บทที่ 35 - ฆ่าคน!

บทที่ 35 - ฆ่าคน!

"ตึงงง—"

เสียงระฆังดังกังวานแผ่กระจายไปทั่วท้องนภา ก่อให้เกิดคลื่นสั่นสะเทือนเป็นวงกว้าง

เสียงระฆังนี้เป็นการประกาศว่า ช่วงเวลาทดสอบสำหรับมือใหม่ในวันแรกได้ผ่านพ้นไปแล้ว

ช่องแชตกลับมาคึกคักอีกครั้งเพราะเสียงระฆังที่ดังขึ้น

บ้างก็บ่นว่าเสียงระฆังดังหนวกหูจนปลุกให้พวกเขาตื่นจากฝันหวาน

บ้างก็โอดครวญว่ายี่สิบสี่ชั่วโมงผ่านไปแล้ว ตัวเองเพิ่งจะอัปเลเวลเป็นเลเวลสองเอง

แถมการอัปเลเวลในขั้นต่อๆ ไปก็ยังต้องใช้ค่าประสบการณ์มากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้พวกเขาเริ่มกังวลว่าจะผ่านบททดสอบไปไม่ได้

หลายคนรู้สึกกังวลกับสถานการณ์ในตอนนี้ จึงพากันผสมโรงบ่นตามไปด้วย

แต่คนส่วนใหญ่กลับมองโลกในแง่ดี

เพราะการชนะการแข่งขันทำให้ค่าสถานะเพิ่มขึ้น และพลังรบโดยรวมของมอนสเตอร์ก็ลดลง เมื่อสลับขั้วความแข็งแกร่งกันแบบนี้ การอัปเลเวลก็ย่อมง่ายขึ้นเป็นธรรมดา

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังมีผู้ใหญ่บ้านอย่างเฝิงฉิงเจียงคอยนำทาง...

พวกเขาเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่า ทุกคนในหมู่บ้านจะต้องผ่านบททดสอบนี้ไปได้อย่างแน่นอน!

ส่วนฉู่สวินไม่ได้มีความกังวลในเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

เขาลับมีดเตรียมพร้อมที่จะพุ่งชนอันดับหนึ่งบนกระดานจัดอันดับแล้ว

ตราบใดที่เขาพุ่งขึ้นไปถึงอันดับหนึ่งได้ เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนแซงขึ้นมาได้เด็ดขาด!

หลังจากผ่านการแข่งขันมาหนึ่งรอบ เขาก็ได้ตระหนักถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของตัวเองอย่างถ่องแท้

ในเมื่อมีพลังรบที่คนอื่นยากจะเอื้อมถึงขนาดนี้ ถ้าไม่ทำตัวโอหังซะบ้าง มันก็ดูจะผิดต่อพรสวรรค์ประจำตัวของเขาเกินไปแล้ว...

ในเวลานี้ เขากำลังอยู่ในเขตของมอนสเตอร์เลเวลเก้าบนทุ่งหญ้า

มอนสเตอร์เลเวลเก้ามีชื่อว่า ลาป่าวารีทมิฬ

พวกมันเป็นมอนสเตอร์หน้าตาน่าเกลียดแต่น่ารักที่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง

แตกต่างจากแกะเขาใบมีดทองคำที่เป็นสัตว์กินพืชเหมือนกัน พวกมันมีนิสัยดุร้าย และเป็นประเภทที่ชอบโจมตีก่อน

มีสัญชาตญาณหวงถิ่นสูงมาก

แม้หน้าตาจะดูตลกน่ารัก แต่วิธีการโจมตีของพวกมันกลับชวนให้อ้วกแตก

วิธีการโจมตีของพวกมันก็คือ การถ่มน้ำลาย

จะเรียกว่าน้ำลายก็คงไม่ถูกซะทีเดียว สรุปก็คือมันเป็นของเหลวสีดำข้นหนืด

แถมยังเหม็นสุดๆ!

การโจมตีแบบอาวุธชีวภาพแบบนี้ มันน่าสะอิดสะเอียนเกินจะทน!

