บทที่ 31 - นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย

บทที่ 31 - นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย

"เป็นไปได้ยังไง!"

"อุตส่าห์พยายามกันขนาดนี้ ทำไมถึงได้แค่ที่สามล่ะ!"

"บั๊ก! ต้องเป็นเพราะระบบมีบั๊กแน่ๆ ผู้ใหญ่บ้านถึงได้แค่ที่สาม!"

"พอเถอะ บั๊กอะไรกัน ระบบเนี่ยนะจะรวน เฝิงฉิงเจียงมันก็แค่ไอ้ไร้น้ำยาไง เลยสู้พวกเกาหลีไม่ได้!"

"นี่หมู่บ้านของชาวจีนอย่างพวกเรา สู้พวกหมาเกาหลีไม่ได้จริงดิ"

"จบสิ้นแล้ว..."

ภายในช่องแชตของหมู่บ้าน

ความคลางแคลงใจ

ความทุกข์ทรมาน

ความโกรธแค้น

ความเศร้าโศก

อารมณ์ความรู้สึกหลากหลายรูปแบบมารวมตัวกันจนตีกันมั่วไปหมดเหมือนข้าวต้มเละๆ

และสำหรับหลายคนที่ยังคงมีความหวังหลงเหลืออยู่ในใจ เมื่อเห็นอันดับของเฝิงฉิงเจียงปรากฏขึ้น ความฝันเหล่านั้น...

ก็แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง!

เดิมทีพวกเขาคาดหวังเอาไว้ว่า ในศึกเก็บคะแนนครั้งนี้...

ต่อให้จะแพ้ ก็ต้องแพ้อย่างสมศักดิ์ศรี!

ต่อให้จะพ่าย ก็ต้องพ่ายอย่างคนที่มีความหยิ่งทะนง!

อย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็หวังว่า...

ต่อให้ต้องพ่ายแพ้ให้กับพวกสารเลวจากเกาหลีใต้...

แต่อันดับหนึ่งบนกระดานคะแนน อย่างน้อยก็น่าจะเป็นของหมู่บ้านเราไม่ใช่หรือ

ถ้าเป็นแบบนั้น อย่างน้อยมันก็ยังพอดูดีขึ้นมาหน่อย

หรือถ้าแย่ที่สุด ได้ที่สองก็ยังดีใช่ไหมล่ะ

ทว่า...

ผลลัพธ์ที่ออกมานี้ มันช่างห่างไกลจากสิ่งที่พวกเขาจินตนาการไว้เหลือเกิน!

ผลลัพธ์นี้หมายความว่า ในการแข่งขันกับประเทศเกาหลีใต้ครั้งนี้ พวกเขาพ่ายแพ้อย่างราบคาบ!

แพ้แบบหมดรูป!

"เฝิงฉิงเจียง โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ แกต้องชดใช้กับเรื่องในครั้งนี้!"

"ผู้ใหญ่บ้านบ้าบออะไรกัน ทุกคนอุตส่าห์เชื่อใจแก แล้วนี่คือสิ่งที่แกตอบแทนพวกเรางั้นเหรอ!"

"ฉันว่านะ ไอ้คำสัญญาบ้าๆ ก่อนหน้านี้ที่บอกว่าทุกคนจะขึ้นถึงเลเวลสิบได้ มันก็แค่คำพูดตอแหลที่แกมโนไปเองฝ่ายเดียวชัดๆ!"

"หลอกลวงความรู้สึกของทุกคน เฝิงฉิงเจียง แกต้องอธิบายเรื่องนี้มาให้พวกเรากระจ่างนะ!"

"อธิบายมา..."

เสียงด่าทอที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ปรากฏขึ้นในช่องแชตของหมู่บ้านอย่างต่อเนื่อง

ส่วนเฝิงฉิงเจียงที่อยู่บริเวณตีนเขานั้น ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา แล้วปิดหน้าต่างช่องแชตลงเงียบๆ

เฝิงฉิงเจียงไม่ได้โกรธเคืองพวกเขาเลย

ถ้าสลับบทบาทกัน เขาก็คงจะส่งเสียงก่นด่าด้วยความโกรธเกรี้ยวแบบนี้เหมือนกัน

เผลอๆ อาจจะคลุ้มคลั่งยิ่งกว่านี้เสียด้วยซ้ำ

แต่เขาเข้าใจดีว่า เมื่อสวมหมวกใบนี้แล้ว ก็ต้องรับผิดชอบในหน้าที่...

