บทที่ 402 - วิชาหายใจกางเขนเงิน

วิชาหายใจกางเขนเงิน สี่ขั้น ทะลวงผ่านหนึ่งขั้นเพิ่มพละกำลัง 1 แต้ม มูลค่า 160 แต้มเกียรติยศ ต้องใช้แต้มเกียรติยศภายในกิลด์กางเขนเหล็กแลก จำกัดสิทธิ์เฉพาะผู้อาวุโสระดับแกนนำของกิลด์เท่านั้น

สายตาของซูหรานหยุดอยู่ที่วิชาหายใจกางเขนเงิน พละกำลังก็คือความอดทน ตอนนี้ค่าความอดทนของเขาอยู่ที่สิบหกแต้มแล้ว ถ้าฝึกวิชาหายใจกางเขนเงินจนเต็มขั้นก็จะแตะยี่สิบ จอมเวทที่ติดแหงกอยู่ Lv.16 แต่มีค่าความอดทนยี่สิบแต้มเนี่ย ทั้งเมืองหลักคงหาไม่ได้ง่ายๆ หรอก

ซูหรานไม่รีรอ กดปุ่มแลกเปลี่ยนทันที เครื่องเทอร์มินัลกะพริบแจ้งเตือนหักแต้มเกียรติยศ ม้วนคัมภีร์ที่เปล่งแสงสีขาวเงินม้วนหนึ่งเลื่อนออกมาจากช่องจ่ายของ มันดูใหม่เอี่ยม อักขระสีขาวเงินบนพื้นผิวไหลเวียนช้าๆ เมื่อกระทบแสงไฟ

ซูหรานหยิบขึ้นมาคลี่ดู ละอองแสงสีขาวเงินพวยพุ่งออกจากม้วนคัมภีร์ ไต่ขึ้นมาตามแขน รวมตัวกัน แล้วซึมหายเข้าไปตรงหว่างคิ้ว ที่ขอบทะเลจิตวิญญาณมีช่องสกิลติดตัวช่องใหม่เพิ่มขึ้นมา วิชาหายใจกางเขนเงิน Lv.1

ซูหรานหลับตาสัมผัสความรู้สึก วิธีการฝึกวิชาหายใจต่างจากวิชาทำสมาธิอย่างสิ้นเชิง วิชาทำสมาธิคือการดึงพลังจิตเข้าสู่ทะเลจิตวิญญาณ แต่วิชาหายใจคือการชักนำพลังงานเข้าสู่ร่างกาย

เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานสายเล็กๆ ไหลผ่านโพรงจมูก ดิ่งลงไปตามหลอดลม ทะลุลงไปที่ช่องอก ลงไปที่ช่องท้อง แล้วแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูในร่างกาย ไม่เจ็บ ไม่ร้อน เหมือนมีน้ำอุ่นๆ ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด

ซูหรานลืมตาขึ้น มองดูสกิลใหม่บนหน้าต่างสถานะ วิชาหายใจกางเขนเงิน Lv.1 มีสี่ขั้น แต่ละขั้นเพิ่มความอดทน 1 แต้ม ฝึกเต็มสี่ขั้นก็คือสี่แต้ม

เขาเหลือบมองยอดคงเหลือแต้มเกียรติยศ ยังเหลืออีกหนึ่งร้อยยี่สิบแต้ม พอให้แลกวิชาหายใจได้อีกม้วน แต่วิชาหายใจกางเขนเงินต้องใช้สิทธิ์ผู้อาวุโสระดับแกนนำถึงจะซื้อได้ ซึ่งเขาก็ซื้อมาแล้ว

ส่วนวิชาหายใจม้วนอื่นๆ ไม่ต้องใช้แต้มเกียรติยศของกิลด์อื่น ก็ต้องใช้สิทธิ์ที่สูงกว่านี้ ซึ่งเขาก็แลกไม่ได้แล้ว

ซูหรานปิดหน้ารายการแลกเปลี่ยน เอนหลังพิงหัวเตียงมองเพดาน วิชาหายใจ ใช้ได้กับทุกอาชีพ ทะลวงผ่านหนึ่งขั้นเพิ่มสเตตัสหนึ่งแต้ม แบบนี้มั่นคงกว่าลงดันเจี้ยนเปิดหีบสมบัติตั้งเยอะ

ลงดันเจี้ยนจะได้อะไรมันก็ขึ้นอยู่กับดวง แต่วิชาหายใจนี่ฝึกแล้วเห็นผลแน่นอน เขาหลับตาเริ่มเดินลมปราณตามวิชาหายใจกางเขนเงิน พลังงานสายเล็กๆ นั่นไหลผ่านโพรงจมูก ดิ่งลงไปตามหลอดลมจนถึงช่องอก ทะลุลงไปที่ช่องท้อง แล้วแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูในร่างกาย

หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ วิชาหายใจกับวิชาทำสมาธิสามารถเดินไปพร้อมกันได้ อันหนึ่งฝึกจิต อันหนึ่งฝึกกาย ไม่ตีกัน ซูหรานดำดิ่งเข้าสู่สภาวะสมาธิขั้นลึก แบ่งสมาธิส่วนหนึ่งไปควบคุมพลังงานของวิชาหายใจให้ไหลเวียนไปทั่วร่าง

ดวงดาวในทะเลจิตวิญญาณหมุนวนอย่างเชื่องช้า พลังงานในร่างกายก็ไหลเวียนอย่างอ้อยอิ่ง เขาจมดิ่งอยู่ในสมาธิขั้นลึก ความเร็วในการเดินลมปราณวิชาหายใจเร็วกว่าการทำสมาธิไม่น้อยเลย พลังงานจะแข็งแกร่งขึ้นทีละนิดในทุกๆ รอบที่ไหลเวียน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน พลังงานแข็งแกร่งขึ้นจนถึงจุดหนึ่งก็หดตัวลงอย่างแรง แล้วระเบิดออก

ความร้อนผ่าวพลุ่งพล่านจากช่องอกไปทั่วร่าง กระดูกส่งเสียงดังก๊อบแก๊บ กล้ามเนื้อปูดโปนขึ้นเล็กน้อย เขาลืมตาขึ้น วิชาหายใจกางเขนเงินบนหน้าต่างสถานะขยับจาก Lv.1 เป็น Lv.2 แล้ว

ค่าความอดทนจากสิบหกก็กลายเป็นสิบเจ็ด ซูหรานยกมุมปากขึ้น หนึ่งขั้น หนึ่งแต้ม สี่ขั้นก็คือสี่แต้ม รอให้เขาฝึกวิชาหายใจกางเขนเงินจนเต็มขั้น ความอดทนของเขาก็จะทะลุเลขยี่สิบ

จอมเวท Lv.16 ที่มีค่าความอดทนยี่สิบแต้ม อึดกว่านักรบโล่เลเวลเดียวกันซะอีก ซูหรานเก็บม้วนคัมภีร์วิชาหายใจเข้าที่ หลับตาทำสมาธิต่อไป

วิชาหายใจไม่ต้องรีบ ค่อยๆ ฝึกไป พัฒนาขึ้นวันละนิดก็พอแล้ว เขายังมีเวลาอีกถมเถ

หลังจากนั้น ชีวิตของซูหรานก็ดำเนินไปราวกับนาฬิกาที่ถูกตั้งเวลาไว้อย่างแม่นยำ

ทุกเช้าเวลาหกโมงสี่สิบนาที ลำแสงแรกที่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านจะตกกระทบลงบนเปลือกตาของเขาพอดิบพอดี เขาลืมตาขึ้น ควานหาเครื่องเทอร์มินัลมาดูเวลา แล้วลุกจากเตียง อาบน้ำ แต่งตัว ออกจากห้อง ในโรงอาหารคนไม่เยอะนัก เขาสั่งอาหารมาหนึ่งชุด นั่งกินช้าๆ จนหมด ยกถาดไปเก็บที่จุดคืนภาชนะ แล้วผลักประตูเดินออกไป

ห้องเรียนอยู่ชั้นสาม คลาสหลักการเวทผสมของไรต์เขาเรียนมาได้เกือบสองเดือนแล้ว ตั้งแต่การระเบิดของไอน้ำในช่วงแรกๆ มาจนถึงคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในตอนนี้ สมุดจดถูกเขียนจนเต็มไปแล้วถึงสองเล่มหนาๆ

ช่วงนี้ไรต์กำลังสอนเรื่องการผสานกันในระดับลึกของธาตุสายฟ้าและธาตุน้ำแข็ง มันไม่ใช่แค่การเอาวงแหวนน้ำแข็งมาบวกกับหอกอัสนีง่ายๆ แต่เป็นการดึงเอาคุณสมบัติที่ขัดแย้งกันของสองธาตุมาใช้ประโยชน์ โดยอาศัยความต่างของอุณหภูมิมาสร้างการยุบตัวของพลังงาน

ซูหรานตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ พอเลิกเรียนก็วิ่งตามไรต์ไปถามต่ออีกเกือบยี่สิบนาที ไรต์ก็ไม่ได้รำคาญอะไร วาดโมเดลเวทมนตร์อธิบายให้เขาดูจนเต็มกระดานดำ กว่าจะยอมหยุดก็ตอนที่กริ่งบอกเวลาหมดคาบดังขึ้นเป็นรอบที่สอง

คลาสการหมุนเวียนมานาขั้นสูงของเอสลินอยู่ในช่วงบ่าย ช่วงนี้เธอกำลังสอนเรื่องขีดจำกัดของการบีบอัดมานา เธอบอกว่าจอมเวททั่วไปสามารถบีบอัดมานาได้สูงสุดแค่ห้าเท่า ถ้าเกินกว่านี้ทะเลจิตวิญญาณจะได้รับความเสียหาย

แต่จอมเวทบางคนที่มีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่กำเนิดสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ไปได้ บีบอัดได้ถึงแปดเท่า หรือแม้กระทั่งสิบเท่า ซูหรานนึกถึงตอนที่ตัวเองอยู่เมืองบริวาร เพื่อจะรีดเค้นพลังทำลายล้างของอาร์เคนระเบิดให้ถึงขีดสุด เขามักจะบีบอัดมานาให้เหลือขนาดเท่าลูกวอลนัทอยู่บ่อยๆ พอเปลี่ยนมาใช้คทาเวทอัสนีลึก อัตราการบีบอัดก็พุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น

เขาไม่รู้ว่าขีดจำกัดของตัวเองอยู่ที่เท่าไหร่ แต่มันต้องมากกว่าห้าเท่าแน่นอน

เขายังลงเรียนวิชาเลือกอย่างพื้นฐานมิติวิทยาด้วย คนสอนเป็นจอมเวทเฒ่าผมขาวโพลน พูดจาเนิบนาบ แต่เนื้อหาแน่นปึ้กทุกคำ

เขาสอนเรื่องการจัดประเภทของโลกมิติ โครงสร้างของกำแพงมิติ และทฤษฎีการเกิดรอยแยกต่างมิติ ซูหรานตั้งใจฟังมาก เพราะเขาเคยเข้าไปในรอยแยกมาแล้วหลายครั้ง รู้ดีว่าทฤษฎีกับความเป็นจริงมันต่างกันแค่ไหน

ตอนที่จอมเวทเฒ่าพูดถึงเรื่องความเสถียรของรอยแยก เขายกตัวอย่างว่ามีโลกมิติแห่งหนึ่งพังทลายลงทั้งใบเพราะแกนกลางถูกทำลาย ไม่มีใครหนีรอดออกมาได้เลยสักคน

ซูหรานนึกถึงป่าทึบผืนนั้น ตลาดที่คึกคัก นายพรานที่เอาแร่ไปแลกอาวุธ คนแคระที่กำลังตีเหล็ก

เขาทำลายแกนกลางของโลกมิติแห่งนั้นไปแล้ว แต่โลกใบนั้นไม่ได้พังทลายลง รอยแยกต่างหากที่ปิดตัวลง เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะดวงดี หรือเพราะโครงสร้างของโลกมิติแห่งนั้นมีความเสถียรมากพอกันแน่

ห้องฝึกซ้อมก็ยังเหมือนเดิม พื้นที่โล่งกว้าง อักขระเวทบนกำแพง โกเลมตรวจสอบกับเป้าทดสอบดาเมจตรงมุมห้อง ซูหรานขลุกอยู่ในนั้นทุกบ่าย พายุเมฆสายฟ้า ร่างแยกเงา อัญเชิญมารห้วงลึก เทเลพอร์ตห้วงดารา ขึ้นรูปโลหะ สลับสับเปลี่ยนฝึกเวทใหม่ๆ ไปเรื่อยๆ

พายุเมฆสายฟ้าค่อยๆ กระเถิบจาก Lv.2 ขึ้นมาเป็น Lv.3 ร่างแยกเงาก็เหมือนกัน อัญเชิญมารห้วงลึกก็เหมือนกัน เทเลพอร์ตห้วงดาราก็เหมือนกัน ส่วนขึ้นรูปโลหะจะช้าหน่อย ยังอยู่ที่ Lv.2 แต่เขาก็สามารถเสกเศษเหล็กดิบๆ ให้กลายเป็นมีดสั้นได้ในเวลาแค่หนึ่งวินาทีแล้ว

เขาลองเอาเศษกระดองอสูรกลืนทองมาหลอมแล้วขึ้นรูปเป็นโล่กลมใบเล็กๆ ดู ถึงพลังป้องกันจะสู้พวกอุปกรณ์ระดับมหากาพย์แท้ๆ ไม่ได้ แต่มันก็แข็งแกร่งกว่าโล่เหล็กธรรมดาตั้งเยอะ

วิชาหายใจกางเขนเงินเขาฝึกเช้าเย็นวันละสองรอบ ตื่นมาตอนเช้าสิ่งแรกที่ทำไม่ใช่ลุกจากเตียง แต่เป็นการนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงแล้วเดินลมปราณตามวิชาหายใจ

พลังงานสายเล็กๆ ไหลผ่านโพรงจมูก ดิ่งลงไปตามหลอดลม แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูในร่างกาย หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