บทที่ 54 - สร้างกองทัพผู้ฝึกยุทธ์มังกร

บทที่ 54 - สร้างกองทัพผู้ฝึกยุทธ์มังกร

นี่คือการจุดดอกไม้ไฟงั้นหรือ?

ใช้ร่างของพระสงฆ์ร้อยรูปมาระเบิดเป็นหมอกเลือดเพื่อจุดเป็นดอกไม้ไฟเนี่ยนะ?

ในที่สุดฝูจั้งก็เข้าใจแล้ว

ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ถลึงตาใส่อย่างเกรี้ยวกราด

ซูเฉินมันเสียสติไปแล้วชัดๆ

การแสดงแบบนี้ มีแต่คนเสียสติเท่านั้นแหละที่คิดออก

"ซูเฉิน เจ้ากล้ามาท้าทายสำนักพุทธะสวรรค์อย่างเปิดเผย วันหน้าท่านเจ้าอาวาสจะต้องมาเยือนราชวงศ์ด้วยตนเอง และกวาดล้างพวกเจ้าทั้งตระกูลแน่"

"งั้นหรือ?"

ภายใต้การกักขังจากพลังของหลงหยวน

ร่างของฝูจั้งถูกกักขังให้ลอยคว้างอยู่กลางอากาศอย่างช้าๆ

"อักขระศักดิ์สิทธิ์วัฏสงสาร!"

กระแสปราณไร้รูปร่างสายหนึ่งพุ่งออกไป

ทะลวงผ่านห้วงมิติเข้าไปในหัวของฝูจั้ง

ไม่มีเสียงร้องโหยหวน

ไม่มีเสียงคำราม

ฝูจั้งค่อยๆ หลับตาลงอย่างสงบ

วิญญาณถูกดึงออกมาอย่างรุนแรง และถูกซูเฉินกำไว้ในมือแน่น

"ซูเฉิน เจ้าต้องการอะไร? อาตมาคือผู้อาวุโสแห่งสำนักพุทธะสวรรค์ เจ้าจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป"

"ข้าจะหลอมวิญญาณของเจ้าซะ"

"เจ้ากล้า!"

ซูเฉินเลือกที่จะเมินเฉย

เขาใช้อักขระศักดิ์สิทธิ์วัฏสงสารดึงวิญญาณของฝูจั้งออกมา ซูเฉินตั้งใจจะหลอมมันอย่างรุนแรง เพื่อดูว่าจะสามารถให้คนอื่นในราชวงศ์ผสานกับมันได้หรือไม่

การขยายอาณาเขตของราชวงศ์นั้นเป็นไปอย่างรวดเร็วก็จริง แต่พลังโดยรวมก็ยังคงอ่อนแออยู่ดี

การมีเพียงเผ่ามังกรคอยคุ้มครองนั้นยังไม่เพียงพอ

การที่ตัวเองแข็งแกร่งต่างหากถึงจะเป็นหนทางที่ถูกต้อง

"นายท่าน ข้ามีข้อเสนอขอรับ"

"ว่ามาสิ"

หลงหยวนเอ่ยด้วยท่าทีประจบประแจงว่า "นายท่าน ตอนนี้เผ่ามังกรของข้ามีสมาชิกอยู่ราวๆ หนึ่งหมื่นตัว สามารถทำพันธสัญญาเท่าเทียมกับคนในราชวงศ์ ให้พวกเขากลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์มังกรได้ ข้าเชื่อว่าภายในเวลาสั้นๆ พลังของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วแน่นอน"

พันธสัญญาเท่าเทียมงั้นหรือ?

ผู้ฝึกยุทธ์มังกร?

ซูเฉินสนใจขึ้นมาทันที เขาไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อนเลย

พอหลงหยวนเสนอมา ลองคิดดูก็พบว่าเป็นวิธีที่เร็วและมีประสิทธิภาพที่สุดจริงๆ

คนของราชวงศ์นับหมื่นคน ทำสัญญากับมังกรเทพนับหมื่นตัว หลังจากกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์มังกรแล้ว เชื่อว่าในระยะเวลาอันสั้น ความแข็งแกร่งโดยรวมของราชวงศ์ จะต้องก้าวกระโดดขึ้นไปหลายระดับอย่างแน่นอน

บวกกับการปลูกสมุนไพรในสวนวิญญาณแห่งชีวิตของเขาอีก ผลลัพธ์จะต้องยอดเยี่ยมมากแน่ๆ

"เรื่องนี้มอบหมายให้เจ้าจัดการ รีบทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด"

"ขอรับ นายท่าน รอดูผลงานของข้าได้เลย"

สำนักพุทธะสวรรค์ หนึ่งในขุมกำลังระดับสูงสุดแห่งดินแดนรกร้างตะวันออก มีชื่อเสียงเทียบเท่ากับเผ่าโบราณต่างๆ

วัดพุทธะอันยิ่งใหญ่ตระการตา เสียงสวดมนต์ดังกังวานก้อง รูปปั้นพระพุทธรูปขนาดหมื่นจั้งตั้งตระหง่านค้ำฟ้าดิน สองมือพนมเข้าหากัน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตา

แสงแรกแห่งรุ่งอรุณเป็นสัญญาณแห่งการสิ้นสุดของราตรี

เณรน้อยสองรูปเปิดประตูวัด ถือไม้กวาดเดินออกมา พลางบิดขี้เกียจสุดตัว

"วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า เมื่อไหร่พวกเราถึงจะได้เป็นศิษย์ที่แท้จริงของพุทธศาสนาเสียที คนที่เข้ามาที่สำนักพุทธะสวรรค์พร้อมกับพวกเรา ตอนนี้เขาเข้าไปฝึกฝนในสำนักฝ่ายในกันหมดแล้ว ส่วนพวกเราสองคนก็ยังต้องมากวาดพื้นอยู่เลย ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ"

"ชู่ว พุทธศาสนาต้องการความสงบ พวกเราเพียงแค่ต้องทำใจให้สงบและทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ข้าเชื่อว่าสักวันหนึ่ง พุทธศาสนาจะมองเห็นความตั้งใจจริงของพวกเรา"

"เจ้าเชื่อเหรอ? ยังไงข้าก็ไม่เชื่อหรอก"

"ศิษย์พี่ ดูนั่นสิ นั่นใช่มังกรหรือเปล่า?"

"มังกร? เช้าตรู่ขนาดนี้จะมีมังกรมาจากไหน เจ้าตาฝาดไปหรือเปล่า?"

เมื่อทั้งสองคนมองไปแต่ไกล

มังกรทองคำความยาวนับร้อยเมตรบินแหวกอากาศมาอย่างรวดเร็ว มันโยนศพทิ้งลงมา แล้วรีบหันหลังบินจากไปทันที

ผู้อาวุโสมังกรทองคำไม่ได้รั้งอยู่ที่สำนักพุทธะสวรรค์นานนัก เพราะภายในสำนักพุทธะสวรรค์ก็มียอดฝีมือขอบเขตทะลวงความว่างเปล่าคอยคุ้มกันอยู่เช่นกัน หากถูกสังหารขึ้นมา คงไม่มีที่ให้ไปเรียกร้องความเป็นธรรมแน่ๆ

งานนี้รับมือยากจริงๆ

แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ

ทำได้เพียงแค่จำใจมา

ศพร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ตกลงมาตรงหน้าของทั้งสองคนพอดิบพอดี

"นี่มัน... ผู้อาวุโสฝูจั้งนี่นา?"

"รีบไปรายงานเร็วเข้า"

ภายในวิหารพุทธะ

ฝูเจิน เจ้าอาวาสแห่งสำนักพุทธะสวรรค์ มองดูศพบนพื้นด้วยสีหน้ามืดครึ้ม พลางเอ่ยถาม "เกิดอะไรขึ้น?"

"เรียนท่านเจ้าอาวาส พวกข้ากำลังกวาดพื้นอยู่ จู่ๆ ก็เห็นมังกรทองคำบินมาอย่างรวดเร็ว มันโยนศพของท่านผู้อาวุโสทิ้งลงมา แล้วก็รีบหันหลังบินจากไปเลยขอรับ"

"เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ขัดขวางมันไว้?"

ขัดขวางงั้นหรือ?

เมื่อเณรทั้งสองรูปได้ยินคำพูดของท่านเจ้าอาวาส ก็ถึงกับโง่งมไปเลย พวกเขาเป็นแค่พระธรรมดาๆ จะให้ไปขัดขวางมังกรเทพเนี่ยนะ?

บัดซบ!

ทั้งสองคนก่นด่าในใจอย่างเคียดแค้น แต่เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นถึงเจ้าอาวาส จึงทำได้แค่โกรธอยู่เงียบๆ

"ผู้อาวุโสไม่ได้เจตนา พวกเจ้าสองคนออกไปก่อนเถอะ"

"ขอรับ ท่านเจ้าอาวาส"

เมื่อทั้งสองคนเดินจากไป

"ท่านเจ้าอาวาส ดูท่าผู้ที่ครอบครองกระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์ จะมีพลังฝีมือไม่ธรรมดาเลย แถมยังมีเผ่ามังกรเข้ามาสอดแทรกเรื่องนี้อีก พุทธศาสนาของเราควรจะรับมืออย่างไรดี?"

เจ้าอาวาสนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขามืดครึ้มสลับสว่าง

"กระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์มีความสำคัญต่อพุทธศาสนาของเรามาก เราจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้มีเผ่ามังกรเข้ามาสอดแทรก สำนักพุทธะสวรรค์ของเราก็จะไม่มีวันถอย"

"ถ่ายทอดคำสั่งพุทธะสวรรค์ออกไป หลังจากสืบรู้ตัวตนของอีกฝ่ายแน่ชัดแล้ว ก็ให้พาเขาพร้อมกับกระดูกราชันศักดิ์สิทธิ์มาที่นี่ จงบอกไปว่า หากเขายอมบวชเป็นพระ สำนักพุทธะสวรรค์ของเราก็พร้อมจะละเว้นความผิดให้ และข้าในฐานะเจ้าอาวาส ก็ยินดีจะรับเขาเป็นศิษย์เอกด้วยตนเอง"

"ขอรับ ท่านเจ้าอาวาส"

ศพของผู้อาวุโสฝูจั้งถูกส่งกลับมา สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสำนักพุทธะสวรรค์

ในฐานะหนึ่งในขุมกำลังระดับสูงสุดแห่งดินแดนรกร้างตะวันออก

ทั่วทั้งดินแดนแถบนี้ ใครหน้าไหนจะกล้ามาท้าทายสำนักพุทธะสวรรค์?

แม้แต่เผ่าโบราณอื่นๆ ก็ยังไม่กล้าเลย

ณ ปัจจุบัน ราชวงศ์ซูต่างพากันตื่นเต้นยินดีกันถ้วนหน้า เพราะฝ่าบาทได้ประกาศข่าวออกมาว่า ผู้ใดก็ตามที่จงรักภักดีต่อราชวงศ์ และผ่านการทดสอบพรสวรรค์และศักยภาพ ก็จะได้กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์มังกร

หน้าหุบเขามังกร

ผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนต่างมาต่อแถวรอคอยการทดสอบอย่างใจจดใจจ่อ แต่ละคนเต็มไปด้วยความคาดหวัง เพราะใครๆ ก็อยากจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์มังกร และกลายเป็นผู้พิทักษ์แห่งราชวงศ์ซูกันทั้งนั้น

"เมื่อกี้ข้าเห็นเฮยหู่ผ่านการทดสอบ เข้าไปในหุบเขามังกรแล้วด้วยล่ะ"

"จริงหรือหลอกเนี่ย?"

"แน่นอนว่าต้องจริงสิ ข้าได้ยินมาว่าฝ่าบาททรงออกคำสั่งไว้ว่า การทดสอบไม่เข้มงวดมากนัก แต่ต้องมีความจงรักภักดีอย่างแท้จริง เพราะยังไงพวกเราก็เป็นคนของราชวงศ์ซูเหมือนกัน"

"ข้าเกิดเป็นคนของราชวงศ์ ตายก็ต้องเป็นผีของราชวงศ์ ข้าพร้อมสละชีพเพื่อราชวงศ์ได้เสมอ"

"ข้าก็เหมือนกัน"

"เอาเถอะน่า ผ่านการทดสอบให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน"

"ถึงตาข้าแล้ว"

(จบแล้ว)