ตอนที่ 84 : โรลส์-รอยซ์

ตอนที่ 84 : โรลส์-รอยซ์

“พวกเราไปที่ศูนย์การค้าหวาซิงกันดีไหมคะ?”

ฉวี่เสี่ยวปิงที่นั่งอยู่ในรถก็เอ่ยปากเสนอความเห็นกับฉู่หลิง

ความจริงฉู่หลิงเองก็มีความคิดนี้อยู่พอดี ดังนั้นคนขับรถจึงรีบพาคนทั้งสองมุ่งหน้าไปยังทิศทางของศูนย์การค้าหวาซิงทันที

ศูนย์การค้าหวาซิงในฐานะที่เป็นลานจอดรถและศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดในตัวเมืองจินหลิง มันจึงสามารถสยบศูนย์การค้าอื่นๆ โดยรอบได้จนอยู่หมัด

ต่อให้จะเป็นศูนย์การค้าว่านต๋าที่อยู่อีกฝั่งของเมือง ก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของมันได้เลย

ฉวี่เสี่ยวปิงนั่งอยู่ที่เบาะหลัง เธอเอาแต่ใช้โทรศัพท์ค้นหาข้อมูล พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดีว่า

“ตอนนี้แบรนด์ดังๆ หลายแบรนด์ที่กำลังฮิตในท้องตลาด ต่างก็มีหน้าร้านอยู่ที่ศูนย์การค้าหวาซิงกันหมดเลย! พวกเราไปที่นั่นที่เดียวก็เหมือนได้ช้อปปิ้งแบบครบวงจรในที่เดียวเลยล่ะ”

ฉู่หลิงเอื้อมมือไปโอบไหล่ของฉวี่เสี่ยวปิง เพื่อให้เธอมาพิงอยู่ข้างกายเขา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “ไม่ใช่แล้วมั้ง เธอที่เป็นคนจินหลิงแท้ๆ แต่กลับไม่รู้ถึงความหรูหราของศูนย์การค้าหวาซิงเนี่ยนะ?”

อย่างไรเสียฉวี่เสี่ยวปิงก็เป็นคนจินหลิง เรื่องแบบนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ!

ฉวี่เสี่ยวปิงกลอกตาใส่ฉู่หลิงพลางอธิบายเสียงหวานว่า “ฉันก็ย่อมต้องรู้จักศูนย์การค้าหวาซิงอยู่แล้วสิ! เพียงแต่ว่าฉันเพิ่งจะกลับมาอยู่ที่จินหลิงได้ไม่นานเองนะ เลยยังไม่ได้ไปที่นั่นก็เท่านั้นเอง”

เธอกะว่าจะพาฉู่หลิงไปดูแบรนด์ดังๆ หลายๆ แบรนด์ เธอจึงตั้งใจจะหาข้อมูลในเน็ตไว้ล่วงหน้า

ฉู่หลิงที่รู้ซึ้งถึงเจตนาของอีกฝ่ายดี เขาจึงยื่นมือไปขยี้ผมของเธอจนยุ่งเหยิง และเรียกเสียงร้องอุทานด้วยความไม่พอใจจากฉวี่เสี่ยวปิงได้ทันที

คนขับรถขับรถมาจนถึงศูนย์การค้าหวาซิงในเวลาไม่นานนัก แม้รถโรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นฐานล้อยาวจะยังขับไปไม่ถึงหน้าลานจอดรถ แต่มันก็ดึงดูดสายตาของผู้คนจำนวนมากให้หันมามองเรียบร้อยแล้ว

“พระเจ้าช่วย พวกนายรีบดูนั่นสิ! นั่นมันโรลส์-รอยซ์รุ่นฐานล้อยาว! นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ฉันได้เห็นของจริงน่ะ!”

“พวกนายไม่มีความรู้เลยนะเนี่ย? ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่านี่คือรุ่นสั่งทำพิเศษ! เดี๋ยวฉันขอตรวจสอบข้อมูลดูก่อน! โอ้แม่เจ้า นี่มันโรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นฐานล้อยาวสั่งทำพิเศษ ราคากว่าสองร้อยล้านหยวนเชียวนะ!”

“รถคันละสองร้อยล้านหยวนเลยเหรอ? ความคิดความอ่านของคนรวยนี่มันช่างพิสดารดีจริงๆ นะ มีเงินเยอะขนาดนั้นทำไมถึงเอามาซื้อรถแค่คันเดียวล่ะ?”

“เป็นระดับความมั่งคั่งที่พวกเราคนธรรมดายากจะเข้าถึงจริงๆ เลยนะเนี่ย! รบกวนทุกคนช่วยหลีกทางหน่อยนะ ฉันจะขอถ่ายรูปเก็บไว้สักรูปก่อน!”

ฉู่หลิงและฉวี่เสี่ยวปิงที่นั่งอยู่ภายในรถ พวกเขาก็มองเห็นผู้คนจำนวนมากที่มายืนเบียดเสียดกันอยู่ริมถนน พร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปรถของพวกเขา

ฉวี่เสี่ยวปิงเบ้ปากพลางบ่นอุบอิบออกมาว่า “ตั้งแต่ได้มาอยู่กับนายเนี่ย ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นดาราสาวไปแล้วจริงๆ นะ”

ไม่ว่าจะเป็นรถบูกัตติ เวย์รอนที่เธอเคยนั่งหรือรถโรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นฐานล้อยาวคันนี้ ไม่ว่าจะไปที่ไหนพวกมันก็ล้วนได้รับการต้อนรับราวกับเป็นดาวล้อมเดือนอยู่เสมอ การถูกแอบถ่ายรูปจึงกลายเป็นเรื่องที่เธอเริ่มจะชินชาไปแล้ว

ฉู่หลิงหันไปมองฉวี่เสี่ยวปิงแวบหนึ่ง ก่อนจะลดเสียงให้เบาลงและเอ่ยกระซิบที่ข้างหูของเธอว่า “เป็นดาราไม่ดีหรอกนะ ฉันอยากให้เธอเปลี่ยนมาเป็นยัยเด็กแสบของฉันมากกว่านะ”

หลังจากพูดจบ ฉู่หลิงก็เป็นฝ่ายหลุดหัวเราะออกมาเสียเอง

ฉวี่เสี่ยวปิงทำปากยื่นค้อนใส่เขาไปหนึ่งที พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนออกจากบ้านเมื่อกี้.......

เธอกับคำว่ายัยเด็กแสบเนี่ย ดูเหมือนมันจะห่างกันเพียงแค่ก้าวเดียวจริงๆ นั่นแหละ

ฉู่หลิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ทันใดนั้นเขาก็ชี้นิ้วไปที่ร้านขายโทรศัพท์ที่อยู่ไม่ไกลออกไป ก่อนจะบอกกับคนขับรถว่า “จอดรถตรงนั้นหน่อยนะ”

คนขับรถก็รีบทำตามคำสั่งของฉู่หลิงทันที เขาจัดการจอดรถไว้ที่ริมถนน จากนั้นฉู่หลิงและฉวี่เสี่ยวปิงก็พากันก้าวลงมาจากรถ

บรรดาคนที่ผ่านมาที่เพิ่งจะถ่ายรูปเสร็จเมื่อกี้ ต่างก็ยังไม่ยอมเดินไปไหน เมื่อเห็นรถโรลส์-รอยซ์ แฟนท่อม รุ่นฐานล้อยาวจอดลง ทุกคนต่างก็จ้องเขม็งไปที่ประตูรถจนตาไม่กะพริบ

ทุกคนต่างก็อยากจะเห็นว่า เจ้าของรถหรูที่อลังการขนาดนี้ จะต้องเป็นคนประเภทไหนกันแน่

คนที่ก้าวลงมาจากรถคนแรกก็คือฉู่หลิง รูปร่างที่สูงโปร่งถึง 180 กว่าเซนติเมตร ทันทีที่ปรากฏตัวก็เรียกเสียงฮือฮาจากบรรดาหญิงสาวได้ทันที

วันนี้ฉู่หลิงสวมชุดเสื้อผ้าแบรนด์ Burberry รุ่นล่าสุด ซึ่งช่วยเสริมให้รูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเขาดูมีภูมิฐานและดูดีมีระดับยิ่งขึ้นไปอีก

นี่... นี่มันจะหล่อเกินไปแล้วนะ?

รูปร่างดีเหมือนกับนายแบบเลย แถมใบหน้าด้านข้างก็ยังดูสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติอีกด้วย

ทว่าในวินาทีต่อมา ฉวี่เสี่ยวปิงก็ได้รับการประคองจากฉู่หลิงและก้าวเดินออกมาจากรถ

รองเท้าส้นสูงก็ช่วยส่งเสริมให้รูปร่างที่สูงโปร่งอยู่แล้วของเธอยิ่งดูเรียวยาวมากขึ้นไปอีก

ชุดเดรสลูกไม้สีขาวที่เน้นส่วนโค้งเว้าตรงช่วงเอว ยิ่งทำให้เอวบางของฉวี่เสี่ยวปิงดูเล็กคอดจนน่าทะนุถนอม

ผิวพรรณที่ขาวเนียนดุจหิมะที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมาเป็นระยะๆ ก็ทอประกายวาววับล้อแสงอาทิตย์ดูแล้วช่างน่าหลงใหลจริงๆ

ทุกท่วงท่าการขยับตัวและรอยยิ้มที่แสนหวานนั้น ล้วนเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของความเป็นผู้หญิงอย่างเต็มเปี่ยม จนทำให้คนเดินถนนที่มามุงดูต่างพากันอึ้งไปตามๆ กัน

ฝ่ายชายก็หล่อเหลาสง่างาม ฝ่ายหญิงก็ดูดีมีเสน่ห์น่าดึงดูดใจ ช่างเป็นคู่กิ่งทองใบหยกจริงๆ!

ค่าความสวยความหล่อของทั้งสองคนนี้ มันจะสูงเกินไปแล้ว?

“ฮือๆๆ น่าเสียดายจังเลย! ผู้ชายหล่อขนาดนี้ ดันมีแฟนซะแล้ว!”

“พอเถอะ เลิกฝันกลางวันได้แล้ว! ลองดูระดับของแฟนสาวของเขาก่อนสิ แล้วย้อนกลับมาดูพวกเรา ต่อให้ดิ้นรนแทบตายยังไง พวกเราก็เทียบเขาไม่ได้หรอก!”

“ก็นั่นสินะ สาวสวยย่อมต้องคู่กับคนรวยอยู่แล้ว! แถมยังรวยและหล่อขนาดนี้อีก มันช่างน่าอิจฉาตาร้อนจริงๆ เลย!”

ฉู่หลิงและฉวี่เสี่ยวปิงเดินจูงมือกันเดินเข้าร้านขายโทรศัพท์ ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนที่เดินผ่านไปมา

“ยินดีต้อนรับค่ะ”

เมื่อเห็นว่ามีแขกเดินเข้ามา พนักงานขายสาวสวยคนหนึ่งในร้านก็รีบก้าวออกมาต้อนรับทันที

ทันทีที่ได้เห็นฉู่หลิงและฉวี่เสี่ยวปิง พนักงานขายสาวคนนั้นก็ถึงกับอึ้งในความสวยหล่อของคนทั้งสอง

ปกติพนักงานขายสาวคนนี้ก็แอบภูมิใจในความสวยของตัวเองอยู่ไม่น้อย แต่พอมายืนต่อหน้าฉวี่เสี่ยวปิง เธอกลับรู้สึกอับอายในรูปร่างหน้าตาของตัวเองขึ้นมาทันที

ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างที่สูงโปร่งสวยงาม หรือกลิ่นอายของเสน่ห์ความเป็นผู้หญิงที่แผ่ออกมาจากตัวของฉวี่เสี่ยวปิง พวกมันล้วนทำให้คนที่ได้เห็นต้องจ้องมองจนตาค้าง

สวยจนแทบจะระเบิดออกมาเลยล่ะ

ภายในใจของพนักงานขายคนนั้นก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทันทีที่ตั้งสติได้เธอก็รีบก้าวเข้าไปต้อนรับด้วยความยินดี

ฉวี่เสี่ยวปิงเห็นพนักงานขายเดินเข้ามา เธอก็ส่งยิ้มหวานให้พลางเอ่ยถามว่า “สวัสดีค่ะ ที่นี่มีโทรศัพท์รุ่นใหม่ที่เพิ่งออกบ้างไหมคะ?”

“มีค่ะ!” พนักงานขายสาวได้ยินเสียงที่แสนจะไพเราะราวกับเสียงนกขมิ้นของฉวี่เสี่ยวปิง เธอก็อึ้งไปอีกรอบ

จากนั้นเธอก็รีบพาคนทั้งสองเดินไปที่เคาน์เตอร์จัดแสดงเครื่องโชว์ พร้อมกับชี้นิ้วแนะนำมือถือรุ่นต่างๆ “คุณผู้หญิงคะ นี่คือซีรีส์ mate40 รุ่นล่าสุดของหัวเว่ยค่ะ คุณสามารถลองเลือกดูได้เลยนะคะ ที่นี่พวกเรามีเครื่องจริงให้ทดลองเล่นทุกรุ่นเลยค่ะ”

หลังจากพนักงานขายสาวพูดจบ เมื่อเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าบนตัวของฉวี่เสี่ยวปิงและฉู่หลิงที่ดูแล้วราคาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เธอจึงรีบเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่งว่า “นอกจากนี้ทางร้านเรายังมีรุ่นพิเศษ mate40RS รุ่นพอร์เช่ อีกหนึ่งเครื่องด้วยนะคะ รุ่นนี้เป็นรุ่นลิมิเต็ดที่มีเครื่องไม่เยอะ ถ้าคุณผู้หญิงสนใจ ลองรับไปพิจารณาดูไหมคะ?”

ฉวี่เสี่ยวปิงได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเธอก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

เธอรู้จักพอร์เช่ดี ได้ยินว่ามันคือความฝันของชายหนุ่มหลายๆ คน เธอจึงเริ่มมีความคิดที่จะซื้อขึ้นมาพลางเอ่ยถามว่า “รุ่นพอร์เช่ราคาเท่าไหร่เหรอคะ?”

“หนึ่งหมื่นสี่พันหยวนค่ะ” พนักงานขายสาวส่งยิ้มบางๆ พร้อมกับแจ้งราคาออกมา

เพื่อให้การซื้อขายในครั้งนี้สำเร็จรวดเร็วยิ่งขึ้น พนักงานขายสาวจึงเริ่มแนะนำจุดเด่นของโทรศัพท์รุ่นนี้ต่อ “โทรศัพท์รุ่นนี้นอกจากจะมีรูปลักษณ์ที่ดูมีภูมิฐานและมีระดับแล้ว มันยังมาพร้อมกับอุปกรณ์ชาร์จในรถยนต์ด้วยนะคะ คุณสามารถชาร์จไฟในรถคันโปรดของคุณได้อย่างเต็มที่เลยค่ะ”

ฉู่หลิงที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น เขาจึงเอ่ยถามแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า “โทรศัพท์รุ่นนี้ชาร์จในรถพอร์เช่ได้ แล้วถ้าจะเอามาชาร์จในรถโรลส์-รอยซ์เนี่ย มันจะชาร์จได้ไหมครับ?”

หลังจากฉู่หลิงพูดจบ พนักงานขายสาวก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด

เธอหันไปมองฉู่หลิง เมื่อเห็นใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอจึงทึกทักเอาเองว่าอีกฝ่ายกำลังแกล้งล้อเธอเล่นอยู่แน่ๆ

พนักงานขายสาวลอบส่งเสียงฮึดฮัดในใจพลางคิดว่า ยังอยากจะเอาไปชาร์จในรถโรลส์-รอยซ์อีกงั้นเหรอ?

ฉันยังอยากจะเอาไปชาร์จในรถเบนท์ลีย์อยู่เลยด้วยซ้ำ!

แต่ทว่าตามมารยาทแล้วคำพูดแบบนั้นย่อมพูดออกไปไม่ได้ พนักงานขายสาวจึงกลอกตาไปมาแล้วตอบด้วยรอยยิ้มตาหยีว่า “ย่อมได้แน่นอนอยู่แล้วค่ะ หรือว่าคุณผู้ชายจะลองไปทดสอบดูสักหน่อยไหมล่ะคะ?”

หลังจากพูดจบ พนักงานขายสาวก็ยกยิ้มที่มุมปาก ราวกับว่าเธอสามารถกู้หน้าคืนมาได้แล้ว และเป็นการตอกกลับฉู่หลิงไปในตัว

เธอขยิบตาอย่างลำพองใจ พร้อมกับพูดกับฉู่หลิงต่อว่า “คุณผู้ชายคะ ถ้าหากคุณไม่มีรถโรลส์-รอยซ์ล่ะก็ คุณจะเอาไปลองชาร์จในรถซูเปอร์คาร์อย่างเฟอร์รารี่ก็ได้นะคะ สามารถใช้ได้เหมือนกันหมดเลยค่ะ”

ถึงแม้ปากของพนักงานขายสาวจะพูดออกมาแบบนั้น แต่ในใจของเธอกลับแอบคิดว่า ดูซิว่าแกจะตอบกลับมายังไง!

รถโรลส์-รอยซ์อีกฝ่ายย่อมไม่มีอยู่แล้ว ส่วนรถหรูอย่างเฟอร์รารี่ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะมีอย่างแน่นอน!

แต่ทว่าฉู่หลิงกลับไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น เขาเอ่ยออกมาอย่างใช้ความคิดว่า “ผมไม่ค่อยชอบทรงของรถเฟอร์รารี่เท่าไหร่ เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ ขอแค่ชาร์จในรถได้ก็พอแล้ว”

ในพริบตานั้น ทั่วทั้งร้านก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที

พนักงานขาย : “........”

ลูกค้าคนอื่นๆ : “.......”

หาว่าอ้วนแล้วยังจะมาทำเป็นหอบหายใจติดขัดอีกเหรอ??? (หาว่ารวยแล้วยังจะมาทำโชว์เหนืออีกเหรอ???)

ถึงขั้นไม่ชอบทรงของรถเฟอร์รารี่เลยเหรอ?

นายมีปัญญาซื้อหรือเปล่าเถอะ?

ในหมู่ลูกค้านั้น ก็มีบางคนที่จำได้ว่าเสื้อผ้าที่ฉู่หลิงสวมใส่คือแบรนด์ Burberry แต่ทว่าพวกเขากลับจำรุ่นที่เขาใส่ไม่ได้เลย

เพราะอย่างไรเสีย นี่ก็คือชุดที่เพิ่งจะเดินโชว์ในงานแฟชั่นวีคไป ซึ่งแม้แต่ในช้อปแบรนด์เนมที่ต่างประเทศเอง ก็ใช่ว่าจะมีรุ่นไฮเอนด์สั่งทำพิเศษแบบนี้วางขายอยู่

แต่ทว่าภายในใจของลูกค้าเหล่านั้น กลับเริ่มมีความคิดที่ดูถูกและถากถางขึ้นมา เมื่อกี้ยังบอกว่าขับโรลส์-รอยซ์และดูถูกเฟอร์รารี่อยู่เลยแท้ๆ แต่สุดท้ายกลับใส่ชุดแบรนด์เนมระดับโลกที่เป็นของก๊อปเกรดเอมาเนี่ยนะ

ขนาดทรงที่เลียนแบบมายังเลียนแบบไม่ถูกรุ่นเลย!

หลังจากที่ดูถูกฉู่หลิงอยู่ในใจจบแล้ว ลูกค้าคนนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหันไปส่ายหน้าเบาๆ ให้กับฉวี่เสี่ยวปิง

ช่างน่าเสียดายจริงๆ ดอกไม้ที่แสนสวย กลับต้องมาปักลงบนกองอึแบบนี้...

หวังว่าแม่สาวคนนี้กับเขาจะเป็นรักแท้กันนะ ถ้าหากเธอหวังเพียงเพราะเห็นเขาดูเหมือนจะเป็นคนรวยล่ะก็ เกรงว่าคงจะต้องเจอดีเข้าให้แน่ๆ

ฉู่หลิงมองดูตัวเครื่องที่เป็นหนังของรุ่น mate40RS รุ่นพอร์เช่ เขารู้สึกว่าสัมผัสของมันนับว่าไม่เลวเลยทีเดียว เขาจึงเอ่ยปากบอกพนักงานขายว่า “เอาเครื่องนี้แหละครับ!”

หลังจากพูดจบ ฉู่หลิงก็ตั้งใจจะไปจ่ายเงิน

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ฉวี่เสี่ยวปิงจะรวดเร็วกว่าฉู่หลิงเสียอีก เธอชิงก้าวเดินไปที่เคาน์เตอร์เก็บเงินก่อน พร้อมกับชูคิวอาร์โค้ดการชำระเงินในโทรศัพท์ออกมาพลางพูดว่า “ฉันเป็นคนจ่ายเองค่ะ สแกนของฉันได้เลย”

ในพริบตานั้น ทั้งพนักงานขายและลูกค้าคนอื่นๆ ที่เห็นการกระทำของฉวี่เสี่ยวปิง ต่างก็รู้สึกเปรี้ยวเข็ดฟันในใจไปตามๆ กัน

ให้ตายเถอะ ไอ้หนุ่มคนนี้ ชาติที่แล้วไปช่วยกอบกู้จักรวาลมาหรือยังไงกันนะ ถึงได้มีแฟนเป็นเศรษฐีนีสาวสวยแบบนี้?

โทรศัพท์เครื่องละเป็นหมื่น บอกว่าจะช่วยซื้อก็ซื้อให้หน้าตาเฉยเลยเหรอ?

นี่ไม่ใช่แค่ดอกไม้ที่แสนสวยมาปักลงบนกองอึ... แล้วล่ะ แต่นี่มันดอกไม้แห่งความมั่งคั่งในโลกมนุษย์ชัดๆ เลย!

ฉู่หลิง : “.......”

เสี่ยวปิง ถ้าเธอเป็นคนจ่ายล่ะก็ เงินคืนของฉันมันก็หายวับไปกับตาเลยน่ะสิ

ถึงแม้ฐานะทางบ้านของพวกเราจะนับว่าไม่เลว แต่ก็ไม่ควรจะมาทิ้งโอกาสในการหาเงินแบบนี้ไปง่ายๆ สิ!

แต่ทว่าฉู่หลิงก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพื่อเป็นการรักษาหน้าและน้ำใจของฉวี่เสี่ยวปิง เขาจึงไม่สามารถหักหน้าเธอต่อหน้าผู้คนได้

เขาว่ากันว่าผู้หญิงตอนที่มีความรักมักจะอ่อนไหวเป็นพิเศษ อีกอย่างมันก็แค่โทรศัพท์เครื่องเดียวเท่านั้นเอง

ไม่นานนัก ฉวี่เสี่ยวปิงก็ถือกล่องโทรศัพท์เครื่องใหม่เดินกลับมาหาฉู่หลิงพลางเอ่ยอย่างยิ้มๆ ว่า “นี่ค่ะ! เดี๋ยวฉันช่วยเปลี่ยนซิมการ์ดให้ดีไหม?”

“ตกลง!”

หลังจากฉู่หลิงพูดจบ เขาก็วางโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอแตกไว้บนโต๊ะ เพื่อปล่อยให้ฉวี่เสี่ยวปิงเป็นคนถอดซิมการ์ดออกเอง

ฉวี่เสี่ยวปิงลงมือได้อย่างรวดเร็วมาก เพียงครู่เดียวเธอก็ย้ายซิมการ์ดไปใส่ในเครื่องใหม่และยื่นส่งให้ฉู่หลิงเรียบร้อยแล้ว

ฉู่หลิงรับมาเปิดดูและรู้สึกพึงพอใจอย่างมาก

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินออกจากร้าน ฉู่หลิงก็พลันหันหลังกลับไปมองทางพนักงานขายสาวคนเดิมพลางพูดว่า “เดี๋ยวผมขอไปลองทดสอบการชาร์จในรถดูก่อนนะ ถ้าหากมันใช้งานได้ไม่ดีล่ะก็ ผมจะเดินกลับมาทำเรื่องคืนสินค้า”

พนักงานขาย : “.......”

นายนี่มันล้อเล่นเก่งจริงๆ เลยนะ

บรรดาลูกค้าที่อยู่รอบข้างต่างก็พากันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

ไอ้หนุ่มคนนี้จะแสร้งทำเป็นรวยไปจนจบเลยงั้นเหรอ? ป่านนี้แล้วยังจะไม่ลืมเรื่องโรลส์-รอยซ์นั่นอีกเหรอเนี่ย?

“เชิญทั้งสองท่าน เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะคะ!”

พนักงานขายสาวก็ยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมโดยการออกมาส่งทั้งสองคนถึงหน้าประตูร้าน บรรดาลูกค้าหลายคนก็จงใจเดินตามหลังออกไปด้วย เพราะตั้งใจจะออกมาดูว่ารถที่ฉู่หลิงขับมาคือรถอะไรกันแน่

ใบหน้าของแต่ละคนก็เต็มไปด้วยความผ่อนคลายและดูสนุกสนาน พวกเขาจ้องมองฉู่หลิงและฉวี่เสี่ยวปิงที่เดินห่างออกไปจากตัวร้าน

ทว่าในวินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนก็พลันแข็งค้างลงทันที และเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงอย่างช้าๆ

พวกเขากลับเห็นภาพที่ฉู่หลิงและฉวี่เสี่ยวปิงพากันก้าวขึ้นไปบนรถโรลส์-รอยซ์จริงๆ แถมยังเป็นรุ่นฐานล้อยาวอีกต่างหาก!!!

ให้ตายเถอะ ไอ้หนุ่มคนนี้ เขามีรถโรลส์-รอยซ์จริงๆ ด้วย!!!

ดวงตาของบรรดาลูกค้าต่างก็พากันเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมา สีหน้าของแต่ละก็คนเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ส่วนพนักงานขายสาวสวยคนนั้นก็ถึงกับอึ้งค้างไปเลยทีเดียว ผู้ชายคนนี้... ที่เขาพูดมาทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ!!

ด้วยฐานะระดับเขา การที่จะมองข้ามรถเฟอร์รารี่ไป มันก็เป็นเรื่องที่ปกติที่สุดแล้วไม่ใช่หรือไงกัน?

พนักงานขายสาวพอคิดมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที โทรศัพท์ที่เธอเพิ่งขายออกไป ทำไมเธอถึงไม่แอบแอดวีแชทของเธอลงไปกันนะ วันข้างหน้าถ้าเขาอยากจะซื้อโทรศัพท์อีก เธอจะได้มีโอกาสดีๆ แบบนี้เข้ามาอีก

แต่เป็นเพราะเธอเองที่ไม่ยอมเชื่อในคำพูดของฉู่หลิง จนทำให้ต้องสูญเสียลูกค้ารายใหญ่ระดับเทพเจ้าท่านนี้ไปฟรีๆ

เฮ้อ จะไปเรียกร้องขอความเป็นธรรมจากใครได้ล่ะทีนี้!

ทว่าในตอนนี้ฉู่หลิงได้นำโทรศัพท์เครื่องใหม่ไปเสียบชาร์จไว้ในรถเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเขาก็หันไปสั่งคนขับรถว่า “ไป กลับบ้าน!”

“ครับ คุณผู้ชาย!”

คนขับรถรับคำสั่ง และรีบขับรถมุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของวิลล่าคฤหาสน์เทียนฝางทันที

เมื่อรถค่อยๆ แล่นขึ้นไปตามถนนบนภูเขาของคฤหาสน์เทียนฝาง ดวงตาของฉวี่เสี่ยวปิงก็เอาแต่จ้องมองทัศนียภาพข้างนอกจนตาไม่กะพริบ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ทัศนียภาพด้านนอกหน้าต่างรถนั้นช่างสวยงามเหลือเกิน ทุกๆ ส่วนของที่นี่ดูเหมือนกับรูปวาดที่มีชีวิต ดังนั้นทุกๆ ที่ที่เธอมองออกไป เธอจึงไม่อยากจะปล่อยให้มันคลาดสายตาไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“คุณผู้ชายครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ มีธุระอะไรเรียกใช้ผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ”

เมื่อจอดรถภายในโรงจอดรถเสร็จแล้ว คนขับรถก็กล่าวลาฉู่หลิงและเดินจากไปทันที

ฉู่หลิงกลับไม่ได้รีบร้อนจะลงจากรถ เขาเลือกที่จะนั่งรออยู่ในรถเพื่อรอให้โทรศัพท์ชาร์จแบตเตอรี่จนเต็มเสียก่อน

พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ก็ว่างๆ อยู่ ฉู่หลิงจึงหันไปมองฉวี่เสี่ยวปิงที่อยู่ข้างกาย เขาเอื้อมมือไปบีบคางที่แสนจะจิ้มลิ้มและน่ารักของเธอพลางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “เธออุตส่าห์ซื้อโทรศัพท์ให้ฉันเครื่องหนึ่ง งั้นฉันควรจะให้อะไรเป็นของขวัญตอบแทนเธอดีนะ?”

ฉวี่เสี่ยวปิงยังไม่ทันได้รู้ตัวว่าภยันตรายกำลังจะมาเยือน เธอจึงส่ายหน้าเบาๆ พลางตอบว่า “ไม่จำเป็นหรอก”

เธอก็แค่ตั้งใจอยากจะซื้อของให้ฉู่หลิงบ้างก็เท่านั้นเอง ไม่ได้หวังจะให้เขาให้ของขวัญอะไรตอบแทนเธอเลยสักนิด

“อย่างที่เขาว่ากันว่า มีมารยาทมาก็ต้องมีน้ำใจตอบแทนไง!”

ฉู่หลิงพูดจบก็พาร่างของฉวี่เสี่ยวปิงนอนราบลงไปทันที

ดวงตาคู่สวยของฉวี่เสี่ยวปิงพลันเบิกกว้างขึ้นมาทันที เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ริมฝีปากของเธอก็ถูกปิดกั้นไว้เรียบร้อยแล้ว

แล้วรถก็ได้สั่นสะเทือนไปมาอยู่นานหลายชั่วโมงถึงได้หยุดนิ่งลง

หลังจากก้าวลงมาจากรถ ฉวี่เสี่ยวปิงก็รีบจัดการจัดระเบียบเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เรียบร้อย เธอเอื้อมมือไปทุบที่ตัวฉู่หลิงเบาๆ หนึ่งทีพลางออดอ้อนอย่างแง่งอนว่า “นายนี่มันไม่มีมารยาทเลยนะ ดูสิผมเผ้าของฉันยุ่งเหยิงไปหมดแล้วเนี่ย แถมยังมีที่ไหนกันที่ให้ของขวัญเป็นไอ้เจ้านี่น่ะ!!! มันทั้งเหนียวทั้งแฉะไปหมดเลย!!! เกือบจะเลอะชุดใหม่ของฉันแล้วนะเนี่ย!”