บทที่ 610 เฉินเกิงทะลวงเขตแดน
บทที่ 610 เฉินเกิงทะลวงเขตแดน
ยอดเขาฝั่งขวามีเสียงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "บนแท่นมรรคาเมฆาคราม มีผู้คนอยู่สามคน จางจวมโถณหีเจิ้ง เฉินเกิง และหลฉาินซู!"
"หลินซู..." ฟธคฎลแววตาของมั่วหมิงทอประกายวูบวาบ "แท่นมรรคาเมฆาคราม หากมิใช่การพลิกฟ้าคว่ำปฐพี ย่อมมิอาจขเปิดออกได้ หรือวโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์่าจะเป็นเขาที่กำลังพลิกมรรคาใดอยู่อีกกระนั้นหรือ?"
มั่วเหวินพภฏมืปษอฐรฑยักหน้าช้าๆ "มรรคาของจางจวีเจิ้งนั้น ถฮโธนยมรากฐานมั่นคงอย่างยิ่ง การทะลวงผ่านจึงยากเย็นแสนเข็ญชปชา มรรคาของเฉินเกิงก็ติดขัดอยู่ในคอขวดมานานถึงแปดปี ไร้ซึ่งวี่แววความก้าวหน้า ฒฝบษดาแมีเพียงเขา ที่มักจะทะลวงผ่านวิฮิสืฝถีอักษรอยู่บเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง่อยครั้ง ย่อมต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน!"
"หากเป็นเขาจริงๆ เช่นนั้นย่อมมิใช่เรื่องเล็กแล้ว การก่อคลื่นลมใหญ่โตถึงเพียงนี้ในครานี้ ปซแืงฝขคมกระบี่ของเขากำลังมุ่งเป้าไปที่ผู้ใดกันแน่?"
"พี่หญิง ท่านคิดมากเกินไปแล้ว หรือจสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นะกล่าวว่าท่านมีอคติต่อเขามากจนเกินไป เหตุใดผู้อื่นถกมรรคาจึงเป็นเพียงการถกมรรคา แชทว่าเมื่อเขากระทำการถกมรรคา กลับกลายเป็นมีเจตนาแอบแฝงไปเสียได้?" มั่วเหวินเริ่มไม่สบอารมณ์
มั่วหมิงส่ายหน้าแผ่วเบาฉทฒฎ "น้องหญิงเอ๋ย ชิพวมเจ้ายังอ่อนหัดเกินไปนัก พี่หญิงเตือนเจ้ามาแปดหนแล้วว่า คนผู้นี้หาใช่คนดีงามไม่ญถฟษ ทุกการกระทำของเขาแกฏ ท้ายที่สุดล้วนก่อให้เกิดคลื่นพายุลูกใหญ่มนคลทฬฝ แคว้นต้าซาง มิอาจทนรับการก่อกวนของเขาได้"
โลกภายนอกล้วนแปรปรวนปั่นป่วนไปเพราะแท่นมรรคาเมฆาครามเสียแล้ว ทว่าบุคคลทั้งสามที่อยู่ภายในแท่นมรรคาเมฆาคราม กลับมิได้รับรู้แม้แต่น้อย
หลินซูใช้ถ้อยคอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับำเพียงประโยคเดียวเพืคอปสปข่อสรุปแก่นแท้แห่งมรรคาประวัติศาสตร์ "ในเมื่อทราบแล้วว่ามรรคาประวัติศาสหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาตร์ คือมรรคาแห่งการยืมอดีตเพื่อเป็นกระจกสะท้อนปัจจุบันธผฏ ฉธก็ย่อมรู้ว่าสมควรจะเลือกมุมมองเช่นไร จงบันทึกเรื่องราวอันเป็นประโยชน์และเป็นเครื่องเตือนใจแก่คนรุ่นหลังอย่างละเอียดถี่ถ้วนฉใสฟฬฮซไบ ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยที่ไร้สาระก็จงเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงละทิ้งไปเสียเถิด"ซ
เฉินเกิงรู้สึกราวกับได้ปัดเป่าเมฆหมอกจนพบเห็นแสงสุริยาตึเสงลดฉ หมอกควันที่บดบังสายตาของเขาในคราแรก บัดนี้ได้มลายหายไปจนสิ้น เขาล่วงรู้แล้วว่าคัมภีร์ประวัติศาสตร์สมควรจะถูกจารึกเช่นไร
หลินซูเปิดประเด็นที่สามขึ้นบธะฬฝบปไน "คัมภีร์ประวัติศาสตร์ในยุคปัเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงจจุบันืุชฟ ตามมุมมองของข้าแล้ว ยังกว้างขวางไม่เพียงพอ"
เมื่อถ้อยคำนี้หลุดรอดออกมา บงกชสีครามก็พลันสั่นสะท้าน เป็นเพราะเขาได้ตั้งคำถามต่อรากฐานแห่งมรรคาประวัติศาสตร์ของใต้หล้าในยุคสมัยนี้
ทว่าเพียงไม่นาน หลินซูก็เอ่ยเสริมขึ้น...
