บทที่ 43 สาขาแรกมาแล้ว สาขาที่สองจะไกลอีกเหรอ?

"คุณจง ตามที่ท่านสั่ง กระเช้าดอกไม้เปิดร้านชานมต้าต้าส่งไปวันนี้แล้วค่ะ"

"โอ้ ชานมต้าต้าเปิดวันนี้เหรอ ยุ่งจนเกือบลืม เป็นไง ธุรกิจเขาเป็นยังไง?"

"ดีมากค่ะ แถมวันนี้คนเดินในห้างไป่เหลียนของเราก็เพิ่มขึ้นหลายสิบเปอร์เซ็นต์ นี่คือรูปเปิดร้านวันนี้ค่ะ"

"ดี ต่อไปไป่เหลียนจัดกิจกรรมร่วมกับชานมต้าต้าบ่อยๆ ดึงดูดลูกค้ามาที่ไป่เหลียนให้มากขึ้น"

"ค่ะ"

ผู้จัดการเขตหนานซานของไป่เหลียนรายงานจงเหยียนซานเสร็จ

จงเหยียนซานมองรูปร้านชานมต้าต้าที่แน่นขนัดในโทรศัพท์

มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย จงเหยียนซานส่งข้อความสั้นถึงเฉินหนิง "เปิดร้านเป็นมงคล"

...

"ไม่คิดว่าวันนี้ลูกค้าจะเยอะขนาดนี้"

"โชคดีที่เตรียมมาอย่างดี ไม่อย่างนั้นทำชานมไม่ทันแน่"

"ทุกคนพักก่อน ช่วงบ่ายถึงค่ำน่าจะมีอีกรอบ"

บ่ายสามโมง

พนักงานสาขาถึงได้พักสักหน่อย

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น

ก็ยังมีลูกค้ามาสั่งอยู่เรื่อยๆ

เหมือนกับตอนเช้า พนักงานก็แบ่งกันกินข้าวเป็นรอบ

"ดูจากสถานการณ์นี้ อีกสองวันรับคนเพิ่มมาอีกคน ให้แปดคนดูแลสาขา"

เฉินหนิงคิดสักพัก แล้วพูดกับชิวหยวนเซิง

ชิวหยวนเซิงพยักหน้า "ครับ ต้องใช้แปดคนจริงๆ ห้างไป่เหลียนลูกค้ามารวมกันเยอะ โดยเฉพาะช่วงพีค คนทะลักมาทีเดียว ตอนนี้ยังไม่ใช่วันหยุด ถ้าวันหยุดเสาร์อาทิตย์คนคงยิ่งเยอะ"

กินข้าวมื้อง่ายๆ เสร็จ

จริงอย่างที่คิด

บ่ายสี่โมง คลื่นลูกค้ารอบใหม่ก็ค่อยๆ มาถึง

เฉินหนิงให้ชิวหยวนเซิงลงไปช่วย

แถมยังเรียกพนักงานกะดึกจากตงเหมินเหล่าเจียมาช่วยด้วย

พนักงานเหล่านี้เดิมทำกะดึก

ก่อนหน้ามีหลายคนเป็นพาร์ทไทม์

แต่พอเห็นว่าชานมต้าต้ามีอนาคต แถมเงินเดือนก็ดี พาร์ทไทม์หลายคนก็เปลี่ยนมาเป็นพนักงานประจำ

"คุณเฉิน สวัสดีครับ เข้าแฟรนไชส์ชานมต้าต้าได้ไหมครับ?"

ประมาณห้าโมง

ชายอายุประมาณ 26-27 เดินเข้ามา

เขาชื่อหยางจิ่นเฉิง มาจากกว่างโจว

เฉินหนิงสะดุ้ง

นึกถึงตอนเช้าที่ดูเหมือนจะได้ยินว่ามีคนมาจากกว่างโจว

"คุณหยาง มาจากกว่างโจวมาสำรวจชานมต้าต้าของเราเลยเหรอครับ"

หยางจิ่นเฉิงก็พยักหน้า "ครับ"

เขาสนใจชานมต้าต้ามาก่อนหน้า

แต่ยังสงสัยว่าชานมต้าต้าปั่นกระแสหรือเปล่า จึงมาดูด้วยตัวเอง

ผลปรากฏว่าพอมาถึง ก็หมดสงสัยทั้งหมด

ไม่เพียงหมดสงสัย

ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าต้องเข้าแฟรนไชส์ชานมต้าต้า

แต่เฉินหนิงก็ยังส่ายหัว "ขอโทษครับ ตอนนี้ยังไม่เปิดรับแฟรนไชส์"

หยางจิ่นเฉิงผิดหวัง "คุณเฉิน เมื่อไหร่จะเปิดรับแฟรนไชส์ครับ?"

"อีกหนึ่งปี"

"เก็บที่ไว้ให้ผมได้ไหมครับ ผมมองชานมต้าต้าในแง่ดีมาก เอ้อ ตอนนี้จ่ายมัดจำก็ได้"

เฉินหนิงก็เห็นถึงความจริงใจของหยางจิ่นเฉิง

แต่เฉินหนิงยังไม่ได้กำหนดแผนแฟรนไชส์

คิดสักพัก เฉินหนิงพูดว่า "คุณหยาง มัดจำยังไม่ต้อง อีกหนึ่งปีเราจะออกแผนแฟรนไชส์ ตอนนั้นเราจะติดต่อคุณเป็นคนแรก"

"ได้ครับ"

เฉินหนิงพูดแบบนี้ หยางจิ่นเฉิงก็ทำอะไรไม่ได้

แต่เขาก็แปลกใจ "คุณเฉิน ทำไมต้องรออีกหนึ่งปีถึงเปิดแฟรนไชส์ ตอนนี้เปิดเลยไม่ดีกว่าเหรอ จะได้ขยายเร็วขึ้น ชื่อเสียงก็ดังขึ้น"

"จะว่ายังไงดี ชานมต้าต้าก็เป็นแบรนด์ใหม่ เราอยากทำให้ดี ถ้ามีชื่อนิดหน่อยก็เปิดแฟรนไชส์ ไม่เพียงทำร้ายแบรนด์ ยังทำร้ายผู้เข้าแฟรนไชส์ด้วย เราอยากให้ผู้เข้าแฟรนไชส์ทุกคนเติบโตไปด้วยกันกับชานมต้าต้า ทำให้ใหญ่ ทำให้แข็งแกร่ง ไม่ใช่เหมือนบางแบรนด์แฟรนไชส์ที่เป้าหมายคือหลอกเอาเงิน"

คำอธิบายนี้ทำให้หยางจิ่นเฉิงชื่นชมในใจ ชูนิ้วโป้งให้โดยไม่รู้ตัว

เฉินหนิงพูดอย่างสุภาพ "คุณหยาง ยกย่องผมเกินไป ทำธุรกิจก็ต้องได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ทุกคนทำเงินได้ ธุรกิจก็ยั่งยืน"

"ครับ"

หยางจิ่นเฉิงพยักหน้า "เมื่อเป็นอย่างนั้น ผมก็กลับกว่างโจว อีกหนึ่งปีเจอกัน"

"โอเค"

เฉินหนิงจับมือกับหยางจิ่นเฉิง แลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อ

...

ห้าทุ่ม

ชานมต้าต้าปิดร้าน

เห็นว่าวันนี้ทุกคนกินข้าวเที่ยงแบบมั่วๆ

เฉินหนิงก็พาทุกคนมากินอาหารดึก

เหมือนกับตอนเปิดร้านที่ตงเหมินเหล่าเจีย

ฉากเดียวกัน

คนรุ่นใหม่เหมือนกัน

พนักงานนั่งลงก็พูดเรื่องสนุกในร้านชานมไม่หยุด

บางคนบอกว่าเจ้านายมีคอนเนกชันกว้าง กระเช้าดอกไม้หน้าร้านไม่มีที่วางแล้ว

เฉินหนิงกลั้นหัวเราะ

เขาจะมีคอนเนกชันกว้างอะไร

ครั้งนี้เปิดร้านไม่ได้บอกใครเลย

ก็เพราะทุกคนให้เกียรติ ถึงมาอุดหนุน

โดยเฉพาะส่วนใหญ่เป็นเจ้าของร้านในห้าง

แต่นี่ก็พิสูจน์จากอีกมุมว่าชานมต้าต้าดังจริง

เฉินหนิงก็รู้

ความดังของชานมต้าต้า สำหรับไป่เหลียนและร้านค้าในห้าง ล้วนเป็นข่าวดี

"นับเงิน"

กินอาหารดึกเสร็จ

เฉินหนิงก็เหมือนร้านแรก เริ่มนับยอดขายวันนี้

เทียบกับร้านแรกที่ได้ 2,000 หยวน ครั้งนี้เฉินหนิงนับอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่า

รวมทั้งหมด ยอดขายทะลุ 8,000 หยวน

แม้จะไม่ถึงจุดสูงสุดของตงเหมินเหล่าเจีย แต่ตัวเลขนี้ก็น่าสะพรึงแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงว่าวันหยุดเสาร์อาทิตย์ยอดจะเพิ่มขึ้นอีก

ต่อให้ไม่เพิ่ม

ตามยอดขาย 8,000 หยวนต่อวัน กำไรเดือนเดียวก็ทะลุ 120,000 หยวน

...

กลับถึงที่พัก

เฉินหนิงดูโทรศัพท์

ในคิวคิวมีหลายคนส่งข้อความมา

อันแรกจากจงหลิง

ถามว่าเฉินหนิงทำไมไม่อยู่ที่ร้านจวินซ่างแล้ว

เฉินหนิงส่งสติกเกอร์ยิ้มไป

อีกอันจากลั่วเสิน

เขาส่งลิงก์มาหลายอัน

กดเปิดดู

ลิงก์เหล่านี้เป็นการถ่ายทอดสดแบบรูปและข้อความ เล่าความยิ่งใหญ่ของวันเปิดสาขาแรกชานมต้าต้า

แม้จะดูเป็นการโปรโมต

แต่เพราะเป็นธรรมชาติ ไม่ดูเป็นทางการ

กระทู้เหล่านี้ดึงดูดชาวเน็ตจำนวนมาก ความนิยมก็สูงมาก

ชาวเน็ตเห็นหน้าร้านชานมต้าต้าได้รับความนิยมขนาดนี้ ก็ตื่นเต้นบอกว่าต้องไปลองดูให้ได้

ลองไม่ใช่เพราะชานมอร่อย

แต่หลักๆ เป็นประสบการณ์

นี่ก็เป็นวัฒนธรรมชานมเฉพาะตัว

เฉินหนิงส่งข้อความให้ลั่วเสิน "สิ้นเดือนอย่าลืมมารับเงินเดือนกับโบนัส"

ยังมีอีกข้อความจากจงเหยียนซาน มีแค่สี่ตัวอักษร เปิดร้านเป็นมงคล

เฉินหนิงรู้สึกดี

ผู้บริหารระดับสูงขนาดนี้ วันเปิดร้านยังจำได้ แถมยังสั่งให้ส่งกระเช้าดอกไม้มา

ก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร

เฉินหนิงตอบแค่สองตัวอักษร ขอบคุณ

จากนั้นเฉินหนิงอาบน้ำ

ตอนนี้เลยตีหนึ่งแล้ว แต่เฉินหนิงไม่ง่วงเลยแม้แต่นิด

กางแผนที่เซินเจิ้นที่ซื้อไว้

เฉินหนิงมองไปที่เขตฝูเถียน

สาขาแรกมาแล้ว มีเงินในมือ 3 ล้าน สาขาที่สองจะไกลอีกเหรอ?

(จบบท)