ในเมื่อเขาตัดสินใจแบกรับภาระนี้ไว้ เขาก็เตรียมใจไว้พร้อมแต่แรกแล้ว

ก็แค่แพ้การแข่งขันเท่านั้น ไม่ได้ถึงตายเสียหน่อย!

แม้ว่าลึกๆ แล้วเขาเองก็รู้สึกผิดหวังไม่น้อยเช่นกัน...

ทุ่มเทจนสุดชีวิต แต่กลับได้แค่ที่สาม

แต่เขารู้ดีว่า ในเวลานี้เขาจะแสดงความอ่อนแอออกมาไม่ได้ และจะแสดงความผิดหวังให้ใครเห็นไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!

เฝิงฉิงเจียงเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองไปรอบๆ สมาชิกในทีมที่คอยติดตามเขา ซึ่งตอนนี้แต่ละคนต่างก้มหน้าคอตกหมดอาลัยตายอยาก...

คนเหล่านี้ ต้องการให้เขาปลุกขวัญและกำลังใจ!

และหมู่บ้านแห่งนี้ ก็ยังต้องการให้เขาเป็นผู้นำต่อไป!

เฝิงฉิงเจียงกำหมัดแน่น เก็บซ่อนความไม่ยินยอมและความผิดหวังเอาไว้ในใจ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แววตาของชายชรากลับมาเปล่งประกายด้วยความมั่นใจอีกครั้ง

ทว่า เขาไม่ได้เข้าไปอธิบายอะไรในช่องแชตของหมู่บ้าน และไม่ได้กล่าวปลอบใจลูกทีมของเขา

ปล่อยให้พวกเขาเศร้าซึมกันไปก่อนสักพักก็แล้วกัน!

ความจริงแล้ว สภาพจิตใจของเขาตอนนี้ค่อนข้างผ่อนคลายทีเดียว

เพราะเขารู้ดีว่า ต้องรอให้ฝุ่นตลบจนทุกอย่างคลี่คลายเสียก่อน ถึงจะเป็นเวลาอันเหมาะสมที่เขาจะออกไปจัดการกับสถานการณ์ที่ย่ำแย่เหล่านี้

การออกไปเผชิญหน้าในเวลานั้น ย่อมรับมือได้ง่ายกว่าตอนนี้อย่างแน่นอน

เพราะถึงยังไง ในสองอันดับแรกบนม้วนภาพนั้น ก็ยังมีคนจากหมู่บ้านของเขาอยู่อีกคนหนึ่ง!

เด็กหนุ่มคนนั้น...

คนที่ถูกเขาขับไล่ออกจากหมู่บ้านไป!

ในเมื่อตัวเขาเองได้อันดับสาม เช่นนั้นเด็กหนุ่มคนนั้นก็น่าจะได้อันดับสอง หรือไม่ก็...

อันดับหนึ่ง!

ไอ้เรื่องอันดับหนึ่งน่ะ เขาไม่กล้าหวังสูงขนาดนั้นหรอก!

แต่ว่า...

ถ้าคิดตามหลักความน่าจะเป็น อย่างน้อยก็มีโอกาสตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นต์ไม่ใช่หรือไง

และถ้าเกิดหมอนั่นได้อันดับหนึ่งขึ้นมาจริงๆ...

อย่างนั้นหมู่บ้านของเขาก็จะเป็นฝ่ายชนะไม่ใช่หรือ!

เฝิงฉิงเจียงจ้องมองไปที่กระดานจัดอันดับเลเวล ดูแล้วดูอีก...

อันดับสาม ฉู่สวิน เลเวล 5

เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและถอนหายใจ

เป็นไปไม่ได้หรอก!

เขามีแค่เลเวลห้าเองนะ!

ต่อให้ตอนแรกชื่อของเขาจะไม่ได้อยู่บนกระดานจัดอันดับเลยก็ตาม...

ต่อให้เขามีพรสวรรค์ล้ำเลิศ และสะสมพลังมาอย่างยาวนานเพื่อรอวันปะทุ...