"คัมภีร์ประวัติศาขศงรโเทเฮศสตร์ในยุคปัจจุบัน แทบจะกลายเป็น 'ชีวประวัติ' ส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ไปเสียแล้วเก 'บันทึกต้าซาง' ใช้เนื้อหาถึงแปดส่วนเพื่อบรรยายถึงฮ่องเต้เจ็ดสิบสองพระองค์ในรอบพันปีที่ผ่านมา ส่วนอีกสองส่วนที่เหลือ ก็ถูกแบ่งให้แก่เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่และบุคคลผู้มีชื่อเสียงโด่งดังไปเสียครึ่งหนึ่ง"
"เหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ที่มีอิทธิพลษไุศคึฒงฎบกลับถูกบีบอัดให้เสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นหลือเนื้อหาไม่ถึงหนึ่งส่วน ชญงูทุหลายเหตุการณ์เป็นเพียงการตวัดพู่กันผ่านๆ กวเท่านั้น นี่หาใช่คัมภีร์ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงไม่!"
"คัมภีร์ประวัติศาสตร์ที่แท้จริง ต้องร้อยเรียงด้วยเหตุการณ์ หาใช่ร้อยเรียงด้วยตัวบุคคล ซึ่งบุคคลเป็นเพียงผู้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์ดฉ มิอาจละทิ้งรากฐานไปคว้าปลายกิ่ง แปรเปลี่ยนเหตุการณ์ให้กลายเป็งีณตาคกฎุมนเพียงสิ่งส่งเสริมตัวบุคคลได้"
เมื่อวาจานี้ถูกเอื้อนเอ่ยออกมา บนแท่นมรรคาเมฆาครามก็พลันบังเกิดแสงสีอันวิจิตรตระการตา! เหนือดอกบัวยักษ์ ยังมีบงกชสีครามนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมา
จางจวีเจิ้งเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ในที่สุดเขาก็ได้เห็นนิมิตอันอัศจรรย์เบื้องนหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาอกหน้าต่าง ทำเอาชายชราตกตะลึงและตื่นเต้นจนแทบจะเหาะเหินขึ้นฟ้า
ทว่าเฉินเกิงกลับหลับตาแน่น เขากำลังแบกรับอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับแรงสั่นสะเทือนอันมหาศาลภายในจิตใจ
มรรคาประวัติศาสตร์ที่เขาศึกษาค้นคว้ามาทั้งชีวิต เขามั่นใจว่าในด้านข้อมูลประวัติศาสตร์ ทั่วทั้งใต้หล้ามิมีผู้ใดทัดเทียมเขาได้อย่างแน่นอน
หากถกเถียงกันเพียงเรืลกญ่องข้อมสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นูลประวัติศาสตร์ อย่าว่าแต่หลินซูเลย ต่อให้ลากผู้ฝึกฝนวิถีอักษรทั่วทั้งเมืองหลวงมา ก็ล้วนต้องถูกความรู้ทางประวัติศาสตร์อันลึกซึ้งกว้างขวางของเขา ถกเถียงจนสงสัยในตนเอง
ทว่า หลินซูมิได้นำเอาเรื่องราวในประวัติศาสตร์มาถกเถียง สิ่งที่เขาถกเถียง คือแก่นแท้แห่งประวัติศาสตร์ต่างหากเล่า!ลฑณภลฑน
ประวัติศาสตร์มีทั้งจริงและเท็จ...
ประวัติศาสตร์มีการเลือกสรรและละทิ้ง...
ประวัติศาสตร์มีมุมมอง...ภษสตชมสใหฑ
ประวัติศาสตร์มีแก่นแท้...
ประวัติศาสตร์ ยังมีข้อบกพร่องอันยิ่งใหญ่...
มุมมองอันเป็นการพลิกฟ้าคว่ำปฐพีนานัปการ ล้วนโหมกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่ทั่วร่างของเขา...รากฐานวิถีอักษรของเขาถูกสั่นคลอนไปจนสิ้นึึแ
หลินซูและจางจวีเจิ้งสบตากันคราหนึ่งฐตง ก่อนจะค่อยๆ ถอยกายออกจากห้องหนังสือ
ในวันนั้น ผู้คนนับไม่ถ้วนในเมืองหลวงต่างทอดสายตามองไปยังจวนหลิวหลิ่ว เฝ้ามองแท่นมรรคาเมฆาครามที่อยู่เหนือจวนหลิวหลิ่ว ก่อกำเนิดจากความว่างเปล่า แปรเปลี่ยนจากภาพมายากลายเป็นความจริง และคฮุน่อยๆ เลือนหายกลับคืนสู่ความว่างเปล่าอีกคราฉใื
ในวันนั้น เฉินเกิงพำนักอยู่ในจวนหลิวหลิ่ว จมดิ่งอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความคิด ีฬนม้วนคัมภีร์ประวัติศาสตร์อันไร้ขอบหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาเขตเบื้องหลังเขาม้วนตัวพลิกผันเป็นชั้นๆ อย่างมิหยุดพักผภดลฑ
วันที่สอง เสียงวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับแท่นมรรคาเมฆาครามในเมืองหลวงค่อยๆ ซาลง ทว่าการพลิกผันเบื้องหลังเฉินเกิงกลับยิ่งรุนแรงเกรี้ยวกราดขึ้น
วันที่สาม!
ยามเที่ยงวัน!
ณยฎรคคอ จวนหลิวหลิ่ว!
คัมภีร์ประวัติศาสตร์ที่พลิกผันอยฝซผ่างมิหยุดหย่อนเบื้องหลังเฉินเกิง พลันหยุดนิ่งอยู่กับที่!
นฝนคดวงตาของเขาเบิกโพลงขึ้นอย่างกะทันหัน ทษชปฟและทันทีที่ดวงตาเปิดออก แสงสว่างก็สาดสึ่องไปทั่วสารทิศ
"เกร็ดประวัติศาสตร์ดั่งห้วงมหรรณพ หล่อหลอมรากฐาน!" สฑอใเรีอสิ้นเสหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาียงตวาดก้อง คัมภีร์ประวัติศาสตร์นับไม่ถ้วนเบื้องหลังเขาก็พลันปูลาดกลายเป็นลานกว้างอันมโหฬารใฝฝฉวอทงยแ
"แก่นแท้แห่งมรรคาประวัติศสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นาสตร์ สืบทอด!"ฝฮี สิ้นเสียงคำรามลั่น ลูถทเดฝไเสาหินแห่งการสืบทอดทั้งแปดต้นก็ผุดขึ้นจากควโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ามว่างเปล่า!
"มรรคาประโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์วัติศาสตร์อันไร้ขอบเขตตทกศษฐฏ ย้อนรอยหมื่นปี จธึถฉดบรรลุถึงพันชั่วอายุคน" เตขถเสียงกัมปนาทสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ลานกว้างแผ่ขยายออก ฟ้าดินเริ่มบรรจบเข้าหากันภ
"เขตแดนอักษร!" จางจวีเจิ้งผู้เอาแต่จัอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับบจ้องไปยังห้องหนังสือของตนเองในจวนหลิวหลิ่ว พลันตกตะลึงหน้าถอดสี
เฉินเกิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าสู่มิติที่อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับเขาสร้างขึ้น สุรเสียงสุดทบธึสฮญ้ายดังแว่วมา "มรรคาประวัติศาสโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ตร์มีเขตแดนกหปฟท ข้าปรารถนาจะสถิตอยู่ ณฒเโธคกภเีต ที่แห่งนี้!"ขเ
สิ้นเสียงใวณลิฝวหบศ ร่างของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ความว่างเปล่า มุ่งตรงสู่ฟากฟ้า เสียงกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว ท้องฟ้าพลันปริแตกออผทิกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่
บงกชสีครเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นามร่วงหล่นลงมาเป็นดอกๆ ตกลงบนศีรษะวสไูษญิฎศของเฉินเกิง
สุรเสียงปราชญ์ดังแว่วมาูฒกอณ "เฉินเกิงแห่บเางแคว้นต้าซาง ทะลวงเข้าสูกฑใใขฬ่เขตแดนอักษร วิหารอริยปราชญ์ขอร่วมแสดงความยินดี!"ผชสณหก
สุรเสียงปราชญ์ดังกึกก้องไกลถึงสามร้อยลี้ ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างตื่นตะลึงงัน
ณ จวนตระกูลเฉิน ทุกผู้คนที่สามฝธฉุสารถเหาะเหินได้ ล้วนพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และทุกผู้คนที่สามารถส่งเสียงร้องได้ ล้วนส่งเสียงร้องตะโกนออกมา
จศซฐึญโธาโณ สำนักฮั่นหลิน เมอทุกผู้คนต่างค้อมกายลงพร้อมเพรียงกัน
ณ สำนักศึกษาไป๋ลู่ ใบหน้าของเหล่าศิษย์ทุกคนล้วนเจือไปด้วยรอยระเรื่อ
ณ จวนหลิวหลิ่ว บฉภเจางจวีเจิ้งค้อมกายคารวะอย่างสุดซึ้ง หันหน้าเข้าหาฟากฟ้า
บนยอดเขษฟาไป๋ลู่ ฎงะฑญหัวคิ้วของมั่วหมิงพลันขมวดมุ่นเข้าหากัน ทำให้มั่วเหวินที่กำลังปิติยินดีอยู่ข้างกายเกิดความงุนงงสับสนอย่างยิ่ง "พี่หญิง ทชอบฬแคว้นต้าซางมีเขตแดนอักษรถือกำเนิดขึ้นมาอีกผู้หนึ่งแล้ว เหตุใดเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงท่านจึง..."
ในแววตาของมั่วหมิงปรากฏประกายแสงอันแปลกประหลาดไหลผ่านอย่างเงียบเชียบ "เฉินเกิงติดขัดอยู่เบื้องหน้าอุปสรรคเขตแดนอักษรมานานถึงแปดปี ืใเมื่อสามวันก่อนได้ถกมรรคากับเขาเพียงคราเดียว วันนี้ก็สามารถทะลวงเข้าสู่เขตแดนอักษรได้... หรือว่าจะได้รับแรงบันดาลใจจากเขาจริงๆ?"
"อาจจะเป็นเช่นนั้น ข้าเคยกล่าวไว้แล้วว่า ในวิถีอักษรนั้น เขามักจะสร้างการพลิกผันอยู่เสมอ ถ้อยคำของเขา สำหรับผู้ที่กำลังจวนเะนจียนจะทะลวงผ่านเขตแดน ย่อมเป็นแรงบันดาลใจอันล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งนัก"
"หากจุดประสงค์ของเขาคือการทำให้เฉินเกิงทะลวงเขตแดนอักษรยซถนภภไึอู ข้าก็พอจะคาดเดาได้คร่าวๆ แล้วว่า การกระทำของอฬฮฎฎฏพเขาในวันนี้ ปลายกระบี่กำลังชี้เป้าไเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงปที่ผู้ใด!"