นี่คงเป็นที่มาของชื่อ ลาป่าวารีทมิฬ ของมันแน่ๆ

ฉู่สวินผู้มีนิสัยรักความสบายฝังรากลึกอยู่ในใจ มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะหาสัตว์ขี่สักตัว

ถ้ามีสัตว์ขี่ เขาก็ไม่ต้องเปลืองพลังจิตไปกับการใช้ทักษะลอยตัว แถมยังสามารถพักผ่อนสบายๆ ระหว่างเดินทางได้อีกต่างหาก!

ตอนที่เขาเห็นลาป่าวารีทมิฬครั้งแรก เขาถึงกับมีความคิดที่จะใช้มนตรรักแห่งการจับกุมจับมันมาเป็นสัตว์ขี่เลยด้วยซ้ำ...

แต่พอค้นพบวิธีการโจมตีของมัน เขาก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไปในทันที

คุ้นๆ ว่าตอนขามา เขาเหมือนจะเห็นม้าอยู่นะ...

ฉู่สวินคิดว่า ระหว่างทางกลับ อย่างน้อยเขาก็ต้องหาสัตว์ขี่ให้ได้สักตัว!

งั้นก็เอาม้าพวกนั้นแหละ...

ลาป่าวารีทมิฬมีพลังรบ 13 ดาว ต่ำกว่าวัวเหล็กเหมันต์เพียงแค่ดาวเดียว

แต่พลังป้องกันกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

แค่ฉู่สวินสาดใบมีดน้ำแข็งใส่ส่งๆ ก็ทำให้พวกลาป่าบาดเจ็บ หรือถึงขั้นพิการได้เลย

แต่ทว่า พวกลาป่าชอบอยู่รวมเป็นฝูง ชอบโจมตีก่อน แถมยังหวงถิ่นสุดๆ...

นั่นก็หมายความว่า ทันทีที่คุณก้าวเข้าไปในอาณาเขตของพวกมัน คุณจะต้องเผชิญหน้ากับเสมหะข้นคลั่กนับสิบก้อนที่พ่นใส่หน้าคุณพร้อมกัน

ค่าความคล่องตัวที่ทะลุร้อยของฉู่สวิน ไม่ได้เกรงกลัวความเร็วในการพ่นเสมหะข้นๆ ที่เชื่องช้าเป็นเต่าคลานของพวกลาป่าเลยแม้แต่น้อย

แต่กลิ่นเหม็นเน่าที่แผ่ออกมาจากเสมหะสีดำนับสิบก้อนนั้น มันเกินกว่าที่มนุษย์จะทนไหว!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสัมผัสด้านการดมกลิ่นของฉู่สวินได้รับการอัปเกรดจากพรสวรรค์มาแล้วด้วย...

โชคดีที่สภาพร่างกายของเขาเหนือกว่าคนปกติทั่วไปมาก จึงสามารถกลั้นหายใจได้นานพอสมควร

เขากลั้นหายใจ ฟาดฟันลาป่าร่วงไปห้าตัวรวด จากนั้นก็จัดการลูบศพด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ แล้วรีบเผ่นแน่บออกมาทันที

ไม่อยากจะอยู่ตรงนั้นต่อแม้แต่วินาทีเดียว!

ซากศพของลาป่าวารีทมิฬ มอบทักษะให้ฉู่สวิน นั่นก็คือ วารีทมิฬ

เป็นทักษะธาตุน้ำ!

วารีทมิฬสามารถกัดกร่อนเกราะป้องกัน และสร้างความเสียหายได้อย่างต่อเนื่อง

ฉู่สวินลองใช้ดู โชคดีที่มันใช้มือร่ายเวทได้เหมือนกับใบมีดน้ำแข็ง

ถ้าขืนต้องใช้ปากพ่นล่ะก็ นั่นมันคงเป็นเรื่องที่...

แค่คิดก็สยองแล้ว!

