ตอนที่ 588 สองคนรับรู้ฐานะ

เจ้าเขตเซียวจ้องมองใบหน้าของนางด้วยความไม่อยากเชื่อ ในหัวผุดการคาดเดาขึ้นมากมาย ทว่าเขาก็ยังไม่มั่นใจ

เขาสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อยก่อนเอ่ยปากหยั่งเชิง

"เจ้าคือเสิ่นเคอตัวจริงหรือ?"

เสิ่นเยียนตระหนักได้ว่าปฏิกิริยาของอีกฝ่ายผิดปกติเกินไป ราวกับกำลังมองทะลุตัวนางไปหาใครอีกคน

นางปรายตามองท่านอาเจิงอย่างเงียบเชียบ ท่านอาเจิงพยักหน้าให้เล็กน้อยในทันที

"ใช่" นางตอบรับ

เจ้าเขตเซียวหรี่ตาลง

"เจ้ามีอายุแปดร้อยกว่าปีแล้วหรือ?"

หากเสิ่นเคอในตอนนี้มีอายุแปดร้อยกว่าปีจริง เขาก็สามารถยืนยันได้ว่านางไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับคนผู้นั้น

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป เหล่าขุนนางเฒ่าที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขามองหน้ากันด้วยความฉงน ก่อนหน้านี้เสิ่นเช่อเคยบอกพวกเขาว่า มวลกระดูกขององค์หญิงบ่งบอกอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปีเท่านั้น

เช่นนั้นองค์หญิงย่อมไม่มีทางมีอายุแปดร้อยกว่าปีอย่างแน่นอน

หรือว่าองค์หญิงจะเป็นการช่วงชิงร่างจุติใหม่? หรือเป็นการกลับชาติมาเกิดกันแน่?

"ไม่ใช่"

เสิ่นเยียนตอบตามความเป็นจริง นางก้าวเดินไปข้างหน้า มองไปยังเจ้าเขตเซียวแล้วกล่าวต่อ

"หากท่านเจ้าเขตมาเพราะเรื่องลานประลองสัตว์ ก็พอดีเลย ข้าอยากจะขอให้ท่านช่วยทุ่มกำลังไล่ล่าสังหารสตรีที่ปลอมแปลงฐานะเป็นข้าผู้นั้น เพราะนางต่างหากที่เป็นตัวการสำคัญที่ก่อให้เกิดหายนะในครั้งนี้"

"ท่านเจ้าเขตต้องการร่วมมือกับจวนตระกูลเสิ่นหรือไม่? จวนตระกูลเสิ่นยินดีร่วมมือกับจวนเจ้าเขตในการสั่งห้ามใช้และหมุนเวียนน้ำทมิฬในเขตที่เก้า หากทำเช่นนี้ ไม่เพียงแต่จะสามารถหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมเช่นนี้ไม่ให้เกิดขึ้นซ้ำสอง แต่ยังสามารถรักษากฎระเบียบและความมั่นคงของเขตที่เก้าไว้ได้อีกด้วย"

แววตาของเจ้าเขตเซียวมืดมนลง จ้องมองนางอย่างยากจะคาดเดา

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาเอาผิดจวนตระกูลเสิ่น นึกไม่ถึงเลยว่านางจะผลักความผิดไปที่องค์หญิงตัวปลอมผู้นั้น ซ้ำยังเสนอคำร้องขอเป็นพันธมิตรอีกด้วย

ต้องยอมรับเลยว่านางฉลาดไม่เบา

ในสถานการณ์อันวุ่นวายของเขตที่เก้า ขุมพลังแต่ละฝ่ายที่นำโดยขุมกำลังอย่างจวนตระกูลเสิ่นต่างต่อสู้กันเองและคานอำนาจซึ่งกันและกัน

หากสามารถบรรลุข้อตกลงความร่วมมือกับจวนตระกูลเสิ่นและต่อต้านน้ำทมิฬร่วมกันได้ ย่อมเป็นการเพิ่มอำนาจการควบคุมเขตที่เก้าให้กับจวนเจ้าเขตอย่างไม่ต้องสงสัย ยิ่งไปกว่านั้นหากข้อเสนอนี้ได้รับการตอบรับจากขุมกำลังอื่นๆ ทั่วทั้งเขตที่เก้าก็จะมีความเป็นระเบียบเรียบร้อยมากยิ่งขึ้น

ทว่าในเวลานี้ ภายในใจของเจ้าเขตเซียวก็ยังคงมีความกังขาอยู่บ้าง

เขาไม่แน่ใจว่าจวนตระกูลเสิ่นต้องการจะร่วมมือกันอย่างจริงใจ หรือเพียงแค่ใช้โอกาสนี้กอบโกยผลประโยชน์กันแน่

เจ้าเขตเซียวเอ่ยด้วยวาจาเฉียบขาด "ทั่วทั้งจวนตระกูลเสิ่นล้วนให้เจ้าเป็นผู้ตัดสินใจอย่างนั้นหรือ?"

ยังไม่ทันที่เสิ่นเยียนจะได้เอ่ยตอบ ท่านอาเจิงก็เปล่งเสียงด้วยความเคารพ

"คนของจวนตระกูลเสิ่นตั้งแต่บนลงล่างล้วนเชื่อฟังคำสั่งขององค์หญิง ให้องค์หญิงเป็นผู้ตัดสินใจทั้งหมดขอรับ"

เสิ่นเยียนเงยหน้ามองเจ้าเขตเซียวแล้วกล่าวเรียบๆ

"ข้าสามารถตัดสินใจได้ ดังนั้นท่านเจ้าเขต ต้องการร่วมมือกับจวนตระกูลเสิ่นหรือไม่?"

เจ้าเขตเซียวไม่ได้ตอบรับในทันที แต่กลับจ้องมองใบหน้าของนางด้วยสายตาล้ำลึก

ส่วนเฟิงสิงเหยาที่เห็นเหตุการณ์นี้ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาเย็นชาลง

ในตอนนั้นเอง เสียงของเจ้าเขตเซียวก็ดังขึ้นอย่างเชื่องช้า

"เจ้ารู้จักเสิ่นเทียนฮ่าวหรือไม่?"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ แววตาของเสิ่นเยียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางไม่ได้ตอบกลับไปในทันที แต่กำลังครุ่นคิดว่าเจ้าเขตเซียวผู้นี้เป็นมิตรหรือศัตรูกันแน่?

เมื่อเจ้าเขตเซียวเห็นสีหน้าของนาง หัวใจก็สั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย

พอจะคาดเดาออกมาได้อย่างเลือนราง

นางจะต้องรู้จักเสิ่นเทียนฮ่าวอย่างแน่นอน

"เจ้าเป็นอะไรกับเสิ่นเทียนฮ่าว?"

เสิ่นเยียนฟังออกว่าน้ำเสียงของเจ้าเขตเซียวไม่ได้มีเจตนาร้าย นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบประสานเข้ากับสายตาของเขา

"ข้าคือบุตรสาวของเขา"

สิ้นคำพูด ม่านตาของเจ้าเขตเซียวก็หดเกร็ง แม้ภายในใจจะมีการคาดเดาเอาไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินอย่างกะทันหัน ก็ยังทำให้เขารู้สึกตกตะลึงอยู่ดี

บุตรสาวของน้องหกอย่างนั้นหรือ?

เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้?

แล้วเหตุใดจึงกลายมาเป็น 'เสิ่นเคอ'? ซ้ำยังเข้าไปพัวพันกับราชวงศ์เทียนโจวอีกด้วย?

ส่วนเหล่าขุนนางเฒ่าที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันเบิกตาโพลง พระนามของฝ่าบาทไม่ใช่ 'เสิ่นเทียนฮ่าว' เสียหน่อย นี่มันเรื่องอันใดกันแน่? เกิดอะไรขึ้นกับองค์หญิงกันแน่? พวกเขาไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย

แต่พวกเขาก็ไม่ได้ส่งเสียงขัดจังหวะการสนทนาระหว่างองค์หญิงกับเจ้าเขตเซียวแต่อย่างใด

ส่วนเฟิงสิงเหยาก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านข้าง ในมือลูบคลำถ้วยชาใบเล็กไปมา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ตัวเสิ่นเยียน

เสิ่นเยียนเอ่ยถามกลับไปว่า

"ท่านเจ้าเขตเซียว รู้จักท่านพ่อของข้าหรือ?"

เจ้าเขตเซียวจ้องมองนางด้วยสายตาซับซ้อน

"ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว"

เสิ่นเยียนเดาออกว่าเขาคงต้องการพูดคุยเรื่องของท่านพ่อ สีหน้าของนางเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย จึงให้ท่านอาเจิงและเหล่าขุนนางเฒ่าคนอื่นๆ ถอยออกไปจากโถงหารือก่อน

เฟิงสิงเหยาเองก็รู้ตัวดี จึงเดินออกจากโถงหารือไป เพื่อเหลือพื้นที่ว่างให้พวกเขา

ภายในโถงหารือ เหลือเพียงแค่เสิ่นเยียนกับเจ้าเขตเซียวเท่านั้น

ประกายความกังขาพาดผ่านในดวงตาของเจ้าเขตเซียว เขาไม่ได้เชื่ออย่างสนิทใจว่าเด็กสาวตรงหน้าคือบุตรสาวของเสิ่นเทียนฮ่าว จึงเอ่ยปากถามอีกครั้ง

"เจ้าบอกว่าเจ้าคือบุตรสาวของเสิ่นเทียนฮ่าว เช่นนั้นเจ้ามีของแทนใจใดเพื่อใช้พิสูจน์ฐานะของตนเองหรือไม่?"

ของแทนใจหรือ?

เสิ่นเยียนนึกถึง 'กระบี่เทพวิหควิญญาณ' ที่ท่านพ่อมอบให้ เพียงแต่กระบี่เล่มนั้นได้รับความเสียหายไปแล้ว...

