ตอนที่ 593 ในที่สุดก็ได้พบกัน

"แผนการหลอกใช้อันใดกัน?"

สีหน้าของซุ่ยฉางอวิ้นแปรเปลี่ยนไป

ทว่ายังไม่ทันที่เสิ่นเสวี่ยจะได้อ้าปากตอบ ท่านอาเทียนก็รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายดึงมือของซุ่ยฉางอวิ้นเอาไว้แน่น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

"อย่า... อย่าไปเชื่อคำพูดของนาง..."

สิ้นคำกล่าว เลือดสดๆ ก็ทะลักออกจากปากของท่านอาเทียนมากขึ้น ก่อนที่เขาจะหมดสติไป

"ท่านอาเทียน! ท่านอาเทียน!"

ซุ่ยฉางอวิ้นหน้าถอดสี เขาพยายามจะปลุกชายชราให้ตื่นด้วยความร้อนรนและเป็นห่วง

อันที่จริง ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น เขาก็จำตัวตนของชายชราผู้นี้ได้ในทันที แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านไปกว่าแปดร้อยปี ทว่ารูปโฉมของท่านอาเทียนกลับแทบจะไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย

เป็นอย่างที่คิด พวกเขาทั้งหมดล้วนอยู่ในแดนมืด!

ภายในใจของซุ่ยฉางอวิ้นปั่นป่วน เขากวาดสายตาอันคมกริบมองไปยังเสิ่นเสวี่ย

"ข้าไม่เคยลืมเลือนสิ่งใดทั้งสิ้น"

เสิ่นเสวี่ยขมวดคิ้ว

"ไม่ เจ้าลืมไปแล้ว! ตำแหน่ง 'ผู้ท้าชิงตำแหน่งพระสวามี' เป็นเพียงแค่ฉากบังหน้า เจ้าไม่รู้หรือ? ในบรรดาผู้ท้าชิงตำแหน่งพระสวามีทั้งสิบสามคน มี..."

เสียงของนางขาดหายไปกะทันหัน นางเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ หยาดโลหิตไหลซึมออกจากมุมปาก

ซุ่ยฉางอวิ้นเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

เบื้องหลังของเสิ่นเสวี่ย จู่ๆ ก็มีคนสองคนปรากฏตัวขึ้น หนึ่งในนั้นคือเด็กสาวในชุดสีม่วงผู้มีใบหน้างดงามเย็นชา นางใช้กระบี่แทงทะลุหัวใจของเสิ่นเสวี่ยจนมิดด้าม

กลิ่นอายปีศาจอันทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ กดทับจนผู้คนในเหตุการณ์ต่างขยับตัวไม่ได้

เสิ่นเสวี่ยก้มลงมองกระบี่ที่แทงทะลุหน้าอกตนเอง รูม่านตาหดเกร็ง เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเบื้องหลัง ทำเอานางขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"เสิ่นเสวี่ย ครั้งนี้ ข้าจะลบการมีอยู่ของเจ้าให้หายไปอย่างถาวร"

สิ้นคำกล่าว ฝ่ามือข้างหนึ่งก็วางทาบลงบนกระหม่อมของเสิ่นเสวี่ย ตามมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นปราดเข้าสู่ห้วงจิตสำนึก ราวกับมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้ามาในสมองพร้อมๆ กัน

"ไม่—"

เสิ่นเสวี่ยกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัว

นางกำลังจะค้นวิญญาณของข้า!

จะให้นางรู้ไม่ได้เด็ดขาด!

ห้ามเด็ดขาด!

มิเช่นนั้นแผนการของนายท่านจะต้องถูกนางล่วงรู้แน่!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าก็ก่อตัวขึ้นในใจของเสิ่นเสวี่ย

นางเร่งเผาผลาญ 'โลหิตบริสุทธิ์' ของตนเองอย่างบ้าคลั่ง ระเบิดพลังอันแข็งแกร่งออกมา หวังกระแทกเสิ่นเยียนให้กระเด็นออกไป

ทว่าในจังหวะนั้นเอง พลังปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็พุ่งเข้าจู่โจม สยบพลังของนางลงในชั่วพริบตา

"พรวด—"

เสิ่นเสวี่ยถูกพลังสะท้อนกลับจนกระอักเลือดคำโตออกมา

ใบหน้าของนางซีดเผือดราวกับกระดาษ ร่างกายโอนเอนจวนเจียนจะล้ม ทว่านางยังคงกัดฟันแน่น ไม่ยอมแพ้

เสิ่นเสวี่ยรู้ดีว่าหากไม่รีบสลัดหลุดจากการควบคุมของเสิ่นเยียนโดยเร็ว ผลที่ตามมาย่อมยากจะคาดเดา

ด้วยเหตุนี้ แววตาเด็ดเดี่ยวจึงวาบผ่านดวงตานาง นางตัดสินใจที่จะระเบิดตัวเอง!

"คิดจะระเบิดตัวเองรึ? รอก่อนสิ"

เสียงเอื่อยเฉื่อยเสียงหนึ่งดังขึ้น

แม้เสียงนี้จะไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาดในหูของเสิ่นเสวี่ย

นางตกใจสุดขีด ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ครอบคลุมร่างเอาไว้

ตามมาด้วยกระดูกวิญญาณทั่วร่างที่แหลกสลายลงในพริบตา ความเจ็บปวดทำให้นางชักกระตุกไปทั้งตัว

และในเวลานี้ เสิ่นเยียนก็กำลังค้นวิญญาณของนางอยู่ ทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและจิตใจอย่างแสนสาหัส

"อ๊าก..."

เสิ่นเยียนเพิ่งจะค้นพบความทรงจำเกี่ยวกับผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังเสิ่นเสวี่ย ทว่าวินาทีต่อมา ก็มีพลัง 'ค่ายกลพันธนาการ' อันแข็งแกร่งพุ่งเข้าบดขยี้จิตสำนึกของนาง!

สีหน้าของเสิ่นเยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางรีบตอบโต้กลับทันที

ส่วนเฟิงสิงเหยาก็สังเกตเห็นว่าศีรษะของเสิ่นเสวี่ยกลายเป็นของเหลวสีดำกะทันหัน หัวใจของเขาหล่นวูบ รีบรวบรวมพลังปีศาจดึงมือของเสิ่นเยียนกลับมา พร้อมกับใช้พลังจิตของตนเองตัดขาดการค้นวิญญาณของเสิ่นเยียนอย่างบังคับ

วูบ!

เสิ่นเยียนก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เอนซบลงในอ้อมอกของเฟิงสิงเหยา

เมื่อเสิ่นเยียนมองเห็นสภาพของเสิ่นเสวี่ยตรงหน้า สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปอย่างตื่นตระหนก... เป็นไปได้อย่างไร?

ผู้คนในเหตุการณ์ต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

ร่างของเสิ่นเสวี่ยค่อยๆ กลายเป็นของเหลวสีดำ ลักษณะคล้ายกับ 'น้ำทมิฬ'

เฟิงสิงเหยาหรี่ตาลง เอ่ยอย่างเนิบนาบ

"ในร่างของนางน่าจะเพาะเลี้ยงน้ำทมิฬปริมาณมหาศาลเอาไว้ ตอนนี้นางยอมทิ้งชีวิตของตนเอง สมัครใจให้น้ำทมิฬกลืนกิน ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่อาจค้นวิญญาณของนางได้อีกแล้ว เกรงว่าผู้บงการเบื้องหลังคงจะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าจะมีวันนี้ จึงให้นางหล่อเลี้ยงน้ำทมิฬด้วยร่างกายของตัวเอง"

เมื่อเสิ่นเยียนได้ยินเช่นนั้นก็มีท่าทีครุ่นคิด

นางจ้องมองไปที่น้ำทมิฬ

"นางยังไม่ตาย"

เฟิงสิงเหยาหันไปมองนาง พลางหัวเราะเบาๆ

"เช่นนั้นก็ทำให้นางตายสนิทไปเลยสิ ใช้ไฟของเจ้าเผามันซะ"

เสิ่นเยียนเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง

จากนั้นนางก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว รวบรวมไฟวิเศษขึ้นมา แล้วซัดเข้าใส่กลุ่มน้ำทมิฬนั้น

น้ำทมิฬดูเหมือนจะตกใจและพยายามจะหลบหนี!

ทว่าเสิ่นเยียนได้เปลี่ยนไฟวิเศษให้กลายเป็นตาข่ายผืนใหญ่ ครอบคลุมน้ำทมิฬเอาไว้ ทำให้มันไร้หนทางหนี

น้ำทมิฬดิ้นรนอย่างรุนแรง

แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่อาจหนีพ้นการแผดเผาของไฟวิเศษไปได้

ค่อยๆ... น้ำทมิฬก็เริ่มระเหย และเลือนหายไปในที่สุด

เสิ่นเยียนมองดูภาพนั้น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าเย็นชา

"วิญญาณของนางยังอยู่หรือไม่?"

"ไม่อยู่แล้ว"

แววตาของเฟิงสิงเหยาวาบผ่านอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา เขาเพียงแค่ถูกผนึกไปช่วงเวลาหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าหลังจากออกมาแล้ว ความถี่ที่น้ำทมิฬปรากฏตัวตามดินแดนต่างๆ จะเพิ่มสูงขึ้นถึงเพียงนี้

เรื่องนี้จะต้องมีคนจากแดนเบื้องบนคอยชักใยอยู่อย่างแน่นอน

เมื่อคนของจวนจูเฟิ่งเห็นเช่นนั้นก็มีสีหน้าหวาดกลัวและต้องการจะถอยหนี

"ผู้เฒ่าฉิว สังหารพวกมันซะ"

"ขอรับ ท่านจุนซ่าง!"

ผู้เฒ่าฉิวปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าและรับคำสั่งอย่างนอบน้อม

เฟิงสิงเหยาเอ่ยขึ้น

"เดี๋ยวก่อน เหลือรอดไว้สักสองคน เอาไว้สอบสวน"

"รับบัญชาขอรับ"

ความแข็งแกร่งของผู้เฒ่าฉิวนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เขาไม่ต้องเผยร่างจริงก็สามารถสังหารคนได้อย่างไร้ร่องรอย

ส่วนเสิ่นเยียนก็มองเห็นซุ่ยฉางอวิ้นที่มีสีหน้าตกตะลึง และท่านอาเทียนที่หมดสติไปแล้วเช่นกัน

เสิ่นเยียนรีบเดินเข้าไปใกล้ นางพยักหน้าให้กับซุ่ยฉางอวิ้นที่ยังดึงสติกลับมาไม่ได้ จากนั้นก็ป้อนโอสถรักษาชีวิตให้แก่ท่านอาเทียน และรีบจัดการบาดแผลห้ามเลือดให้เขาอย่างรวดเร็ว

ซุ่ยฉางอวิ้นจ้องมองเสิ่นเยียนด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาสามารถสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอันร้อนระอุที่แผ่ซ่านมาจาก 'รอยประทับชาด' บริเวณไหปลาร้า

เขาสามารถยืนยันได้แทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าคนตรงหน้านี้ก็คือ—

องค์หญิงใหญ่เสิ่นเคอ!

เสิ่นเยียนเรียกองครักษ์ของจวนตระกูลเสิ่นมา สั่งให้พวกเขาคุ้มกันท่านอาเทียนไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุด เพื่อเชิญแพทย์มารักษาอาการบาดเจ็บให้เขาอย่างดี

เหล่าองครักษ์รับคำสั่งอย่างนอบน้อม

ซุ่ยฉางอวิ้นมองมาที่นาง

"เจ้าคือ..."

คำพูดของเขายังไม่ทันจบ เสิ่นเยียนก็บังเอิญเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง นางเผยสีหน้าดีใจ รีบเดินผ่านเขาไป และอ้าแขนสวมกอดผู้มาเยือน

"เยียนเยียน! ในที่สุดพวกเราก็หาเจ้าพบแล้ว!"

เด็กสาวที่ถักเปียคู่สวมกอดเสิ่นเยียนเอาไว้

เด็กหนุ่มผมแดงก็อ้าแขนออกด้วยความตื่นเต้น และสวมกอดพวกนางทั้งสองคน

ผลปรากฏว่าวินาทีต่อมา เขาก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นกระแทกออกไป จนต้องก้าวถอยหลังไปหลายก้าวอย่างทุลักทุเล

"ใคร? ใครลอบกัดนายน้อยอยู่ข้างหลัง?!"

"เยียน!"

ฉือเยว่ก้าวเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเซียนของเขาวาบผ่านร่องรอยของความน้อยใจ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองนางเขม็ง

อวี่ฉางอิงถอนหายใจอย่างโล่งอก

"น้องเยียนเยียน เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว"

เวินอวี้ชูเลิกคิ้วขึ้น พลางหัวเราะเบาๆ

"หัวหน้าทีมจะมีอันตรายได้อย่างไร?"

เซียวเจ๋อชวนกล่าวเสริม

"แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้วใช่หรือไม่?"

เผยซู่หัวเราะเบาๆ แววตาอ่อนโยน

"ปลอดภัยก็ดีแล้ว"

"พวกเจ้ามาตามหาข้าที่แดนมืดรึ?"

เสิ่นเยียนมองดูพวกเขา ความอบอุ่นสายหนึ่งหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ

"แน่นอนสิ!"