บทที่ 98 ความในใจเกี่ยวกับการขึ้นจำหน่าย

นี่เป็นครั้งแรกที่หนังสือของมือใหม่อย่างผมกำลังจะวางจำหน่าย รู้สึกตื่นเต้นมาก กังวลใจมาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

บางท่านที่ติดตามอ่านหนังสือของผมอาจจะสังเกตได้ว่า แรงบันดาลใจของเรื่อง *"ผู้ถูกทอดทิ้งในโลกเซียน"* นั้นมาจากนวนิยายสายผู้หญิงเรื่อง *"เรื่องราวของซ่งถัน"*

นักบำเพ็ญเซียนที่กลับมายังบ้านเกิดและใช้วิชาเซียนทำการเกษตร รู้สึกว่ามันเป็นแนวคิดที่น่าสนใจมาก และดูเหมือนว่าจะสามารถทำอะไรได้อีกมากมายในเนื้อเรื่อง

แล้วผมก็เริ่มคิดถึงว่าทำไมตัวเอกถึงไปยังโลกเซียน แล้วทำไมถึงกลับมา และบังเอิญเจอเรื่องราวของ *"ผู้ถูกทอดทิ้งชิงหยุน หานลี่"* เอ๊ะ ทุกอย่างเริ่มเข้ากันแล้ว

จึงเกิดเป็นเรื่องราวในตอนเริ่มต้นนี้...

จริง ๆ แล้ว ผมไม่ได้แค่ยืมแรงบันดาลใจจากฉากหลัง แต่ยังยืมแก่นเรื่องมาใช้ด้วย

ชีวิตจริงมันขมขื่นพอแล้ว ทำไมในนิยายจะไม่ให้มีความหวานบ้างล่ะ

เรื่องที่เบาสบาย สนุกสนาน อิสระเสรี มีความกล้าหาญและความสุขแบบเรียบง่าย

ไม่จำเป็นต้องมีความโกรธแค้นลึกล้ำ ไม่ต้องมีความอำมหิตร้ายกาจมากมาย

โลกนี้ควรจะเป็นสถานที่ที่ดี และคนที่เราเจอก็ควรจะเป็นคนดีด้วย มีเล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อย มีการคำนวณเล็กน้อย มีความซื่อ ๆ โง่ ๆ บ้าง มีความมุ่งมั่น มีความซาบซึ้ง มีมิตรภาพบ้าง มีความรักในครอบครัวบ้าง และถ้ามีความรักก็จะดี

ขอแค่มีนิด ๆ หน่อย ๆ ของสิ่งเหล่านี้ก็พอ ไม่ต้องเยอะเกินไป เพราะถ้าเยอะไปมันจะเหนื่อย

ผมอยากเขียนนิทานในชนบท

ประมาณนี้แหละครับ

*ผู้ถูกทอดทิ้ง* จะขึ้นวางจำหน่ายตอนเที่ยงคืน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเขียนหนังสือ และเป็นครั้งแรกที่วางจำหน่าย ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีผู้อ่านท่านไหนชอบไหม

รู้สึกกังวลใจ ตื่นเต้น และก็สงสัยอยู่ว่าจะมีผู้อ่านท่านไหนบ้างที่ชอบนิทานเล็ก ๆ เรื่องนี้

ถ้าท่านได้อ่านมาถึงตรงนี้ ผมขอความกรุณาให้ท่านช่วยสนับสนุนการสั่งซื้อครั้งแรกด้วยนะครับ ตัวเลขนี้ดูเหมือนจะมีความสำคัญมาก และผมก็อยากรู้ว่ามีผู้อ่านกี่ท่านที่จะชอบนิทานเล็ก ๆ เรื่องนี้

ขอบคุณมากครับ!

ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนกันมากว่าหนึ่งเดือน ขอบคุณสำหรับความคิดเห็น ขอบคุณสำหรับคำแนะนำและข้อเสนอแนะ ขอบคุณสำหรับเสียงหัวเราะในช่องแสดงความคิดเห็น

เสียงหัวเราะของท่านทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมาก

ขอบคุณครับ!

หมายเหตุ: ผู้แปลได้ลงความนัยของผู้เขียนให้นักอ่านได้สัมผัสไปพร้อมๆกัน หวังว่านักอ่านจะเป็นกำลังใจให้กันตลอดไปครับ

(จบบท)###