นางนำกระบี่เทพวิหควิญญาณที่แตกหักเล่มนั้นออกมาจากมิติเก็บของ

"กระบี่เล่มนี้ท่านพ่อเป็นคนมอบให้ข้า"

เมื่อเจ้าเขตเซียวเห็นภาพเช่นนี้ สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขารีบจ้ำอ้าวเข้ามา ยื่นมือขวาที่สั่นเทาออกไปลูบคลำกระบี่เทพวิหควิญญาณที่พังยับเยินเล่มนี้อย่างแผ่วเบา หยาดน้ำตาอุ่นร้อนค่อยๆ เอ่อล้นขึ้นมาในดวงตา

เขาจ้องมองตัวกระบี่ ราวกับสามารถมองทะลุตัวกระบี่ที่พังเสียหายกลับไปยังวันวานในอดีต วันเวลาที่ได้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับน้องหกและคนอื่นๆ

เจ้าเขตเซียวยิ้มขื่น พึมพำกับตัวเองว่า

"นึกไม่ถึงเลย นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าข้าจะยังมีโอกาสได้เห็นกระบี่เล่มนี้อีกครั้ง!"

"ท่านเจ้าเขต รู้จักกระบี่เล่มนี้ด้วยหรือ?"

เสิ่นเยียนเอ่ยถาม

เจ้าเขตเซียวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"เหตุใดจะไม่รู้จักเล่า? เพราะนี่คือกระบี่เทวะที่น้องสี่ของข้าเป็นผู้สร้างขึ้น มีนามว่า... หลิงหวง น้องสี่มอบกระบี่เทวะเล่มนี้ให้กับน้องหก ซึ่งก็คือเสิ่นเทียนฮ่าว ท่านพ่อของเจ้านั่นเอง"

เมื่อพูดถึงตอนจบ น้ำเสียงของเขาก็สั่นเครือและสะอื้นไห้เล็กน้อย

เขาค่อยๆ ถอดหน้ากากสีดำบนใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ผ่านความยากลำบากมาอย่างโชกโชน ทว่าก็ไม่อาจปิดบังความหล่อเหลาในยามหนุ่มไว้ได้ ที่บริเวณแก้มซ้ายของเขามีรอยแผลเป็นจากคมมีดที่มีรูปร่างคล้ายกับตะขาบอยู่หนึ่งรอย

เขาจ้องมองนาง แล้วส่งยิ้มให้

"หากนับตามลำดับอาวุโสแล้ว ข้าก็คือท่านลุงใหญ่ของเจ้า"

"ท่านลุงใหญ่?"

เสิ่นเยียนตื่นตระหนกในใจเล็กน้อย นางลองนึกทบทวนดูอย่างละเอียด ท่านพ่อไม่มีพี่น้องร่วมสายเลือด และยิ่งไม่มีลูกพี่ลูกน้องคนใด ดังนั้นอีกฝ่ายจึงเป็นได้เพียงสหายสนิทที่สุดของท่านพ่อ หรืออาจจะเป็นพี่น้องร่วมสาบานก็เป็นได้

"ใช่แล้ว ข้าคือเซียวหมิงเซิง พี่ใหญ่ร่วมสาบานของท่านพ่อเจ้า ในตอนนั้นยังมีอีกสี่คนที่ร่วมสาบานกับเขา ท่านพ่อของเจ้าอายุน้อยที่สุด จึงอยู่ในลำดับที่หก เมื่อก่อนข้ามักจะเรียกท่านพ่อของเจ้าว่าน้องหกอยู่เสมอ เจ้าหน้าตาเหมือนกับท่านพ่อมาก ดังนั้นตั้งแต่แวบแรกที่ข้าเห็นเจ้า ข้าก็นึกถึงท่านพ่อขึ้นมาทันที"

เจ้าเขตเซียวอธิบายอย่างใจเย็น

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง"

ภายในใจของเสิ่นเยียนพลันกระจ่างแจ้ง จากนั้นนางก็ยกมือขึ้นประสานคารวะเซียวหมิงเซิง ขณะที่นางกำลังจะทำความเคารพแบบผู้น้อย ก็ถูกเซียวหมิงเซิงยื่นมือมาขวางเอาไว้เสียก่อน

"ลุงใหญ่ไม่ใส่ใจกับธรรมเนียมที่ไร้สาระเหล่านี้หรอก วันหน้าเจ้าก็ไม่ต้องทำความเคารพอะไรมากมายเช่นนี้อีกแล้ว"

น้ำเสียงของเขากลายเป็นอ่อนโยนอย่างถึงที่สุด

เมื่อเทียบกับน้ำเสียงก่อนหน้านี้แล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

"ตกลงเจ้าค่ะ ลุงใหญ่"

เสิ่นเยียนพยักหน้ารับคำ

เจ้าเขตเซียวมองใบหน้าที่คล้ายคลึงกับน้องหกเป็นอย่างมากตรงหน้า แววตาของเขาอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและเอ็นดู มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แต่เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน น้ำเสียงแฝงไปด้วยความประหม่าเล็กน้อยขณะเอ่ยถามว่า

"ตอนนี้ท่านพ่อของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"