไปด้วยดีไหม ต้วนมู่เฉิงในตอนนี้ยังไม่ชินกับการควบคุมรถม้าลอยฟ้า ถ้าหากจะให้ตัวเขาควบคุมรถม้าไปในเส้นทางเล็กๆ เส้นทางที่ผู้เป็นอาจารย์อย่างลู่โจวเพิ่งจะเดินทางไปคงจะเป็นเรื่องยาก ต้วนมู่เฉิงได้ใช้เวลาตัดสินใจอีกชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจอยู่ที่เดิมต่อไป

ลู่โจวและหยวนเอ๋อเป็นฝ่ายเดินนำ เมื่อพวกเขาทั้งหมดเดินผ่านเส้นทางเดินยาวไปพวกเขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ได้พบดาบเล่มหนึ่งเอาไว้ ชายหนุ่มคนนั้นได้บิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน

ชายหนุ่มได้ผิวปากออกมาอีกคั้ง

หยวนเอ๋อที่เห็นแบบนั้นก็ได้กลอกตาไปมองก่อนที่จะพูดขึ้น "ไร้ยางอายจริงๆ "

ชายหนุ่มคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น เขาก็คือเจียงอาเฉียนนั่นเอง

เจียงอาเฉียนได้คารวะลู่โจวก่อนที่จะพูดออกมา "ดูเหมือนว่าจดหมายฉบับนั้นจะไปถึงมือท่านได้สินะ ท่านผู้อาวุโส ถ้าหากไม่เป็นแบบนั้นข้าก็คงไม่ได้พบกันท่านที่นี่"

ลู่โจวมองไปที่เจียงอาเฉียนก่อนที่จะถามออกมาด้วยความอยากรู้ "เจ้ารู้ที่อยู่ของม่อฉีได้ยังไงกัน? "

เจียงอาเฉียนได้ยืดตัวก่อนที่จะพูดออกมา "เรื่องนั้นมันง่ายนิดเดียว ข้าก็แค่ดักอ่านจดหมายของม่อฉีก็เท่านั้น เขาได้ส่งคำขอร้องเพื่อขอกำลังเสริมจากที่ต่างๆ มา คนเดียวที่พอจะช่วยเขาได้นั่นก็คือม่อหลี่"

ลู่โจวพยักหน้า

ในตอนนั้นเองเล้งลั่วและฝานลี่เทียนก็ได้เดินผ่านไป

เจียงอาเฉียนได้มองดูพวกเขาก่อนที่จะพูดออกมา "ท่านผู้อาวุโสฮั๊ว" เจียงอาเฉียนได้เดินไปจับมือฝานลี่เทียนเอาไว้ก่อนที่จะพูดทักทาย

ฝานลี่เทียนที่เห็นแบบนั้นรู้สึกงุนงงกับพฤติกรรมของเจียงอาเฉียน

สายตาของเจียงอาเฉียนได้เหลือบไปมองเล้งลั่วก่อนที่จะพูดออกมา "ท่านผู้นำแห่งอัศวินดำ ท่านฝาน ข้ารู้สึกยินดีจริงๆ ที่ได้พบท่าน! "

"หุบปากไปซะ! "

เจียงอาเฉียนได้ถอยกลับไปที่ด้านข้างของฝานลี่เทียน ตัวเขาได้พึมพำออกมาอย่างเบาๆ "ข้ารู้อยู่แล้วว่าผู้อาวุโสฮั๊วจะต้องเป็นมิตรกว่า..."

ฝานลี่เทียนไม่อาจที่จะทนได้อีกต่อไป "เจ้าไร้ยางอายนี้มาจากไหนกันแน่? "

เจียงอาเฉียนถึงกับตกตะลึง 'ข้าเป็นมิตรและทักทายทุกคนก่อนแท้ๆ ไหนเจ้าพวกนี้ถึงตอบแทนข้าแบบนี้กัน? '

หยวนเอ๋อได้พูดออกมาอย่างกระตือรือร้น "เจ้านี้คือปู่ของฝานซง! เขาเป็นยอดฝีมือลำดับแรกของสำนักแห่งความบริสุทธิ์ต่างหาก! "