แต่สิ่งที่ทำให้เขาเซอร์ไพรส์ที่สุดก็คือ ผู้ร่ายเวทจะไม่ได้กลิ่นเหม็นเน่าของวารีทมิฬเลย

ทักษะที่สามารถทำให้คนอื่นสะอิดสะเอียนได้ โดยที่ไม่ทำร้ายตัวเอง...

ถือว่าเป็นทักษะชั้นยอดแน่นอน!

มอนสเตอร์เลเวลแปด คือหมูป่าขายาวที่มีเขี้ยวยาวโง้ง

ก็ยังไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีสำหรับการเอามาเป็นสัตว์ขี่อยู่ดี

หมูป่าพวกนี้มอบค่าพละกำลังให้ฉู่สวินตัวละ 3 แต้ม

ฟาดไปห้าดาบ ลูบศพเรียบร้อย!

ได้พละกำลังมา 15 แต้ม ฟินสุดๆ!

เดินย้อนกลับไปเรื่อยๆ

ในที่สุดฉู่สวินก็เจอม้าที่เขาเคยเหลือบเห็นผ่านๆ ตา

ทว่า หลังจากสังเกตดูดีๆ ฉู่สวินก็ถึงกับอึ้งไปเลย

ม้าพวกนี้ ตัวใหญ่กว่าน้องหมาแค่นิดเดียวเอง!

ลูกม้างั้นเหรอ

ไม่ใช่หรอก แค่ตัวมันเตี้ยต่างหาก!

ฉู่สวินลองกะขนาดดูคร่าวๆ ม้าตัวน้อยพวกนี้น่าจะสูงประมาณ 1 เมตรเท่านั้น

นี่มันม้าสำหรับให้เด็กขี่หรือไงเนี่ย

ตัวเล็กเกินไปแล้ว!

มินิไซส์สุดๆ!

[ชื่อ] : ม้าน้อยวายุ

[เลเวล] : ช่วงมือใหม่ เลเวล 7

[พลังรบ] : 8 ดาวครึ่ง

—— ธาตุลมและสัญชาตญาณที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ทำให้มันกลายเป็นยอดฝีมือในการควบคุมสายลม

ม้าน้อยวายุ! ธาตุลม!

ดูเหมือนว่า...

อาจจะ...

เกิดมาเพื่อเป็นสัตว์ขี่โดยเฉพาะ!

ม้าน้อยวายุพวกนี้ไม่เพียงแต่วิ่งเร็วเท่านั้น บนหน้าผากของมันยังมีลวดลายสายลมรูปร่างคล้ายพายุหมุนอยู่ด้วย และเมื่อลวดลายนั้นเปล่งแสงสีขาวอมเขียว มันก็จะสามารถยิงใบมีดลมรูปจันทร์เสี้ยวออกมาจากลวดลายนั้นได้

ฉู่สวินฟันมันตายไปหนึ่งตัว แต่ก็ไม่ได้ทักษะใบมีดลมมาแต่อย่างใด

ได้แต่ค่าพลังจิตมา 3 แต้ม

เขาฟาดลงไปอีกสี่ดาบ...

ได้พลังจิตมา 15 แต้มเหนาะๆ

ฉู่สวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เอาเจ้านี่แหละ!

ดูไม่ค่อยมีรังสีอำมหิตดี

แถมยังดูไม่สะดุดตาด้วย

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ฉู่สวินก็จัดการปราบม้าน้อยพยศไปหนึ่งตัว

ในขณะที่เขากำลังจะหยิบมนตรรักแห่งการจับกุมออกมานั้นเอง...

เปลือกตาขวาก็กระตุกยิกๆ ขึ้นมากะทันหัน!

หยั่งรู้หายนะ!

พร้อมกันนั้น ฉู่สวินก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศดังขึ้น

เพียงแต่ว่า ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบสนอง เสียง "ติง" ก็ดังกังวานขึ้น

บริเวณลำคอสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก ตามมาด้วยเสียงโลหะปะทะกัน

ฉู่สวินไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาตวัดดาบสวนกลับไปด้านหลังทันที

"ฉัวะ!"

พร้อมกับหันขวับไปมอง ก็พบว่าสิ่งที่ถูกดาบหมาป่าของเขาฟันขาดครึ่งท่อนนั้นคือ...

มนุษย์!

รูม่านตาของเขาหดเกร็งทันที!

เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้

"แกป้องกัน... ทักษะฟันอัสนีบาตได้ยังไง... แกเป็นใคร..."

อีกฝ่ายมีสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

แต่ทว่า เมื่อเขาเห็นฉู่สวินทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ในระดับความสูงที่พอๆ กับเขา...

เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของอีกฝ่าย และคราบเลือดที่ติดอยู่บนคมดาบในมือ...

ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงในทันที

แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้... ไม่มีทาง!"

ความเจ็บปวดแล่นริ้วจู่โจมในชั่วพริบตา!

เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มขมับ

เขาค่อยๆ ก้ม... หน้า... ลง...

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือ... ช่วงเอวที่แนบชิดติดกับพื้น... เลือดพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ!

"เป็นไปได้ยังไง..."

ชายคนนั้นรีบโยนดาบในมือทิ้ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเจ็บปวด หรือความสำนึกเสียใจกันแน่

น้ำตานองหน้า

ริมฝีปากซีดเผือดสั่นระริก เสียงพึมพำลอดออกมา "ช่วยฉันด้วย... ช่วยฉันด้วย..."

จากนั้นเขาก็ฟุบหน้าลงกับพื้น รีดเค้นเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา "ช่วยฉันที!"

"ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย!"

"ฉันผิดไปแล้ว!"

เขาพยายามตะเกียกตะกายคลานเข้าหาฉู่สวินไปพร้อมๆ กับการร้องขอความช่วยเหลือ

เส้นเลือดดำปูดโปนบนหน้าผากและหลังมือทั้งสองข้างอย่างน่ากลัว

"แหวะ! —"

แม้ว่าพละกำลังและพลังจิตจะเหนือกว่าคนปกติทั่วไปนับสิบเท่า...

แต่ฉู่สวินก็ยังยากที่จะรับมือกับภาพตรงหน้าได้

เขาลุกพรวดพราดวิ่งหนีสุดชีวิต ล้มลุกคลุกคลานไม่เป็นท่า

ในหัวของเขายังคงมีภาพของชายคนนั้นที่กำลังคลานอยู่บนพื้น เครื่องในลากยาวเป็นทางเลือดบนผืนหญ้าสีเขียว

"แหวะ! —"

เขาอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป โก่งคออาเจียนออกมาอย่างรุนแรง

จนกระทั่ง...

ปฏิกิริยาต่อต้านของร่างกายเริ่มบรรเทาลง...

เขาถึงได้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความหวาดผวา

ริมฝีปากพึมพำอย่างเหม่อลอย "ฉันฆ่าคน..."

"ฆ่าคนไปแล้ว..."

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

ฉู่สวินถึงได้สติกลับคืนมา

กระเพาะอาหารของเขายังคงปั่นป่วน

เขาไม่เคยคิดที่จะฆ่าคน มันเป็นเพียงแค่สัญชาตญาณในการป้องกันตัวเท่านั้น...

อีกฝ่ายต่างหากที่ตั้งใจจะบั่นคอเขา...

"ใช่แล้ว หมอนั่นคิดจะฆ่าฉัน!"

ความรู้สึกขยะแขยงทั้งทางร่างกายและจิตใจ ถูกฉู่สวินกดทับเอาไว้ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าจากพลังจิตและพละกำลังที่สูงส่ง

แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว!

ฆ่าก็คือฆ่า...

ยังไงซะโลกใบนี้มันก็เปลี่ยนไปแล้ว...

เราไม่ควรมีความคิดที่จะทำร้ายใคร แต่ก็ขาดความระแวดระวังไม่ได้เช่นกัน!

คนไม่มาราวี เราก็ไม่ไประราน!

แต่ถ้ามีใครกล้ามาราวี...

จะฆ่าทิ้ง ก็ฆ่าทิ้งสิ!

[จบแล้ว]