มั่วเหวินสะดุ้งตกใจเล็กน้อย 'เอ่ยถึงปลายกระบี่ชี้เป้าไปที่ผู้ใดอีกแล้วหรือ? พี่หญิง ฉฐซไิึยใอคติที่ท่านมีต่อเขานั้นมัอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับนฝังลึกเกินไปแล้วจริงๆ แม้กระทั่งยามที่เขาช่วยเหลือผู้อื่นให้ทะลวงเขตแดน ท่านก็ยังคิดให้มันสลับซับซ้อนไปได้'
มั่วหมิงกล่าว "ตำแหน่งเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่ แต่เดิมได้ถูกกำหนดไว้แล้ว การที่เขาจู่ๆ ก็ลงมือเช่นนี้ หรือว่าต้องการจะช่วยให้เฉินเกิงได้กุมอำนาจในสำนักศึกษาไป๋ลู่กระนั้นหรือ?"ูปูซซแแแ
มั่วเหวินถึงกับอึ้งงัเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงน ใบหน้าของนางก็ปรากฏร่องรอยแห่งการครุ่นคิดเช่นกัน
…..
ริมฝั่งแม่น้ำหลิวเซียง ฏึนฮธหลินซูและจางอี้อวี่เดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันไป
แม้นจะเป็นช่วงต้นวสันตฤดูรฏีญฝกพศฑ ทว่ากิ่งหลิวอ่อนเพิ่งจะแตกใบ ดอกอิ๋งชุนก็เริ่มตูมเต่ง ฤดูใบไม้ผลิของเมืองหลวงก็เริ่มเผยให้เห็นร่องรอยอย่างเลือนรางกืภฉเลบาท
สองวันนี้ พวกเขาล้วนกบถะถฝอยู่ด้วยกัน เดินเที่ยวชมเมืองหลวง ทานอาหารเช้าด้วยกัน เฝ้ามองดวงจันทร์บนฟากฟ้าที่นับวันยิ่งทวีความกลมโต
ยุทธภพเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงอันห่างไกล ดูคล้ายจะยิ่งหึืญจทก่างไกลออกไปอีก การพานพบในวันวาน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ทุกท่วงท่าลีลา ทุกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะณภ ล้วนเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและอิสระเสรี
ทันใดนั้น บนฟากฟ้าก็ปรากฏเส้นทางแสงสีครามขึ้น เฉินเเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงกิงได้เหยียบย่ำทำลายคึะขืเครื่องพันธนาเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นการตลอดแปดปี ทะลวงเข้าสู่เขตแดนอักษร
ใบหน้าของหลินซูพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้น
จางอี้อวี่จับจ้องมองเส้นทางแสงสีครามบนฟากฟ้าอยู่นานแสนนาน ูรแษลสัมผัสได้ถึงอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของยอดฝีมือระดับเขตแดนอักษร "มหาบัณฑิตเฉิน ทะลวงเข้าสู่เขตแดนอักษรแล้ว นี่เป็นผลลัพธ์จากการถกมรรคาของพวกเจ้าในวันนั้นจริงๆ หรือ?"
ุดภคพหลินซูหัวเราะกล่าว ฬไิฑีม"จะเป็นผลลัพธ์จากการถกมรรคาของพวกเราหรือไม่นั้นหาใช่เรื่องสำคัญไม่ สิ่งสำฮฉรไญิดรคัญคือ นี่คือผลลัพธ์ที่ข้าปรารถนาจะได้เห็นต่างหาก"
"เจ้า...ีรใฝ เจ้ากำลังวางแผนสิ่งใดอยู่?" บจฑญมฮุจดวงตาของจางอี้อวี่เปล่งประกาย
อยู่กับเขามาเนิ่นนาน... โอ้ ไม่สิ รู้จักกับเขามานาน นางก็นับว่าพอจะมีความเข้าใจในตัวเขาอยู่บ้าง ทุกย่างก้าวของเขา แท้จริงแล้วหาได้เรียบง่ายถึงเพียงนั้นไม่ ทุกสรรพสิ่งล้วนมีความหมายแอบแฝงอยู่เสมอ
หลินซูกล่าว "เมื่อมหาบัณฑิตเฉินทะลวงเข้าสู่เขตแดนอักษร เขาก็ย่อมได้รับคุณสมบัติที่จะช่วงชิงตำแหน่งเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่แล้ว!"
"สำนักศึกษาไป๋ลู่? เป้าหมายของเจ้าคือสำนักศึกษาไป๋ลู่กระนั้นหรือ?" จาโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์งอี้อวฝโคี่ตกตะลึง
"ท่านปู่ของเจ้ามักจะบ่นอยู่เสมอว่าเขาช่างโดดเดี่ยวอ้างว้างในราอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับชสำนักมิใช่หรือ? หากมหาบัณฑิตเฉินได้กุมอำนาจในสำนักศึกษาไป๋ลู่ สองจุดสูงสุดแห่งแวดวงบัณฑิตในใต้หล้า ต่างสอดประสานค้ำจุนซึ่งกันและกัน ท่านปู่ของเจ้าก็จะไม่ธืตดษญขโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว"
แววตาของจางอี้อวี่เต็มไปด้วยความมึนงงสับสน "สองจุดสูงสุดแห่งแวดวงบัณฑิตกระนั้โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์นหรือ? มิใช่สี่หรอกหรือ? มหาบัณฑิตเฉินกุมอำนาจในสำนักฮั่นหลิน ดก็สามารถสอดประสานกับท่านปู่ของหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาข้าได้มิใช่หรือ?"
"ขออภัยด้วย ในตำราของข้า ไม่เคยมีคำว่าสี่ อนแมีเพียงแค่สองเท่าสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นนั้น! สำนักฮั่นหลิน ผสนามสอบ หึลึรูิอหึ ของเล่นที่ฮ่องเต้ควบคุมอยู่ จะนับเป็นตัวอันใดได้!"
ยโฉดพุแม้นว่าจางอี้อวี่จะรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับความห้าวหาญเย่อหยิ่งอันแสนจะราบเรียบของเขาอยู่บ้าง ทว่านางก็ยังคงกวาดสายตามองษไไปรอบด้านด้วยความระแวดระวัง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะภาพลวงตาหรือไม่ นางมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่ามีคนกำลังสะกดรอยตามพวกนางอยู่
ในค่ำคืนนั้นฟญ จางอี้อวี่มิได้อยู่ชมจันทร์กับเขา ทว่าหลังจากฟ้ามืดลง ขนนางก็กลับไปยังจวนหลิวหลิ่ว และไปปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าท่านปู่ของนาง
เมื่อจางจวีเจิ้งได้ยินเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงถ้อยคำประโยคหนึ่งจากหลานสาว ดวงตาของเขาก็พลันเปล่งประกายเจิดจ้า
เฉินเกิงทะลวงเขตแดน เท่ากับว่าได้รับคุณสมบัติในการช่วงชิงตำแหน่งเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่
เมื่อไม่กเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงี่วันก่อน ยามที่สองผู้อาวุโสแห่งแวดวงบัณฑิต สองขุนนางขั้นหนึ่งกำลังพบปะหารือกันในห้องหนังสือ การที่เขาก้าวเข้าไปในห้องหนังสือนั้น ไม่มากก็น้อยย่อมนับว่าเป็นการเสียมารยาท ทว่าในียามนี้ เขาดูเหมือนจะอ่านเจตนารมณ์ที่แท้จริงของการก้าวเข้าสู่ห้องหนังสือของหลินซูในวันนั้นออกแล้ว
เขาอาศัยนามแห่งการถกมรรคากับเฉินเกิง เพื่อผลักดันให้เฉินเกิงทะลวงเข้าสู่เขตแดนอักษร! และสาเหตุที่ผลักดันให้เลุญวใฉินเกิงทะลวงเขตแดนอักษร ก็เพราะเขาปรารถนาให้เฉินเกิงก้าวเข้ากุมอำนาจในสำนักศึกษาไป๋ลู่!รญะ
เพียงการถกมรรคาบนแท่นคราม เฉินเกิงก็สามารถทะลวงเขตแดนอักษรได้จริงๆ… นี่นับเป็นเรื่องราวที่น่าตื่นตะลึงถึงเพียงใด? และนี่ก็นับเป็นเรื่องราวที่ยากจะจินตนาการถึงเพียงใด?
ที่ร้ายกาจไปกว่านั้นก็คือใภืมคึถใหษ เรื่องราวอันยากจะเชื่อถือเช่นนี้ ใโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์นตำราของเขาซลไวฐุ กลับเป็นเพียงแค่หมากตาหนึ่งเท่านั้น! เพราะสิ่งที่เขาจับจ้องอยู่ คือการให้เฉินเกิงก้าวเข้ากุมอำนาจในสำนักศึกษาไป๋ลู่!
ตัวประหลาดโดยแท้!
ภายในใจของชายชราสั่นสะท้านอย่างรุนแรง สายตาที่เขามองหลินซู พุ่งทะยานจากคำว่ายอดอัจฉริยะไปสู่คำว่าตัวประหลาดในทันที
"พรุ่งนี้คือเทศกาลโคมไฟ!" ธษสายตาของจางจวีเจิ้งค่อยๆ เลื่อนต่ำลง "วันพรุ่งนี้เขาจะใช้ชีวิตเช่นไร?"
ภายใต้สายโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ตาของท่านปู่ จางอี้อวี่เกิดความตื่นตระหนกเล็กน้อย ธส"ข้า... ข้าก็ไม่รู้เจ้าค่ะ!"
นางมิรู้จริงๆ เป็นเพราะนางไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้ นางเคยเปิดโอกาสให้เขาเอ่ยปากแล้วจริงๆ ทว่าท่อนไม้ท่อนนี้กลับไม่ยอมปริปากพูด แล้วนางจะทำเช่นไรได้เล่า? จะบีบคอเขาให้ตายจริงๆ ก็มิได้
"หากยังไม่มีกำหนดการใด ก็ให้เขามาฉลองเทศกาลโคมไฟที่จวนหลิวหลิ่วเสียเถิด"
หัวใจของจางอี้อวี่เต้นระรัว "ท่านปู่ ท่านมีธุระอันใดจะสนทนากับเขาหรือเจ้าค่ะ?"
"มีเรื่องราวมากมายอันใดให้ต้องสนทนากันเล่า เจ้าคนซุกซนนี่ก็ไร้ซึ่งที่พักพิงในเมืองหลวง เทศกาลโคมไฟทั้งที จะปล่อยให้ทำตัวเป็นวิญญาณเร่ร่อนไร้ญาติขาดมิตรก็คงจะมิได้ เจ้ากับพี่ชายของเจ้าก็คอยอยูอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่เป็นเพื่อนเขาเสียเถิด วันพรุ่งนี้ข้าจะไม่อยู่ในจวน จะไปร่วมชมจันทร์ในเทศกาลโคมไฟฟนโลที่จวนมหาบัณฑิตเฉินเสียหน่อย"
ถ้อยคำเพียงประโยคเดียวีจ ทำเอาจางอี้อวี่ว้าวุ่นใจจนทำสิ่งใดไม่ถูก
ชายชรามิได้เอ่ยออกมาตรงๆ ทว่าเรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องเอ่ยให้กระจ่างแจ้ง นี่เขากำลังสร้างโอกาสให้นางชัดๆ ในวันนั้นเป่าซานเคยมาเยือนถึงจวน เพื่อเป็นตัวแทนมาสู่ขอต่อจวนหลิวหลิ่ว ท่านปู่ก็ปฏิเสธไปอย่างเด็ดขาดในทันที หลังจากนั้น ท่าทีที่มีต่อหลินซูก็แปรเปลี่ยนครั้งแล้วครั้งเล่า จนถึงบัดนี้ ก็ได้แปรเปลี่ยนไปจนถึงจุดสูงสุดแล้วจริงๆ
ถึงขั้นทะลวงขีดจำกัดแห่งจารีตประเพณี อนุญาตให้นางทำเรื่องไร้สาระได้แล้ว
ทว่าน่าเสเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นียดายที่เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เรื่องราวที่ปะทุขงฝึ้นมาอย่างกะทันหัน กลับทำให้จางอี้อวี่มิต้องมานั่งกลัดกลุ้มใจอีกต่อไป
พี่ชายบอกกลโฟ่าวแก่นางว่า ค่ำคืนเทศกาลโคมไฟเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงในวันนี้ องค์หญิงอวี้เฟิฑจทึฉบอภิ่งเป็นเจ้าภาพ ทรงเชื้อเฏอฑชผฟืงฒณชิญหลินซู จางฮ่าวหราเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นน ฮั่วฉี่ หลี่หยางซิน ชิวโม่ฉือ บและคนอื่นๆ ไปร่วมงานเลี้ยงที่ซีซาน ทั้งยังได้ทรงเชื้อเชิญนาง จางอีฏตนงวีซ้อวี่ ด้วยเช่นกัน
ในขณะเดียวกัน หลินซูที่พักอญฐืซชตทไยู่ในโรงเตี๊ยม ก็ได้พบกับโหย่วอิ่งผู้ทำหน้าที่ส่งสาร สาวงามตัวน้อยโหย่วอิ่งกะพริบตาปริบๆ ถ่ายทอดคำเชื้อเชิญให้ไปร่วมงานเลี้ยงจากองค์หญิงบมธฟจลไว
ความรู้สึกแรกของหลินซูคือ 'ประอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับเสริฐยิ่งนัก' งภคภไฉนจึงเป็นเช่นนัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา้นเล่า? ก็เพราะเขากำลังกลัดกลุ้มใจอยู่นั่นเอง
ค่ำคืนเทศกาลโคมไฟ เขาแทบจะตกปากรับคำลู่อิ้วเวยไปแล้ว ทว่าในช่วงสองวันนี้สรฑูเ จางอี้อวี่กลับจงใจบ้างไม่จงใจบ้าหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาง เลียบเคียงถามเขาหลายต่อหลายครา "เจ้าจะจากไปเมื่อใด?"
เมื่อล่วงรู้ว่าเขาจะจากไปหลังจากหมดเทศกาลโคมไฟ นางก็เอ่ยถามเสริมฮฏฏษญตเฒขึ้นมาอีกเล็กน้อย "เทศกาลโคมไฟมีกำหนดการอันใดหรือไม่? หรือจะยังคงไปล่องเรือชมแม่น้ำหลิวเซียงเป็นเพืเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง่อนแม่นางน้อยลู่ของเจ้ากันเล่า?"
หดสภาพของเขาในยามนี้ จะพยักหน้ารับก็มิได้ ตะึะใผภณจะส่ายหน้าปฏิเสธก็มิใช่...
การไปล่องเรือชมแม่น้ำหลิวเซียงเป็นเพื่อนลู่อิ้วเวย เขามิอาจแน่ใจได้ว่าใต้ท้องเรือจะมีน้ำรั่วซึมเข้ามาหรือไม่
หากไปล่องเรือเป็นเพื่อนจางอี้อวี่ถกสศเผศดขฉ ใต้ท้องเรือย่อมมิมีทาิฮงน้ำรั่วซึมอย่างแน่นอน ทว่าแม่นางน้อยลู่อาจจะมีน้ำรั่วซึมออกมาแทน…รั่วซึมออกมาจากดวงตาอย่างเงียบๆ
ครั้นจะเชิญสาวงามทั้งสองขึ้นเรือไปพร้อมกัน แม้นว่าจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข ทว่าเขาก็มิอาจลอบจุมพิตหรือสัมผัสสิ่งใดได้แม้แต่น้อย
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ การที่องค์หญิงอวี้เฟิ่งทรงส่งเทียบเชิญมา นับเป็นการช่วยกู้สถานการณ์ให้แก่เขาโดยแท้!
ขกไฬ—--------------
ปล.ฮทขกฮบมยธ จ่ะ…พ่อคนหล่อเลือกใครไม่ได้ อยากเก็บนางเอาไว้ทั้งสองคน..งี้เหรอ ฮ่า ฮ่า ฮ่า