เจียงอาเฉียนได้เกาหัวไปพักหนึ่งก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไป

"ปู่อย่างงั้นหรอ? "

"เงียบซะ! " ฝานลี่เทียนได้ตะโกนขึ้น

เจียงอาเฉียนรู้ดีว่ายอดฝีมือลำดับแรกของสำนักแห่งความบริสุทธิ์ได้หายสาบสูญไปกว่าร้อยปีแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน จะต้องไม่มีใครคาดคิดแน่ว่ายอดฝีมือคนนี้จะมาปรากฏตัวอยู่กับพวกศาลาปีศาจลอยฟ้าแบบนี้ หลังจากที่คิดทบทวนเรื่องราวได้พักหนึ่ง ศิษย์สาวกจากศาลาปีศาจลอยฟ้าคงจะไม่คิดที่จะพูดเล่นด้วยแน่ 'คงจะดีกว่านี้ถ้าหากข้าจะรักษาภาพลักษณ์อันต่ำต้อยนี่ต่อไป...ยังไงซะชีวิตก็ยังสำคัญที่สุดอยู่ดี'

"ข้าต้องขออภัยจริง ข้ามีตาหามีแววไม่ ได้โปรดอย่าถือสาข้าเลย ข้าเป็นหนึ่งในผู้ช่วยชีวิตฝานซงก็เท่านั้น" เจียงอาเฉียนได้พูดออกมา

ลู่โจวได้หันกลับไปมองที่เจียงอาเฉียนก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างแยบยล "เจ้าน่ะหรอช่วยฝานซง? "

เจียงอาเฉี่ยนได้เงยหน้าขึ้นก่อนที่จะพูดจาอย่างอวดดี "ถ้าหากข้าไม่เร็วพอ ป่านนี้ฝานซงก็คงจะต้องตายไปแล้ว เขาเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธขั้นศักดิ์สิทธิ์ก็เท่านั้น แต่ถึงแบบนั้นฝานซงก็กลับคิดลอบโจมตีม่อฉี เขาน่ะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลยจริงๆ "

ฝานลี่เทียนไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอะไรเมื่อได้ยินแบบนี้ ตัวเขาได้แต่คารวะเพื่อเป็นการขอบคุณเจียงอาเฉียนก็เท่านั้น

"ไม่เป็นไรเลย นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร" เจียงอาเฉียนได้คารวะกลับมา

ลู่โจวที่เห็นแบบนั้นก็ได้พูดขึ้น "แล้วเจ้าต้องการอะไรกัน? ต้องการคำขอบคุณจากข้าด้วยอย่างงั้นหรอ? "

เจียงอาเฉียนได้โบกมืออย่างเร่งรีบ "ไม่ ไม่ ไม่...ไม่จำเป็นจะต้องขอบคุณแทนข้าหรอก ท้ายที่สุดแล้วพวกเราก็ต้องร่วมมือกันอยู่ดี" น้ำเสียงของเจียงอาเฉียนฟังดูอึดอัดเป็นอย่างมาก "ที่นี่มีเวทมนตร์คาถาอยู่ มันยังไม่ถูกเปิดใช้งานอย่างสมบูรณ์แบบ ข้ามาที่นี่ก็เพื่อที่จะแจ้งเตือนท่าน พวกเราควรจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่จะสายเกินไป"

"เจ้าไม่ได้สกัดกั้นการส่งจดหมายของม่อฉีแล้วหรอกหรอ? "

"จดหมายของเขามีมากกว่าหนึ่ง ลำพังข้าเองไม่อาจที่จะสกัดกั้นจดหมายทั้งหมดได้"

ทุกๆ คนที่ได้ยินแบบนั้นต่างก็พูดไม่ออก

ในตอนนั้นเองมีกลุ่มทหารได้พุ่งเข้าใส่พวกเขา

เล้งลั่วและฝานลี่เทียนต่างหันไปมอง

ในตอนนั้นเองพื้นดินได้สั่นสะเทือน ผิวน้ำของทะเลสาบได้กระเพื่อมขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเจียงอาเฉียนก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะตื่นกลัวเลย ตัวเขายังคงยืนพิงรั่วด้วยท่าทีที่สบายๆ โดยปกติแล้วคนอย่างเจียงอาเฉียนจะเป็นคนแรกที่คิดหนีอยู่เสมอ