แต่คะแนนในการแข่งขันมันเชื่อมโยงกับการฆ่ามอนสเตอร์ และค่าประสบการณ์ที่ใช้ในการอัปเลเวลก็เชื่อมโยงกับการฆ่ามอนสเตอร์ด้วยเช่นกัน!

นั่นก็หมายความว่า เราสามารถคาดเดาคะแนนของเขาคร่าวๆ ได้จากเลเวลของเขา!

ตอนนี้เขายังไม่ขึ้นเลเวลหกเลยด้วยซ้ำ...

อันดับสี่บนกระดานจัดอันดับเลเวลคือเจ้าหน้าที่ในหมู่บ้าน มีค่าประสบการณ์ห้าพันแปดร้อยแต้ม

ดังนั้น ค่าประสบการณ์ของฉู่สวินก็น่าจะอยู่ราวๆ หกพันแต้มหรือเปล่า

จากการที่ชื่อไม่เคยติดอันดับเลยจนพุ่งมาถึงเลเวลห้าที่มีค่าประสบการณ์หกพันแต้ม คะแนนที่ได้จากส่วนนี้ อย่างไรก็ไม่มีทางถึงสี่ร้อยคะแนนแน่นอน!

ต่อให้บวกค่าประสบการณ์เพิ่มไปอีกสองพันแต้ม ก็ยังไม่พออยู่ดี!

แต่ถึงอย่างนั้น สำหรับเฝิงฉิงเจียงแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว!

เมื่อถึงเวลานั้น ทั้งอันดับสองและอันดับสามต่างก็เป็นคนจากหมู่บ้านของเขา การจะเรียกความเชื่อมั่นของชาวบ้านกลับคืนมา ย่อมเป็นเรื่องที่ง่ายขึ้นมาก!

การคำนวณในหัวทำให้มุมปากของเฝิงฉิงเจียงอดยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้

และม้วนภาพก็เริ่มขยับอีกครั้ง พร้อมๆ กับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา

ทันใดนั้นรอยยิ้มของเฝิงฉิงเจียงก็หุบลงทันที

ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากันแน่น

เขาจ้องมองไปที่ม้วนภาพกระดานจัดอันดับด้วยความตึงเครียดและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้มีความรู้สึกคาดหวังอะไรขนาดนี้!

แม้ว่าเขาจะไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะสามารถคว้าอันดับหนึ่งมาได้...

แต่ก็นั่นแหละ มนุษย์เราน่ะ!

มักจะมีความหวังลมๆ แล้งๆ ซ่อนอยู่ในใจเสมอ...

บนม้วนภาพนั้น หลังจากแสงสีทองเจิดจ้าสาดส่องผ่านไป ข้อความก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาให้เห็น

[อันดับที่สองของคะแนนการแข่งขันในครั้งนี้ หมู่บ้าน 7399 คิมชานอี 432 คะแนน!]

เฝิงฉิงเจียงเบิกตากว้าง อึ้งค้างไปในทันที

จากนั้น หางตาของเขาก็กระตุกรัว

ความหวังลมๆ แล้งๆ นั่น กลายเป็นความจริงงั้นหรือ!

ชื่อที่ปรากฏบนกระดานนี้ คืออันดับหนึ่งของพวกเกาหลีใต้!

คือไพ่ตายที่หมู่บ้าน 7399 ของพวกมันภาคภูมิใจนักหนา!

เพียงแต่ว่า นี่มัน...

เด็กหนุ่มคนนั้นทำได้...

ทำได้อย่างไรกัน!

เฝิงฉิงเจียงรีบเปิดกระดานจัดอันดับเลเวลขึ้นมาดูอีกครั้ง

บนกระดานนั้น ฉู่สวินยังคงอยู่ที่เลเวล 5!

นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย!

หรือว่าเขาจะตาฝาด

เฝิงฉิงเจียงขยี้ตาตัวเอง แล้วเบิกตากว้างจ้องมองอย่างตั้งใจ

ก็ยังเป็นเลข 5 อยู่ดี...

แต่จู่ๆ ตัวเลข 5 หลังชื่อของฉู่สวิน ก็กระโดดเปลี่ยนเป็นเลข 6 ทันที!

นี่มัน!

เฝิงฉิงเจียงอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่น!

เสียงหัวเราะอันเบิกบานดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณตีนเขาอันโดดเดี่ยว!

บรรดาเจ้าหน้าที่ของหมู่บ้านต่างพากันทำหน้าเหวอด้วยความงุนงง ในใจเต็มไปด้วยข้อสงสัยและความไม่เข้าใจเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะนั้น

ผู้ใหญ่บ้านเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย

หรือว่าจะทนรับเสียงด่าทอจากชาวบ้านไม่ไหว...

หรือว่าจะทนรับแรงกดดันจากความพ่ายแพ้ไม่ได้...

จนถึงขั้นสติแตกไปแล้วงั้นหรือ

เฝิงฉิงเจียงไม่รู้เลยว่าตอนนี้ลูกทีมของเขากำลังมองเขาด้วยสายตาแบบไหน

และเขาก็ไม่สนใจด้วย!

เขาเอาแต่หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง...

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!

ความจริงแล้วฉู่สวินเข้าใกล้เลเวลหกเต็มทีแล้ว ขาดอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น!

นั่นคือค่าประสบการณ์เต็มหนึ่งหมื่นแต้ม!

พูดอีกอย่างก็คือ เขาไม่ได้แค่พุ่งทะยานจากคนที่ไม่ติดอันดับขึ้นมาอยู่อันดับสาม...

แต่นี่คือการก้าวกระโดดจากเลเวลไม่ถึงสี่ ขึ้นมาเป็นเลเวลหกโดยตรงเลยต่างหาก!

เอ๊ะ

เดี๋ยวก่อนสิ!

ถึงจะเป็นแบบนั้น จำนวนคะแนนมันก็ยังดูไม่สมเหตุสมผลอยู่ดี!

เพราะคะแนนของพวกเกาหลีมันตั้งสี่ร้อยสามสิบสองคะแนน!

ต่อให้เขาอัปเลเวลรวดเดียวตั้งแต่เลเวลหนึ่งถึงเลเวลหก คะแนนที่คำนวณจากค่าประสบการณ์ทั้งหมดนั่น ก็ไม่มีทางเกินสี่ร้อยสามสิบคะแนนอยู่ดี!

เว้นเสียแต่ว่า...

เว้นเสียแต่ว่าฉู่สวินคนนี้จะมีความสามารถในการข้ามขั้นไปฆ่ามอนสเตอร์ระดับสูงได้!

มอนสเตอร์เลเวลสูงๆ ถึงจะให้คะแนนเยอะ แต่ความคุ้มค่าในการได้ค่าประสบการณ์กลับไม่สู้พวกมอนสเตอร์เลเวลต่ำๆ!

และอีกอย่างก็คือ...

เขาไปท้าทายมอนสเตอร์ระดับบอส!

ฆ่าได้หนึ่งตัว ก็จะได้คะแนนไปเลยร้อยคะแนน!

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็ฟังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเอาซะเลย...

เพราะถึงยังไง ขนาดเขามีพรสวรรค์ระดับ SS แท้ๆ ยังทำไม่ได้เลย...

เดี๋ยวก่อน!

ระบบเคยบอกแค่ว่ามีพรสวรรค์ตั้งแต่ ระดับ S ขึ้นไป อยู่สี่คน!

แต่ไม่ได้ระบุชัดเจนว่าแต่ละคนอยู่ระดับไหนกันบ้าง!

บางที ฉู่สวินคนนี้อาจจะมีพรสวรรค์ระดับ SSS ก็เป็นได้ ใครจะไปรู้!

แต่ว่า ทำไมเด็กหนุ่มคนนี้ถึงต้องซ่อนความเก่งกาจของตัวเองเอาไว้ด้วยล่ะ

อืม... หรือว่าอาจจะไม่ใช่เรื่องของพรสวรรค์

บางทีเขาอาจจะแค่โชคดี ไปค้นพบวิธีฟาร์มมอนสเตอร์แบบไวๆ เข้าพอดีก็ได้

เฝิงฉิงเจียงสลัดศีรษะ ขับไล่ความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไปจากหัว

ช่างมันเถอะ จะไปใส่ใจทำไมกัน!

คนหนุ่มสาวก็ย่อมมีความคิดในแบบของคนหนุ่มสาว!

สรุปก็คือ การแข่งขันครั้งนี้ พวกเราน่าจะเป็นฝ่ายชนะสินะ

ชนะแล้ว!

ฮ่าๆ!

[จบแล้ว]