Chapter 171 : วางกับดักสังหารซาโต้ ฮารุกะ! (3)

เสียงคำรามดังสนั่นของดาบพิษเมื่อครู่นั้นเป็นสัญญาณที่พวกเขาเตี๊ยมกันเอาไว้ก่อนแล้ว

เมื่อเขามาถึงด้านล่างของตัวบ้านเขาก็พลันจ้องมองขึ้นไปบนหลังคาและตะโกนออกมา “ข้างบนนั้นมีคนอยู่!”

หลังจากกล่าวเช่นนั้นเขาก็จัดการนักสู้จากกองทัพเงาวิญญาณเบื้องหน้าในชั่วพริบตาและพุ่งขึ้นไปโจมตีซาโต้ ฮารุกะแทน

ซาโต้ ฮารุกะไม่คิดเลยว่ามู่เฉียงจู่ๆจะสังเกตเห็นเธอและเข้าโจมตีเธอโดยไม่แม้แต่จะกล่าวคำใดๆ

ในความคิดของเธอเธอคิดว่าตนเองนั้นกลมกลืนไปกลับสภาพแวดล้อมยามราตรีได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้วและไม่น่าจะมีใครในที่นี้ที่สังเกตเห็นเธอได้!

ต่อให้มู่เฉียงจะเข้ามาใกล้กับกับตัวบ้านเรื่อยๆเธอก็คิดว่าเป็นเพียงการเคลื่อนไหวปกติที่เกิดจากการต่อสู้เท่านั้น

การโจมตีอย่างฉับพลันของมู่เฉียงนั้นเกิดคาดของเธอไปมาก ด้วยความเร่งรีบซาโต้ ฮารุกะจึงทำได้เพียงฝืนป้องกันเอาไว้

ใบไม้สีเหลืองขนาดเท่าหัวมนุษย์จู่ๆก็ปรากฏขึ้นมาและขวางกั้นระหว่างเธอกับดาบพิษเอาไว้

‘เคร้ง!’

ดาบสั้นของดาบพิษแทงเข้าใส่ใบไม้สีเหลืองหากแต่มันกลับไม่อาจเจาะทะลวงได้โดยง่าย กลับกันมันกลับปรากฏเสียงโลหะกระทบกระทั่งดังขึ้นมาเสียอย่างนั้น!

เขาก้มหน้ามองและพบว่าความคงทนของดาบสั้นของเขาลดลงไปเล็กน้อย อย่างไรก็ตามใบไม้สีเหลืองเบื้องหน้าของเขากลับแตกสลายไปในชั่วพริบตา

ใบไม้นั่นกลับกลายเป็นฝุ่นผงและสลายหายไปกับสายลมยามค่ำคืน

มาถึงจุดนี้หัวหน้าภาคเมืองโคซากะและคนอื่นๆเองก็มองมาที่นี้แล้ว

“ใบไม้สีเหลืองนั้นดูเหมือนจะเป็นไอเทมพิเศษที่ดรอปจากหุบเขามังกรที่อยู่ในการควบคุมของภาคีอัศวินแห่งความจริง! มันสามารถป้องกันการโจมตีใดๆก็ตามของนักสู้ที่มีระดับต่ำกว่าขอบเขตที่9ได้!”

หัวหน้าภาคเมืองซากะอุทานออกมาจากนั้นแววตาของเขาก็ค่อยๆมืดครึ้มลง “เจ้าหมอนั่นน่าจะมีตำแหน่งสูงพอสมควรในกองทัพเงาวิญญาณ!”

“มู่เฉียง! นายรับหน้าที่จัดการกับเจ้านั่นซะ นายจะต้องจับมันมาแบบเป็นๆให้ได้!” มุราตะเองก็คำรามออกมาเช่นกัน

ดาบพิษเองก็ไม่คิดจะเอ่ยสิ่งใดให้มากความ ดาบสั้นของเขาพุ่งทะลวงชั้นบรรยากาศและแทงเข้าใส่จุดตายทุกจุดบนร่างของซาโต้ ฮารุกะ

ซาโต้ ฮารุกะนั้นเป็นจอมเวทย์อยู่แล้วดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงถอยร่นออกไปเรื่อยๆ อย่างไรก็ตามดูเหมือนค่าความเร็วของอีกฝ่ายนั้นจะสูงกว่าที่หลินเซวียนคิดเอาไว้และเธอเองก็สามารถหลบการโจมตีได้ติดต่อกันหลายต่อหลายครั้ง

ในเวลานี้เองจู่ๆซาโต้ ฮารุกะก็นำเอาอะไรบางอย่างออกมาจากบริเวณหน้าอกของตน

มันเป็นขวดขนาดเล็กที่อัดแน่นไปด้วยของเหลวสีเขียวเข้มน่าสะพรึง

เมื่อดาบพิษแทงดาบเข้ามาอีกครั้งเธอก็ทุบขวดที่ว่านั่นจนแตกกระจาย

เคร้ง!

ขวดขนาดเล็กแตกกระจายอย่างรวดเร็วและของเหลวสีเขียวเข้มก็พลับฉาบทาไปทั่วดาบสั้น

ดาบพิษพลันปล่อยมือออกจากดาบสั้นตามสัญชาตญาณ

แล้วก็เป็นดั่งคาด ตัวของเหลวนั้นกระจายไปทั่วดาบสั้นในชั่วพริบตาก่อนที่ตัวดาบสั้นจะส่งกลิ่นเห็นหืนออกมา ในเวลาเดียวกันควันสีดำหนาแน่นก็พลันลอยขึ้นมา

ซาโต้ ฮารุกะใช้จังหวะนี้กระโดดไปยังหลังคาบ้านหลังอื่น ทิ้งระยะห่างจากดาบพิษได้อย่างรวดเร็ว

ดาบพิษก้มหน้ามองดูอีกครั้งและพบว่าดาบสั้นของเขาถูกกรัดกร่อนจนเหลือเพียงด้ามจับภายในเวลาสั้นๆ!

เขาพลันรู้สึกปวดใจหนึบๆขึ้นมา เจ้านี่เป็นถึงอาวุธเกรดสีทองเชียวนะแต่กลับต้องมาถูกแดกไปแบบนี้

“ตอนนี้นายก็ใช้ได้แค่อาวุธสำรองเท่านั้น มาดูกันซิว่านายจะสู้กับฉันได้ยังไง!” ซาโต้ ฮารุกะแค่นเสียงเย็นและหยิบคทาของเธอออกมา

ทันใดนั้นเองแสงสีแดงดำก็พลันเข้าโอบล้อมร่างของดาบพิษเอาไว้

อ่อนแอหมู่!

สถานะผิดปกติเจ็ดถึงแปดอย่างพลันเกาะติดร่างของดาบพิษ

ซาโต้ ฮารุแค่นเสียงอีกครั้งหากแต่ในเวลาสั้นๆเพียงห้าวินาทีแสงสีแดงดำที่ปกคลุมรอบกายของดาบพิษกลับสลายหายไปโดยไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย

ความเร็วของดาบพิษจู่ๆกลับเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันและสามารถย่นระยะมาได้เพียงเสี้ยวพริบตาเดียว

ตอนที่อยู่กลางอากาศนั้นเขากระทั่งหยิบดาบสั้นเล่มใหม่ออกมาจากอุปกรณ์เก็บของ! อาวุธที่เขาหยิบออกมาเองก็ส่องประกายแสงสีทองออกมาจนน่าตะลึง!

ดาบสั้นเกรดสีทองที่ถูกกรัดกร่อนไปนั้นเป็นเพียงอาวุธที่เข้ากันมากที่สุดกับอุปกรณ์สวมใส่ชิ้นอื่น สกิลและเซ็ตรูนของเขาก็เท่านั้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าตัวเขาไม่มีอาวุธสำรองชิ้นอื่นเลย

ในความเป็นจริงแล้วเนื่องจากความคงทนของอุปกรณ์สวมใส่ทำให้นักสู้หลายต่อหลายคนมักจะเตรียมเซ็ตอุปกรณ์สวมใส่เซ็ตอื่นเอาไว้นอกจากเซ็ตที่ใช้ประจำเผื่อกรณีที่จำเป็นต้องใช้

มิฉะนั้นแล้วหากพวกเขาสู้ไปได้ครึ่งทางแล้วจู่ๆค่าความคงอดทนของอุปกรณ์ลดลงเหลือ0แล้วเกิดพังขึ้นมาเสียดื้อๆ

ถ้าเช่นนั้นก็คงไม่ต้องทำอะไรกันแล้ว อย่างไรก็ตามคุณภาพและระดับของอุปกรณ์สำรองนั้นแน่นอนว่าย่อมไม่สูงมากนัก

นักสู้ส่วนใหญ่นั้นมักจะใช้อุปกรณ์เกรดสีทองและมีอุปกรณ์สำรองเป็นเกรดสีม่วง มีนักสู้เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีอุปกรณ์สำรองเป็นเกรดสีทองเช่นกัน

เนื่องจากว่า...พวกเขาไม่มีเงินกันมากนัก

ซาโต้ ฮารุกะที่เดิมทีกำลังแค่นเสียงเยาะนั้นเมื่อเห็นว่าดาบพิษหยิบอาวุธเกรดสีทองอีกชิ้นออกมาเธอจึงตกตะลึงยิ่งนัก

มู่เฉียงผู้นี้น่าจะมีเบื้องหลังลึกล้ำไม่เบา!

“เวรเอ๊ย...แถมเจ้าหมอนี่ยังสามารถลบล้างสถานะผิดปกติบนร่างกายได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย อย่าบอกนะว่ามันยังเหลือโพชั่นชำระล้างขั้นสูงอยู่อีก?!”

ซาโต้ ฮารุกะพลันโบกสะบัดคทาเพื่อร่ายสกิลอ่อนแอหมู่ออกมาอีกครั้ง “ถ้างั้นมาดูกันว่าแกยังเหลือโพชั่นชำระล้างขั้นสูงอยู่อีกซักกี่ขวด!”

แสงสีแดงดำพลันเข้าปกคลุมร่างของเขาพร้อมกับสถานะผิดปกติที่ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

ดาบพิษไม่มีท่าทีว่าจะหยิบโพชั่นชำระล้างขั้นสูงขึ้นมาดื่มเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขากลับกระชับดาบสั้นเอาไว้แน่นและแทงเข้าใส่หน้าอกของซาโต้ ฮารุกะอย่างรุนแรง

ซาโต้ ฮารุกะไม่คิดเลยว่าเจ้าหมอนี่จะบ้าคลั่งถึงขั้นหมายจะแลกหมัดกับเธอเช่นนี้

เธอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนจะเรียกใบไม้สีเหลืองขึ้นมาป้องกันเอาไว้อีกครั้ง

ฟิ้ว!

แฟลช!

หากแต่วิสัยทัศน์ของเธอจู่ๆกลับพร่ามัวก่อนที่เงาร่างของดาบพิษจะพลันหายไป

ซาโต้ ฮารุกะทั้งตกตะลึงและกราดเกรี้ยว

เจ้าหมอนี่เป็นใครกันแน่?!

แรงกดดันมหาศาลพลันแผ่พุ่งมาจากทางด้านหลังของเธอ เท้าของดาบพิษพุ่งเข้ามาเตะที่ก้นของเธออย่างไร้ความปรานี

ร่างของซาโต้ ฮารุกะพลันเสียสมดุลก่อนจะปลิวออกไป

เธอพยายามปรับตำแหน่งอีกครั้งกลางอากาศและสามารถล่อนลงบนพื้นได้อย่างปลอดภัยพร้อมด้วยชุดเกราะที่ปรากฏขึ้นมาบนร่าง

ดาบพิษไล่ล่าตามไป

หนึ่งคนไล่ล่าอีกหนึ่งคนและพากันหายไปจากใจกลางสนามรบ

ลู่หลัวตะโกนออกมา “หัวหน้าภาคเดี๋ยวฉันจะไปช่วยเขาเองค่ะ!”

“ไปเถอะ คุณต้องพาตัวของหัวหน้ากองของกองทัพเงาวิญญาณนั่นกลับมาแบบเป็นๆให้ได้!” หัวหน้าภาคเมืองโคซากะตะโกนตอบ

“ได้ค่ะ!” ลู่หลัวตอบกลับและไล่ตามเขาไป

เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

ดาบสั้นของดาบพิษแทงเข้าใส่อีกฝ่ายสามครั้งติด

หากแต่ทุกครั้งนั้นกลับมีใบไม้สีเหลืองปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าของซาโต้ ฮารุกะและปัดป้องการโจมตีไปได้ทั้งหมด