"กำลังเสริมจากทางพระราชสำนักกำลังจะมาถึง เจ้าไม่กลัวเลยอย่างงั้นหรอ? "

ฝานลี่เทียนได้มองไปที่เล้งลั่วก่อนที่จะพูดออกมา "ตอบมาซะ ท่านปรมาจารย์กำลังพูดกับเจ้าอยู่! "

เล้งลั่วไม่ได้สนใจอะไร

ในตอนนั้นเองทหารกว่าร้อยคนก็ได้ปรากฏตัวขึ้น

ทหารกลุ่มนั้นมีหญิงสาวที่สวมชุดปักสีน้ำเงินเป็นผู้นำ ด้านหลังของนางมีทหารสวมหมวกแน่นหนาสี่คนตามมาติดๆ จากพลังรอบตัวที่เหล่าทหารมีทุกๆ คนก็ต่างรู้ได้ทันทีว่าทหารพวกนี้ไม่ใช่พวกไร้ฝีมือเลย

เล้งลั่วและฝานลี่เทียนต่างก็มองไปที่ลู่โจว พวกเขาพยายามที่จะสงบใจให้ได้มากที่สุด โชคดีที่พวกเขาทั้งคู่มากับปรมาจารย์แห่งศาลาปีศาจลอยฟ้าคนนี้ ปรมาจารย์คนนี้จะต้องรับมือกับทหารทั้งหมดได้แน่ ถ้าหากพวกเขาคิดหนีไปเฉยๆ การทำแบบนั้นก็คงจะมีแต่เสียหน้าแย่

หลังจากนั้นไม่นานทหารก็เข้ามาใกล้มากขึ้น และมากขึ้นไปอีก

หญิงสาวผู้เป็นผู้นำได้กระโดดลงมาจากม้าก่อนที่จะเดินนำหน้าไปอย่างสง่างาม

เป็นเพราะนางเองก็ไม่ได้รู้สึกชอบหน้าอะไรเจียงอาเฉียน นางจึงเลือกที่จะทักทายลู่โจวก่อน "จิงยี่ขอคารวะท่านผู้อาวุโส"

หยวนเอ๋อได้พูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม "เจ้ามาแล้วสินะ"

เล้งลั่วและฝานลี่เทียนต่างก็รู้สึกสับสน 'ศาลาปีศาจลอยฟ้าสมรู้ร่วมคิดกับพวกพระราชสำนักแล้วอย่างงั้นหรอ? ' ทั้งสองคนไม่รู้ว่าลู่โจวได้ช่วยชีวิตหลี่จิงยี่ในตอนที่อยู่ในเมืองอันยางเอาไว้ เป็นเรื่องธรรมดาที่นางจะทักทายลู่โจวได้แบบนี้

ลู่โจวได้ลูบเคราก่อนที่จะพูดออกมา "เจ้ามาที่นี่เพื่อช่วยม่อฉีอย่างงั้นหรอ? "

ใบหน้าของหลี่จิงยี่เต็มไปด้วยความอึดอัด หลังจากนั้นนางก็ได้ตอบกลับมา "ข้าทำตามคำสั่งเพียงเท่านั้น ข้าตั้งใจที่จะฆ่าทุกคนที่เข้าใกล้แม่น้ำเรียวบางแห่งนี้...ข้าจะไม่ลืมบุญคุณที่ท่านช่วยข้าเอาไว้ท่านผู้อาวุโส แต่ท่านไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ท่านควรจะรีบออกไปจากแม่น้ำแห่งนี้จะดีกว่า ข้าจะรีบเก็บกวาดเรื่องที่นี่เอง"

'นางพยายามจะช่วยอย่างงั้นหรอ? ' ฝานลี่เทียนที่เห็นแบบนั้นอดที่จะไอออกมาไม่ได้ ตัวเขากำลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลี่จิงยี่ได้พูดต่อไป "ดูเหมือนจะมีกำลังเสริมมาจากกองกำลังอื่นๆ เช่นกัน พวกเขาจะต้องเดินทางมาที่นี่แน่"

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย