บทที่ 1 : เปิดฉากสังหารแรก, หนึ่งกระบี่ไร้โลหิต ฟงซีฟ่าน

แสงตะเกียงสลัวราง

ภายในบ้านร้างผุพังหลังหนึ่ง แสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านรอยแตกของฝาผนังเข้ามาเป็นสาย

ชายหนุ่มในชุดอาภรณ์สีเขียวผู้หนึ่ง กำลังถือดาบเหล็กกล้าจ่อเข้าที่หน้าอกของบุรุษในชุดผ้าไหมหรูหราซึ่งถูกมัดอยู่ แววตาของเขาไหวระริก ทว่าในความสับสนนั้นกลับแฝงไปด้วยความขลาดเขลาอยู่สายหนึ่ง!

มือที่กุมดาบเหล็กกล้าสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

"บอกมา! เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากที่ไหนกันแน่!"

เสียงนั้นคำรามลั่น เต็มไปด้วยความโกรธแค้นอันไร้ก้นบึ้ง

"ข้าไม่มีวันบอกเจ้า! มีปัญญา ก็ฆ่าข้าสิ แต่เจ้ากล้าหรือ?"

"คนขี้ขลาดตาขาวอย่างเจ้า กล้าฆ่าคนงั้นร่า? อีกอย่าง หากเจ้าฆ่าข้า ครอบครัวของเจ้าจะต้องตายตกไปตามกัน ฮ่า ๆ !"

ชายชุดไหมแสดงสีหน้าบ้าคลั่ง ราวกับไม่เกรงกลัวอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของเขา อีกฝ่ายเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น

"เจ้า!"

เมื่อชายหนุ่มได้ยินคำพูดนั้น มือที่ถือดาบก็ยิ่งสั่นเทาหนักกว่าเดิม

"เจ้าอะไรของเจ้า? เจ้ารวมถึงตัวเจ้าเองด้วย เป็นได้แค่ไอ้สวะ ไอ้คนหน้าตัวเมีย ขนาดจะคาดคั้นยังไม่กล้าเลยหรืออย่างไร?"

ชายชุดไหมหัวเราะลั่น แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"เจ้า... เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าว่าอะไรนะ!"

ชายผู้ถือดาบหน้าซีดเผือดลงในพริบตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

เคร้ง!

ดาบเหล็กกล้าในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นทันที

โลหิตในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านขึ้นสู่สมอง ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น แววตาเริ่มพร่าเลือนไร้จุดโฟกัส

"ไอ้ขยะ! ยังไม่รีบปล่อยข้าอีก! ไม่อย่างนั้น รอให้ฤทธิ์ยาสลายเอ็นในร่างของข้าหมดลงเมื่อไหร่ ข้าจะบิดหัวของเจ้าออกมาทำเป็นโถปัสสาวะ!" ชายชุดไหมแผดเสียงขู่สำทับ

ท่ามกลางเสียงตวาดอย่างดุร้ายนั้น ชายหนุ่มสะดุ้งถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างจนล้มคว่ำลงไปตรงจุดที่ดาบเหล็กตกอยู่ นัยน์ตาของเขาเริ่มไร้แววขึ้นเรื่อย ๆ

"ขยะก็คือขยะ ข้าตวาดเพียงคำเดียวก็กลัวจนลนลานขนาดนี้ ยังไม่รีบมาแก้มัดให้ข้าอีก!" เมื่อเห็นภาพนั้น ใบหน้าของชายชุดไหมก็ยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความลำพองใจ

"เสียงนกเสียงกาอะไรกัน? ใครกล้ามาตวาดใส่ข้า? ข้ากำลังเพลิดเพลินกับแพ็คเกจจักรพรรดิอยู่นะโว้ย!"

ทว่าในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มชุดเขียวที่เคยแววตาเลื่อนลอยกลับเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ

อ๊ากก!

แต่แล้วเขากลับกุมศีรษะและร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวด

"ไอ้สวะ! ยังไม่รีบปล่อยข้าอีก!" ชายชุดไหมตวาดซ้ำอีกครั้ง

ทางด้านนี้... หลังจากร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สีหน้าของชายหนุ่มชุดเขียวก็เริ่มฟื้นคืนสติ เขามองดูมือทั้งสองข้างของตนเอง สลับกับสภาพแวดล้อมรอบกาย

'นี่ข้า... นี่ข้าอยู่ที่ไหนกัน?'

'แพ็คเกจจักรพรรดิของข้าเพิ่งจะเสร็จไปแค่ครึ่งเดียวเองนะ ไฉนถึงมาโผล่ที่นี่ได้?'

'แต่ว่า... เจ้าของร่างเดิมนี่มันจะรันทดเกินไปไหมเนี่ย!'

'โดนสวมหมอกเขียว (ถูกนอกใจ) ไม่พอ ยังถูกโกรธจนกระอักเลือดตายคาทีอีก!' ชายหนุ่มชุดเขียวคิดในใจ

'แต่จะว่าไป ไอ้อ่อนนี่ดันชื่อเหมือนข้าเลย 'ซูเฉิน' ชื่อดีออกจะปานนี้ ทำไมถึงมาอยู่ในร่างขยะแบบนี้ได้นะ? นี่มันชื่อของระดับพระเอกชัด ๆ!' ซูเฉินบ่นพึมพำกับตัวเอง

"ซูเฉิน! ไอ้ขยะ! ยังไม่รีบปล่อยข้าอีก!" ชายชุดไหมคำรามใส่ซูเฉินที่กำลังบ่นงึมงำ

"รนหาที่ตาย!"

แววตาของซูเฉินส่องประกายเย็นเยียบวูบหนึ่ง เขาไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมที่อ่อนแอคนนั้นอีกต่อไป ซูเฉินหยิบดาบเหล็กกล้าบนพื้นขึ้นมา แล้วเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าของชายชุดไหม

"คำถามเมื่อครู่ ข้าไม่อยากถามเป็นครั้งที่สอง บอกมา... คนผู้นั้นคือใคร?"

แม้เขาจะไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม แต่ในเมื่อมาอาศัยร่างนี้อยู่แล้ว ย่อมต้องล้างแค้นให้อย่างแน่นอน

"ไอ้ขยะอย่างเจ้า..."

ฉึบ!

อ๊ากก!

ยังไม่ทันที่มันจะด่าจบ ซูเฉินก็ตวัดดาบเหล็กกล้าตัดเส้นเอ็นข้อมือของอีกฝ่ายทันที!

"จะพูด หรือไม่พูด!"

"เจ้าสารเลว! เจ้ากล้าตัดเส้นเอ็นข้อมือข้า!"

อ๊ากก!

ชายชุดไหมกรีดร้องโหยหวนอีกครั้ง เมื่อเส้นเอ็นข้อมืออีกข้างถูกตัดขาดในวินาทีต่อมา

"ถ้าไม่พูด ที่จะขาดต่อไปคือเส้นเอ็นข้อเท้า เส้นเอ็นข้อมือขาดเจ้ายยังพอรักษาให้กลับมาหยิบจับอะไรได้บ้าง แต่ถ้าเส้นเอ็นข้อเท้าขาด เจ้าก็เตรียมตัวเป็นคนง่อยหรือคนอัมพาตไปตลอดชีวิตได้เลย!"

"อ้อ... หลังจากตัดเอ็นข้อเท้าแล้ว ข้ายังสามารถทิ่มตาของเจ้าให้บอด และตัดลิ้นของเจ้าทิ้งได้อีกด้วยนะ"

ซูเฉินเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นยะเยือกบาดลึกถึงกระดูก!

แน่นอนว่า... เขาไม่ได้คิดจะไว้ชีวิตหมอนี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

โลกใบนี้คือโลกแห่งผู้ฝึกยุทธ บุคคลที่เจ้าของร่างเดิมจับตัวมาในวันนี้ มีฐานะเป็นถึงผู้บังคับบัญชาระดับสูงขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งของเขา ซูเฉินเพิ่งจะหลอมรวมความทรงจำของร่างเดิมได้โดยสมบูรณ์

ร่างเดิมนี้มีชื่อว่า 'ซูเฉิน' เหมือนกับเขา เป็นมือปราบประจำเขตใต้ของอำเภอเทียนหนาน ซึ่งเป็นการสืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดาที่ตายไป

ส่วนชายชุดไหมตรงหน้าคนนี้ มีนามว่า 'หวังจ้าน' เป็นหัวหน้ามือปราบแห่งเขตใต้ และยังเป็นหนึ่งในสี่สิบยอดมือปราบแห่งอำเภอเทียนหนานอีกด้วย! (อำเภอเทียนหนานแบ่งเป็นสี่เขต แต่ละเขตจะมีหัวหน้ามือปราบหนึ่งคน)

ตำแหน่งในที่ว่าการจะไล่จาก มือปราบ ขึ้นไปเป็น หัวหน้าชุด และสูงขึ้นไปอีกจึงจะเป็น หัวหน้ามือปราบ!

การจับตัวคนระดับนี้มา... หากปล่อยตัวกลับไป มีหรือที่จะรอดชีวิต? มันจะต้องย้อนกลับมาทรมานเขาจนตายแน่ ดังนั้น ไม่ว่าจะอย่างไร ชายชุดไหมผู้นี้ต้องตาย!

และซูเฉินก็มั่นใจว่า ด้วยสติปัญญาของเขา การทำลายศพไร้ร่องรอยย่อมไม่ใช่เรื่องยาก!

ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของคนภายนอก เจ้าของร่างเดิมเป็นคนขลาดเขลาเบาปัญญา ย่อมไม่มีใครสงสัยว่าเขาเป็นคนลงมือฆ่า ยิ่งไปกว่านั้น หวังจ้านผู้นี้ยังเป็นผู้ฝึกยุทธระดับ 'หลอมเอ็นขั้นกลาง ส่วนเขานั้นอยู่เพียงแค่ระดับ 'หลอมผิว' เท่านั้น

สําหรับการฝึกตนของผู้ฝึกยุทธ ซูเฉินรู้เพียงแค่ 'ขอบเขตหลอมกายา' มี 4 ระดับ คือ หลอมผิว, หลอมเอ็น, หลอมกระดูก และหลอมอวัยวะภายใน ส่วนระดับที่สูงกว่านั้นเขาไม่ทราบ เพราะเขาเป็นเพียงแค่มือปราบตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง

เมื่อได้ยินคำขู่ของซูเฉิน ชายชุดไหมเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับแววตากระหายเลือดของซูเฉิน หัวใจของมันพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง!

'ไอ้เด็กนี่มันบ้าไปแล้ว!'

'มันกล้าฆ่าข้าจริง ๆ!'

ในใจของมันเริ่มหวาดวิตก!

"ข้า... ข้าก็แค่ได้ยินมาจากประมุขพรรคเสือดำ (เฮยหู่ปัง) ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผู้ช่วยเจ้าเมือง! เจ้าอยากแก้แค้นก็ไปหาพวกมันสิ ไม่เกี่ยวกับข้าเลยสักนิด!" ชายชุดไหมรีบละล่ำละลักบอก

มันจำเป็นต้องเอาตัวรอดจากไอ้เด็กนี่ไปให้ได้ก่อน รอจนกว่าฤทธิ์ยาสลายเอ็นสลายไป ต่อให้เส้นเอ็นข้อมือจะถูกตัดขาด แต่มันเตะเพียงปังเดียวก็ส่งซูเฉินลงนรกได้แล้ว!

"ถือว่าเจ้าดวงซวยก็แล้วกัน" ซูเฉินมองหวังจ้านด้วยสายตาเย็นชา

สิ้นคำ! ดาบเหล็กกล้าในมือของซูเฉินก็แทงพรวดทะลวงเข้ากลางอกของอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยม!

"เจ้า..."

"ข้าบอกแล้ว... ทำไมเจ้ายังฆ่าข้าอีก..."

หวังจ้านนัยน์ตาเบิกโพลงและค่อย ๆ พร่าเลือนลง มันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ในเมื่อมันยอมบอกแล้ว เหตุใดซูเฉินยังลงมือ และที่สำคัญ ตัวมันเองก็ไม่ได้มีส่วนชู้สาวกับภรรยาของซูเฉินเลยแม้แต่น้อย มันก็แค่ปากพล่อยไปไม่กี่คำเท่านั้น...

"ถ้าเจ้าไม่ตาย ข้าจะรอดได้อย่างไร!" ซูเฉินแค่นเสียงเย็นชา

[โฮสต์ทำการสังหารแรกสำเร็จ เปิดใช้งานระบบหีบสมบัติ!]

[ได้รับ 'หีบสมบัติตัวละครยุทธภพ' ระดับเหล็กดำ 1 กล่อง!]

หลังจากเสียงแค่นในลำคอ ซูเฉินก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย

เพราะเบื้องหน้าของเขา มีหน้าต่างระบบเด้งปรากฏขึ้นมา การสังหารครั้งแรกช่วยเปิดใช้งานระบบหีบสมบัติ แถมยังได้หีบสมบัติตัวละครยุทธภพมาอีกด้วย!

[ต้องการเปิดหีบสมบัติตัวละครยุทธภพ ระดับเหล็กดำเลยหรือไม่?]

ซูเฉินกวาดสายตาสำรวจครู่หนึ่ง เมื่อไม่พบข้อมูลอื่นใดเพิ่มเติมและไม่มีอะไรต้องลังเล เขาจึงพยักหน้ารับเพื่อเปิดมันทันที

[เปิดหีบสมบัติสำเร็จ! ได้รับตัวละคร: หนึ่งกระบี่ไร้โลหิต 'ฟงซีฟ่าน'!]

ข้อความหนึ่งหลั่งไหลเข้ามาในหัวของซูเฉิน เขาได้รับตัวละครฟงซีฟ่าน! พร้อมกันนั้น ข้อมูลรายละเอียดของฟงซีฟ่านก็ปรากฏขึ้น:

[ฟงซีฟ่าน]: ตัวละครจากนวนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่อง อุ้ยเสี่ยวป้อยอดฝีมือแห่งสำนักคุนหลุน มีฉายาว่า "หนึ่งกระบี่ไร้โลหิต" เชี่ยวชาญการใช้ปลายกระบี่จู่โจมสกัดจุดตายของศัตรู วิชากระบี่เฉียบคมดุดัน ผู้ที่ถูกแทงจะไม่มีโลหิตไหลหลั่งออกมาแม้แต่หยดเดียว จึงเป็นที่มาของฉายา

ระดับพลังยุทธ: หลอมอวัยวะภายในขั้นต้น!