ตอนที่ 196 เมืองแห่งเดิมที่ไม่เหมือนเดิม

ตอนที่ 196 เมืองแห่งเดิมที่ไม่เหมือนเดิม

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย 

ศาลาปีศาจลอยฟ้าในตอนนี้ยังคงห่างไกลกับศาลาปีศาจลอยฟ้าในยุคทองมาก

แม้ว่าตอนนี้จะมีฝานซุยเหวิน ยอดฝีมือผู้ที่มีพลังอวตารดอกบัว 8 กลีบ แต่ถึงแบบนั้นศาลาปีศาจลอยฟ้าในตอนนี้ก็ยังคงเทียบกับช่วงเวลาเดิมที่ศาลาปีศาจลอยฟ้าเคยแข็งแกร่งกว่านี้ไม่ได้ ในช่วงเวลานี้เองแทบที่จะไม่มีคนกลัวศาลาปีศาจลอยฟ้าอีกต่อไป

ศิษย์คนแรกอย่างยู่เฉิงไห่สามารถก่อตั้งสำนักอเวจีได้ด้วยตัวของเขาเอง ยู่เฉิงไห่สามารถทำให้สำนักของเขาเติบโตจนกลายเป็นสำนักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุทธภพได้...ความแข็งแกร่งของเขาถือเป็นที่ประจักษ์อย่างแท้จริง [หมายเหตุนักแปล: ขอเปลี่ยนชื่อสำนักทางใต้เป็นสำนักอเวจีนะครับ]

ส่วนศิษย์คนที่สองอย่างยู่ฉางตงเองก็ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับการต่อสู้ครั้งไหน ถ้าหากศิษย์ทั้งสองยังคงอยู่ที่ภูเขาทอง แม้ว่าจะมีสิบยอดฝีมือมารุมล้อมภูเขาทองเหมือนกับในอดีตก็คงจะไม่ใช่ปัญหาอะไรที่น่าห่วงอีกต่อไป

และเพราะเหตุผลในเรื่องของความแข็งแกร่ง ลู่โจวจึงจะต้องทิ้งให้เหล่าศิษย์สาวกส่วนหนึ่งอยู่ปกป้องที่ภูเขาทองแห่งนี้ ลู่โจวในตอนนี้จึงได้พาหยวนเอ๋อ, หมิงซี่หยิน และต้วนมู่เฉิงไปที่เมืองอันยาง

จ้าวยู่และซู่ฮ่องกงล้วนแต่อ่อนแอจนเกินไป พวกเขาทั้งสองคนคงจะเหมาะกว่าถ้าหากจะอยู่ปกป้องศาลาปีศาจลอยฟ้า

หลังจากที่หยวนเอ๋อได้ถูกลงโทษสถานหนักไป หยวนเอ๋อก็ไม่ได้กระโดดเอะอะโวยวายเพื่อที่จะขี่วิซซาร์ดเหมือนกับเคย

เมื่อวิซซาร์ดปล่อยพลังแห่งความเป็นมงคลออกมา ในตอนนั้นเองซู่ฮ่องกงศิษย์คนที่แปดก็ได้แต่เบิกตากว้าง เขาได้แต่พูดออกมาอย่างสงสัย "ทะ...ท่านอาจารย์ปราบสัตว์ขี่นี่ได้เมื่อไหร่กัน? "

โจวจี้เฟิงได้ตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "การจะจับสัตว์ขี่ธรรมดาได้ก็คงจะต้องจับในที่ที่มันอาศัยอยู่อย่างป่าลึกลับ แต่การที่จะจับสัตว์ขี่ในตำนานแบบนี้ได้มันจะต้องมีสิ่งหนึ่งที่ขาดไปไม่ได้เลย...สิ่งสิ่งนั้นที่เรียกว่าโชคชะตายังไงล่ะ"

"ข้าได้ยินมาว่าศิษย์คนที่หนึ่งเคยจับสัตว์ขี่ในตำนานอย่างฮิปโปกริฟฟ์ที่ป่าแห่งม่านหมอกได้ แต่ถึงแบบนั้นกลับไม่มีใครเคยได้เห็นสัตว์ขี่ตัวนั้นมาก่อนเลย...."

จ้าวยู่ที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้ตะโกนตักเตือนกลับมา "พวกเจ้าเบื่อที่จะใช้ชีวิตแล้วสินะ? "

เมื่อได้ฟังแบบนั้นคนอื่นๆ ก็ได้แต่เงียบลง

คงจะไม่ดีแน่ถ้าหากลู่โจวผู้ที่เป็นปรมาจารย์แห่งศาลาปีศาจลอยฟ้าได้ยินเหล่าสาวกพูดถึงเรื่องยู่เฉิงไห่ ศิษย์ทรยศแบบนี้

ลู่โจวและหยวนเอ๋อได้ขี่วิซซาร์ดออกไปพร้อมกัน

ส่วนหมิงซี่หยินและต้วนมู่เฉิงได้แต่บินตามไปได้ด้วยความสามารถของตัวเอง

แม้ว่าความเร็วในการบินของผู้ฝึกยุทธขั้นมหาภัยพิบัติศักดิ์สิทธิ์จะไม่สามารถเทียบได้เลยกับความเร็วของสัตว์ขี่ แต่ถึงแบบนั้นความเร็วของทั้งหมิงซี่หยินและต้วนมู่เฉิงก็ไม่ได้ถือว่าช้าเลย

…

สองชั่วโมงต่อมา

ภายในเมืองอันยาง

ลู่โจวและหยวนเอ๋อในตอนนี้กำลังเดินอยู่บนถนนทางเดิน พวกเขาได้แต่ประหลาดใจ ในตอนนี้ถนนทางเดินไม่ได้แออัดเหมือนกับที่ลู่โจวเคยคาดเอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นมีพ่อค้าแม่ค้าเหลือเพียงครึ่งเดียวเมื่อเทียบกับครั้งล่าสุดที่ลู่โจวเคยมา เมืองอันยางในตอนนี้กำลังอยู่ในสภาวะที่รกร้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หยวนเอ๋อเองที่เห็นสถานการณ์ทั้งหมดก็พบว่าแปลกประหลาดเช่นกัน หยวนเอ๋อจึงได้ถามผู้เป็นอาจารย์ออกมา "ท่านอาจารย์...พวกเราควรที่จะหาใครสักคนเพื่อสักถามเรื่องที่เกิดขึ้นดีไหม? " หยวนเอ๋อไม่อยากที่จะทำผิดซ้ำซากอีก นางยังคงจำคำพูดของศิษย์พี่ได้ดี เพราะแบบนั้นก่อนที่จะทำอะไรนางจึงตัดสินใจถามผู้เป็นอาจารย์อย่างลู่โจวก่อน

"ไม่จำเป็นจะต้องทำแบบนั้นหรอก" ลู่โจวตัดสินใจที่จะไปยังบ้านสกุลซี ในตอนนี้เมืองอันยางจะมีปัญหาอะไรมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเขา มันเป็นปัญหาของจักรพรรดิผู้ปกครองมากกว่า

หยวนเอ๋อพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาทั้งคู่ก็ได้มาถึงประตูบ้านสกุลซี

หยวนเอ๋อรู้ดีว่าควรจะทำอะไร "ท่านอาจารย์ ศิษย์จะไปเคาะประตูให้เดี๋ยวนี้"

ลู่โจวได้แต่ลูบเคราก่อนที่จะพยักหน้าให้ 'หยวนเอ๋อได้เรียนรู้แล้วสินะ ก่อนหน้านี้นางยังเตะประตูโดยไม่คิดหน้าคิดหลังเลยแท้ๆ '

ก๊อก! ก๊อก!

หยวนเอ๋อได้เคาะประตูไป 2 ครั้งด้วยกัน

ในตอนนั้นเองประตูบ้านสกุลซีก็ได้ถูกเปิดขึ้น

"นายน้อย? " คนที่เปิดประตูขึ้นมาก็คือซีอัน คนคนนี้เป็นคนที่ไปศาลาปีศาจลอยฟ้าเพื่อขอร้องให้ลู่โจวช่วยคนสกุลซีที่ถูกลักพาตัวไปที่หุบเขาตะวันฟ้านั่นเอง และเพราะแบบนั้นทำไมซีอันคนนี้ถึงจำหยวนเอ๋อไม่ได้? ลู่โจวได้แต่เก็บเรื่องนี้เอาไว้ในใจ "ข้าน้อยจะรีบไปบอกนายท่านกับนายหญิงในทันที! "

ซีอันหันหลังก่อนที่จะวิ่งกลับไป ตัวเขาได้แต่ตะโกนว่านายน้อยกลับมาแล้ว

หยวนเอ๋อดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจอะไรเรื่องนี้ นางได้แต่หันกลับมาก่อนที่จะพูดกับลู่โจว "ท่านอาจารย์..."

ลู่โจวที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ ได้พูดออกมาอย่างเยือกเย็น "เข้าไปกันเถอะ"

เมื่อทั้งสองคนเดินข้ามธรณีประตูเข้ามา พวกเขาทั้งคู่ก็ได้เห็นคนกว่าหลายสิบคนรวมไปถึงคู่สามีภรรยาวัยกลางคนที่สวมเสื้อผ้าที่ต่างออกไป พวกเขาทั้งคู่คือพ่อแม่ของหยวนเอ๋อ ซีหยวนและซีจางชี

ซีหยวนเป็นชายวัยกลางคน เขาเป็นพ่อของหยวนเอ๋อนั่นเอง ชายคนนี้ดูเหมือนกับผู้ที่ไม่ย่อท้อ ส่วนภรรยาของเขาอย่างซีจางชีกลับดูสง่างามและสะสวย แม้ว่านางจะมีอายุแล้วก็ตามที ท่าทางกิริยาของนางทุกอย่างล้วนแต่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี

ลู่โจวรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้เห็นซีหยวน เขาคนนี้ไม่ได้เกรงกลัวตัวของลู่โจวเองเลยแม้แต่น้อย นอกเหนือจากอาการตื่นตัว ซีหยวนไม่ได้แสดงความเป็นกังวลออกมาเลย การที่คนธรรมดาจะมีความกล้าหาญได้ถึงขนาดนี้เป็นอะไรที่หาได้ยากมาก

"หยวนเอ๋อ! " ผู้เป็นแม่อย่างซีจางชีรีบวิ่งเข้ามาก่อนที่จะสวมกอดหยวนเอ๋อเอาไว้

หยวนเอ๋อตกใจมาก การที่ไม่ได้พบกันถึง 6 ปีแบบนี้ เป็นเรื่องธรรมดาที่หยวนเอ๋อจะไม่คุ้นชิน

ลู่โจวได้พูดออกมาอย่างเยือกเย็น "รีบคารวะพ่อแม่เจ้าสิ"

"ค่ะ" หยวนเอ๋อได้คุกเข่าลงบนพื้น

การที่เคารพผู้ที่ให้กำเนิดเป็นเรื่องที่ถูกต้องและเหมาะสมแล้วที่จะทำ

'ฉันจะต้องสอนลูกศิษย์คนนี้ให้ได้ดี'

เมื่อหยวนเอ๋อคุกเข่าลงบนพื้น ในตอนนั้นเองใบหน้าของผู้เป็นแม่อย่างจางชีก็ได้อาบไปด้วยน้ำตา ผู้เป็นแม่ที่พลัดพรากกับลูกสาวไปคงจะมีความในใจที่อัดแน่นอยู่แน่

ซีหยวนได้จ้องมองไปที่หยวนเอ๋อ หัวใจของเขากระวนกระวายเล็กน้อย ตัวเขาที่ยืนอยู่ห่างๆ ได้คารวะลู่โจว สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเคารพนับถือ

ลู่โจวพยักหน้าตอบรับกลับไป

คนรับใช้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็ไม่รู้จักลู่โจว คนรับใช้ทั้งหมดไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหยวนเอ๋อได้เข้าร่วมกับศาลาปีศาจลอยฟ้าไปแล้ว

ยังไงซะคนที่อยู่ที่นี่ก็ล้วนแต่เป็นคนธรรมดาทั่วไปที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับโลกของผู้ฝึกยุทธเลย เป็นไปอย่างที่ลู่โจวได้คาดหวังเอาไว้ ตัวเขาไม่มีอะไรจะพูดคุยกับคนพวกนี้... ยิ่งไปกว่านั้นวัตถุประสงค์ในการมาที่นี่ของลู่โจวก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคนเหล่านี้อีกด้วย

"ข้าเหนื่อยแล้วล่ะ"

ซีหยวนที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบสั่งให้ซีอันเตรียมห้องให้พร้อม ซีหยวนรู้ดีว่าแท้จริงแล้วลู่โจวเป็นใคร เพราะแบบนั้นตัวเขาจึงได้ห้ามทุกคนไม่ให้เข้าใกล้ห้องที่ลู่โจวได้ใช้พักผ่อนได้

…

ภายในห้องที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ ห้องแห่งนี้มันดูเงียบสงบเป็นอย่างมาก

ลู่โจวได้นั่งลงก่อนที่จะจ้องมองไปที่ซีหยวนและผู้เป็นภรรยา

ในตอนนี้ไม่มีคนนอกอยู่ในห้องแม้แต่คนเดียว...

ซีหยวนและผู้เป็นภรรยาได้เดินไปหาลู่โจวด้วยความเคารพ "ท่านผู้อาวุโส ครั้งหนึ่งท่านเคยช่วยบ้านสกุลซีของพวกเราเอาไว้จากวิกฤตการณ์...ได้โปรดรับคำขอบคุณจากข้าน้อยไปด้วยเถอะ"

ในตอนที่ทั้งคู่กำลังคุกเข่า ในตอนนั้นเองลุ่โจวก็ได้โบกแขนของตัวเอง พลังจากแขนของลู่โจวได้ผลักพวกเขาทั้งคู่ให้ถอยกลับไป

"พวกเจ้าเป็นพ่อแม่ของหยวนเอ๋อ เพราะแบบนั้นพวกเราจึงมีสถานะที่เท่าเทียมกัน ไม่จำเป็นจะต้องคุกเข่าหรอก" ลู่โจวได้พูดออกมา

ซีหยวนและภรรยารู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

ลู่โจวได้เหลือบมองพวกเขาทั้งสองคนก่อนที่จะพูดออกมาตรงๆ "ข้ามีคำถามที่อยากจะถามพวกเจ้า...ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะตอบคำถามข้าอย่างตรงไปตรงมา"

ซีหยวนที่ได้ฟังแบบนั้นไม่กล้าที่จะพูดอะไรอย่างอื่น "ได้โปรดถามมาเถอะท่านผู้อาวุโส"

"เกิดอะไรขึ้นที่เมืองอันยางกันแน่? "

ซีหยวนได้ตอบคำถามในทันที "ที่เมืองอันยางถูกกองทัพของพวกกบฏสร้างความเดือดร้อนให้ เพราะแบบนั้นประชาชนคนธรรมดาอย่างพวกเราเลยต้องทุกข์ทรมานเพราะเรื่องนี้...อีกไม่นานชาวเมืองอันยางจะต้องถูกทิ้งให้ทุกข์ยากและไร้ที่อยู่อาศัยไปในที่สุด"

"แม่ทัพหลวงผู้ที่คุมกองทัพหลวงทั้งสามกองทัพเหวยซู่หยานมาถึงที่เมืองอันยางแล้วไม่ใช่หรอ? " ลู่โจวได้ถามขึ้น

"แม่ทัพเหวยคนนั้นมาถึงเมืองอันยางในทางตอนเหนือเมื่อสองวันก่อนแล้ว แต่ถึงแบบนั้นเขากลับยังไม่ได้เข้ามาภายในเมือง ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าเพราะเหตุใดกันท่านแม่ทัพถึงเลือกทำแบบนั้น" ซีหยวนได้ตอบกลับมา

ลู่โจวลูบเคราของเขาก่อนที่จะพยักหน้า

เหวยซู่หยานคนนี้เป็นตัวปลอม เพราะแบบนั้นการที่จะเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังคงจะไม่ใช่เรื่องที่เหนือความคาดหมายอะไร

"เอาล่ะคำถามสุดท้าย..." ลู่โจวกลืนน้ำลายก่อนที่จะพูดออกมาอีกครั้ง "หยวนเอ๋อได้เข้าร่วมศาลาปีศาจลอยฟ้าตั้งแต่ 10 ขวบ การเข้าร่วมกับศาลาปีศาจลอยฟ้าจะต้องทำให้นางตัดสายสัมพันธ์ที่มีกับครอบครัวในอดีตไป ตามจริงข้าสามารถปล่อยให้ครอบครัวสกุลซีของเจ้าถูกลักพาตัวไปจนถูกสังหารยกครัวก็ย่อมได้...แต่ถึงแบบนั้นข้าก็ไม่ได้ทำ พวกเจ้าทั้งหลายที่ติดต่อข้าในครั้งนี้มีเป้าหมายอะไรกันแน่? "

เมื่อซีหยวนได้ยินแบบนั้น เขาก็รีบหันไปหาจางชีผู้เป็นภรรยา ในตอนนั้นเองจางชีก็ได้หยิบกล่องสีแดงออกมาไว้ในมือ

ซีหยวนรีบพูดขึ้น "ท่านผู้อาวุโสโปรดดูด้วยตัวเองเถอะ"

ลู่โจวโบกมือ ในตอนนั้นเองกล่องสีแดงก็ได้ลอยเข้าหามือของตัวเขาเอง และเมื่อลู่โจวเปิดกล่องออกมา...สิ่งที่อยู่ภายในกล่องทำให้ตัวเขาและหยวนเอ๋อรู้สึกตกใจขึ้นมา

"ดอกแมกโนเลียสีดำ? "

ซีหยวนมองไปที่หยวนเอ๋อโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

ลู่โจวที่เห็นแบบนั้นก็เข้าใจความหมายได้ในทันที "หยวนเอ๋อ เจ้าออกไปข้างนอกก่อนเถอะ"

"ค่ะ ท่านอาจารย์" หยวนเอ๋อได้ออกจากห้องไปอย่างเชื่อฟัง เมื่อออกมาจากห้องนางก็ได้เหม่อมองท้องฟ้าเข้า ช่วงเวลานี้ศิษย์พี่ทั้งสองของหยวนเอ๋อยังคงเดินทางมาไม่ถึงแน่

หยวนเอ๋อไม่ได้ชอบพูดคุยพบปะผู้คนในบ้านสกุลซี เพราะแบบนั้นนางจึงเลือกเดินสำรวจตามตรอกซอกซอยอยู่ตามลำพัง

"สวัสดี"

เสียงที่ฟังดูอ่อนโยนได้ดังมาถึงหูของหยวนเอ๋อ

หยวนเอ๋อที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับตัวสั่น เมื่อมองไปรอบๆ นางก็พบกับใครคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ใกล้ๆ "ใครกัน? "

ชายผู้ใช้ดาบชุดเขียวกำลังยืนหันหลังให้กับหยวนเอ๋ออยู่ตรงหน้า...

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย