ตอนที่ 131: พรหมยุทธ์จระเข้ทองคำ

หูเลี่ยน่าตกตะลึงกับคำพูดของหยางเซียวเมื่อครู่ ต้องรู้ว่าทั่วทั้งสำนักวิญญาณยุทธ์ ผู้ที่ใช้แซ่เชียนมีเพียงมหาปุโรหิตเพียงผู้เดียวเท่านั้น ทว่าบัดนี้ เชียนเต้าหลิวกลับตั้งชื่อที่มีแซ่เชียนให้กับหยางเซียว!

เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของหูเลี่ยน่า หยางเซียวก็รวบร่างอรชรของนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอย่างรวดเร็ว

หูเลี่ยน่าสะดุ้งตกใจเล็กน้อยกับการกระทำอันอุกอาจของเขา นางเอ่ยถาม

"ปล่อยข้านะ เจ้าจะทำอะไร?"

หยางเซียวได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

"ดึกดื่นค่ำคืนเงียบสงัดปานนี้ เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรเล่า?"

สิ้นคำ หยางเซียวก็อุ้มร่างของหูเลี่ยน่าตรงดิ่งไปยังเตียงนอนทันที...

ค่ำคืนแห่งความวาบหวามผ่านพ้นไปอย่างไร้สุ้มเสียง กาลเวลาล่วงเลยจรดรุ่งอรุณ แสงแดดอุ่นสาดส่องเข้ามาในห้อง หยางเซียวค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ

เขายื่นมือออกไปกอดคนข้างกาย ทว่ากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า หูเลี่ยน่าลุกจากเตียงและออกไปจากห้องตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้

มองดูที่ว่างบนเตียง หยางเซียวหวนนึกถึงความเร่าร้อนเมื่อคืนพลางระบายยิ้มออกมา เขาหยัดกายลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะ

จังหวะที่หยางเซียวกำลังจะเปิดประตู หูเลี่ยน่าก็ผลักประตูเข้ามาพอดี นางปรายตามองเขาพลางเอ่ยเรียบๆ

"ตื่นแล้วหรือ เจ้าหมูขี้เกียจ"

หูเลี่ยน่าเห็นท่าทีเกียจคร้านของเขาก็รู้สึกหมั่นไส้ นางวางอาหารเช้าที่ถือมาลงบนโต๊ะ

"รีบกินเสียสิ"

หยางเซียวมองอาหารเช้าเบื้องหน้า ก่อนจะฉวยโอกาสประทับริมฝีปากลงบนแก้มเนียนของหูเลี่ยน่าฟอดใหญ่

"เจ้านี่เป็นภรรยาคู่คิดที่ประเสริฐของข้าจริงๆ"

หูเลี่ยน่าหน้าแดงซ่าน เมื่อหวนนึกถึงความบ้าคลั่งของทั้งคู่เมื่อคืน ใบหน้างามก็ยิ่งแดงก่ำ แม้ทั้งสองจะเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาก่อน แต่นั่นเป็นเพียงผลจากการหยั่งเชิงกันไปมา ทว่าครั้งนี้... นับเป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่มอบกายถวายใจให้กันอย่างแท้จริง

หยางเซียวจัดการสวาปามอาหารเช้าจนหมดเกลี้ยงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขามองใบหน้าแดงเรื่อของหูเลี่ยน่า ก่อนจะหยิบขวดหยกสองใบออกจากอุปกรณ์วิญญาณประเภทมิติเก็บของยื่นส่งให้นาง

หูเลี่ยน่ารับขวดหยกมาถือไว้พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"นี่คือสิ่งใดหรือ?"

หยางเซียวอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ในขวดทั้งสองใบนี้บรรจุโอสถสองชนิด ชนิดแรกคือโอสถเลื่อนวิญญาณ วิญญาจารย์ที่ระดับต่ำกว่ามหาปราชญ์วิญญาณลงมา หากกลืนกินเม็ดแรกเข้าไป จะสามารถยกระดับพลังวิญญาณขึ้นได้หนึ่งระดับขั้น"

"อะไรนะ?! สามารถยกระดับพลังวิญญาณได้หนึ่งระดับเชียวหรือ? ข้าไม่เคยได้ยินชื่อโอสถพรรณนี้มาก่อนเลย!"

เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงของหูเลี่ยน่าดังขึ้น ทว่าหยางเซียวไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับปฏิกิริยาของนาง เพราะผู้ใดก็ตามที่ได้ยินสรรพคุณของโอสถเลื่อนวิญญาณเป็นครั้งแรก ต่างก็ต้องแสดงสีหน้าเช่นนี้กันทั้งนั้น

เขาดันขวดบรรจุโอสถเลื่อนวิญญาณไปด้านข้าง ก่อนจะหยิบขวดหยกอีกใบมาตรงหน้านาง

"ส่วนขวดนี้คือโอสถวารีเร้นลับมีสรรพคุณช่วยรักษาสมดุลและฟื้นฟูความเสถียรของพลังวิญญาณที่อาจผันผวนจากการเลื่อนระดับอย่างรวดเร็วได้"

หูเลี่ยน่าจ้องมองขวดโอสถล้ำค่าทั้งสองในมือ รีบเอ่ยถาม

"เจ้าไปเอาโอสถวิเศษพวกนี้มาจากที่ใดกัน?"

"เจ้าไม่ต้องสนใจหรอกว่าข้าได้มันมาอย่างไร หน้าที่ของเจ้าคือเก็บมันไว้ให้ดีก็พอ"

เมื่อมองโอสถในมือ ความรักใคร่ลึกซึ้งที่หูเลี่ยน่ามีต่อหยางเซียวก็ยิ่งเพิ่มพูนทวีคูณ

หยางเซียวลูบศีรษะนางเบาๆ

"เจ้ากลับไปดูดซับพลังจากโอสถทั้งสองชนิดนี้ก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจะต้องไปที่หอบูชาพรหมยุทธ์เสียหน่อย"

"เจ้าไปทำอะไรที่หอบูชาพรหมยุทธ์อีก?"

นางอดสงสัยไม่ได้

"ยังมีเรื่องบางอย่างที่ต้องไปหารือกับท่านมหาปุโรหิตน่ะ"

ว่าแล้วหยางเซียวก็เดินเคียงคู่หูเลี่ยน่าออกจากห้อง ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันไปคนละทิศทาง

---

หยางเซียวเดินทางมาถึงหน้าประตูหอบูชาพรหมยุทธ์ เขาผลักบานประตูศิลาอันหนักอึ้งเปิดออก ก่อนจะปิดมันลงและมุ่งหน้าไปยังโถงลับที่เขามักจะใช้สนทนากับเชียนเต้าหลิว ทว่าในขณะที่กำลังก้าวเดินไปนั้นเอง ชายชราผู้หนึ่งก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้า

ชายชราทอดสายตามองหยางเซียวพลางเอ่ยถาม

"เจ้าคือบุตรศักดิ์สิทธิ์คนใหม่แห่งสำนักวิญญาณยุทธ์... หยางเซียวงั้นรึ?"

หยางเซียวประสานมือตอบ

"หากในสำนักวิญญาณยุทธ์ไม่มีผู้ใดใช้นามหยางเซียวซ้ำกัน นั่นก็คงเป็นข้าผู้น้อยเองขอรับ ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสมีคำชี้แนะอันใดให้ข้าหรือ?"

ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ที่แท้ก็องค์บุตรศักดิ์สิทธิ์ ชายชราผู้นี้คือปุโรหิตลำดับที่สองแห่งหอบูชาพรหมยุทธ์"

หยางเซียวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ไม่นึกไม่ฝันว่ายอดคนเบื้องหน้าผู้นี้จะเป็นถึงพรหมยุทธ์จระเข้ทองคำเลื่องชื่อ! เขาไม่รอช้ารีบค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม "ผู้น้อยคารวะท่านผู้อาวุโสพรหมยุทธ์จระเข้ทองคำขอรับ!"

พรหมยุทธ์จระเข้ทองคำเห็นกิริยานอบน้อมของชายหนุ่มก็รีบประคองเขาให้ลุกขึ้น

"องค์บุตรศักดิ์สิทธิ์เกรงใจกันเกินไปแล้ว เมื่อครู่ข้าเพียงเห็นเจ้าเปิดประตูเข้ามาในหอบูชาพรหมยุทธ์ จึงแค่อยากจะมาดูว่าเป็นผู้ใดกัน"

ผู้อื่นอาจไม่รู้ว่าหยางเซียวมีความสำคัญในสายตาของเชียนเต้าหลิวมากเพียงใด แต่มีหรือที่พรหมยุทธ์จระเข้ทองคำจะไม่รู้? ในบรรดายอดฝีมือแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์ หากจะถามว่าผู้ใดสนิทสนมกับเชียนเต้าหลิวมากที่สุด ย่อมต้องเป็นพรหมยุทธ์จระเข้ทองคำผู้นี้! วันนี้ที่เขาออกมาปรากฏตัว ก็เพียงเพื่อต้องการยลโฉมเด็กหนุ่มที่มหาปุโรหิตให้ความสำคัญนักหนาว่าจะมีหน้าตาเป็นเช่นไร

และการคารวะอย่างนอบน้อมของหยางเซียวเมื่อครู่ ก็ซื้อใจพรหมยุทธ์จระเข้ทองคำไปได้ไม่น้อย ตัวเขาเร้นกายจากโลกภายนอกมาเนิ่นนาน การที่เด็กหนุ่มรุ่นหลังสามารถจดจำตัวตนของเขาได้ ย่อมทำให้ชายชรารู้สึกเบิกบานใจ

พรหมยุทธ์จระเข้ทองคำมองหยางเซียวพลางเอ่ยถาม

"องค์บุตรศักดิ์สิทธิ์ วันนี้เจ้ามาหามหาปุโรหิตสินะ?"

"ขอรับ ท่านปุโรหิตลำดับที่สอง"

"เช่นนั้นก็รีบไปเถิด ข้าจะไม่รบกวนเวลาของเจ้าแล้ว"

หลังจากสนทนาปราศรัยกันอีกเล็กน้อย หยางเซียวก็ขอตัวและมุ่งหน้าไปหาเชียนเต้าหลิวต่อ

---

เมื่อมาถึงโถงลับ เชียนเต้าหลิวเห็นหยางเซียวปรากฏตัวก็เอ่ยค่อนขอด

"วันนี้ไฉนเจ้าถึงโผล่หัวมาแต่หัววันได้ ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรืออย่างไร?"

หยางเซียวได้ยินน้ำเสียงประชดประชันก็สวนกลับทันควัน

"โธ่ ตาเฒ่า! ท่านพูดจาเช่นนี้ หมายความว่าไม่อยากเห็นหน้าข้าใช่หรือไม่? ถ้าเช่นนั้นข้าไปล่ะนะ!"

ว่าแล้วหยางเซียวก็ทำท่าจะหมุนตัวเดินกลับ เชียนเต้าหลิวเห็นดังนั้นก็รีบถลาเข้ามาคว้าแขนไว้

"ข้าแค่หยอกเจ้าเล่นนิดหน่อยเอง! คนหนุ่มสมัยนี้ทำไมถึงใจน้อยนัก พูดเล่นแค่นี้ก็ไม่ได้!"

หยางเซียวแอบลอบยิ้มกริ่มในใจ สายตาที่มองเชียนเต้าหลิวราวกับจะบอกว่า หึ ตาเฒ่า คิดว่าข้าจะรับมือท่านไม่ได้หรือ?

เขาเลิกหยอกล้อและเข้าเรื่องทันที

"ตาเฒ่า ไม่ทราบว่าท่านเคยได้ยินชื่อสถานที่ที่เรียกว่าเกาะเทพสมุทรหรือไม่ขอรับ?"

ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเชียนเต้าหลิวพลันมลายหายไป แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมจริงจัง ชายชราเอ่ยถามเสียงเข้ม

"เด็กน้อย เจ้าไปได้ยินชื่อสถานที่แห่งนี้มาจากที่ใด?!"

หยางเซียวไม่คาดคิดว่าเชียนเต้าหลิวจะมีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ จึงแสร้งตอบไปว่า

"ข้าบังเอิญได้ยินมาจากวิญญาจารย์สมุทรผู้หนึ่งน่ะขอรับ มีอะไรหรือ?"

เชียนเต้าหลิวลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"สถานที่แห่งนั้นอันตรายยิ่งนัก เจ้ายุ่งเรื่องนี้ไปทำไมกัน?"

ในฐานะผู้ข้ามมิติ มีหรือที่หยางเซียวจะไม่รู้ถึงความหลังฝังใจระหว่างเชียนเต้าหลิวกับเกาะเทพสมุทร? ที่เขาเอ่ยถามในวันนี้ ก็เพื่อหยั่งเชิงปูทางสำหรับการเดินทางไปยังเกาะเทพสมุทรในอนาคต

"ข้าได้ยินมาว่าเกาะเทพสมุทรแห่งนั้นเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยยกระดับพลังวิญญาณได้อย่างรวดเร็วมิใช่หรือขอรับ? ข้าจึงวางแผนที่จะเดินทางไปที่นั่น เพื่อเร่งทะลวงระดับเข้าสู่ขั้นราชทินนามพรหมยุทธ์ให้จงได้!"

สิ้นคำของชายหนุ่ม เชียนเต้าหลิวก็ตวาดลั่นกัมปนาทด้วยความเกรี้ยวกราด

"เหลวไหลสิ้นดี! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกาะเทพสมุทรคือสถานที่แห่งหนใด?! ข้าขอสั่งห้ามเด็ดขาด! หากชายชราผู้นี้ยังไม่ตาย เจ้าระลึกไว้เลยว่าชาตินี้ทั้งชาติ... เจ้าก็อย่าหวังจะได้เหยียบย่างไปที่นั่น!"