ตอนที่ 92: ของรางวัลชิ้นใหญ่จากจูจู๋ชิงคืออะไร?

จูจู๋ชิงทอดสายตามองวงแหวนวิญญาณสีดำสนิทที่ลอยล่องขึ้นมาจากซากศพของพยัคฆ์ทมิฬ นางปรายตามองมันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับมาจับจ้องหยางเซียวพลางเอ่ยถาม

"สัดส่วนวงแหวนวิญญาณบนตัวเจ้า... เปลี่ยนไปอีกแล้วงั้นรึ?"

เมื่อได้ยินคำถามนั้น หยางเซียวจงใจบ่ายเบี่ยง ไม่ตอบคำถามนางตรงๆ ทว่ากลับเร่งเร้า

"เจ้าฉวยโอกาสนี้รีบดูดซับวงแหวนวิญญาณเถอะ"

จูจู๋ชิงจ้องมองหยางเซียวอย่างจับผิด แต่เมื่อเห็นเขาไม่ยอมปริปาก นางก็ไม่เซ้าซี้ ร่างอรชรทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิเคียงข้างซากศพพยัคฆ์ทมิฬ และเริ่มเข้าสู่กระบวนการดูดซับวงแหวนวิญญาณทันที โดยมีหยางเซียวยืนตระหง่านคอยพิทักษ์คุ้มครองอยู่เคียงข้างมิห่าง

สี่ชั่วยามล่วงเลยผ่าน จูจู๋ชิงก็ลืมตาตื่นขึ้นจากภวังค์ ในขณะเดียวกัน สุรเสียงจักรกลจากระบบก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาทของหยางเซียว

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ เป้าหมายการปั้นแต่งจูจู๋ชิงได้รับวงแหวนวิญญาณที่ห้าสำเร็จ ระบบขอมอบแพ็กเกจของขวัญชิ้นใหญ่เป็นรางวัล!]

หยางเซียวสดับฟังเสียงจากระบบในห้วงคำนึง พลางหวนนึกถึงคราวก่อนตอนที่จูจู๋ชิงได้รับวงแหวนวิญญาณที่สี่ ระบบได้ประทานวงแหวนวิญญาณประทานเทพมาให้หนึ่งวง ไม่รู้ว่าการทะลวงสู่ระดับราชาวิญญาณและคว้าวงแหวนที่ห้าในครานี้ ระบบจะมอบสิ่งล้ำค่าอันใดให้เขาอีก

จังหวะนั้นเอง จูจู๋ชิงก็หยัดกายลุกขึ้นยืน นางเห็นหยางเซียวยืนเหม่อลอยคล้ายตกอยู่ในภวังค์ความคิด จึงเอ่ยถาม

"เจ้ามัวเหม่อคิดอะไรอยู่น่ะ?"

หยางเซียวดึงสติกลับมา รีบก้าวเข้าไปหานางพลางเอ่ยไถ่ถาม

"เป็นอย่างไรบ้าง ราบรื่นดีหรือไม่?"

จูจู๋ชิงพยักหน้ารับเบาๆ เป็นการยืนยัน

เมื่อเห็นดังนั้น หยางเซียวก็ไม่รอช้า นำพานางมุ่งหน้าออกจากป่าอาทิตย์อัสดงทันที

ตลอดเส้นทางที่มุ่งหน้าออกจากดงดิบ จูจู๋ชิงเอาแต่ลอบมองหยางเซียวด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัยอยู่เนืองๆ หยางเซียวเองก็สัมผัสได้ถึงสายตานั้น ทว่าทั้งสองกลับเลือกที่จะปิดปากเงียบอย่างรู้ใจ

จูจู๋ชิงรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้กุมความลับดำมืดไว้มากมาย และหยางเซียวเองก็รู้ดีว่านางอยากจะซักไซ้เรื่องใด

ทั้งสองรักษาระยะห่างแห่งความอึดอัดนี้ไว้จนกระทั่งก้าวพ้นอาณาเขตของป่าอาทิตย์อัสดง หลังจากนั้น หยางเซียวก็พานางเดินทางกลับสู่สถาบันราชวงศ์เทียนโต่ว เมื่อถึงที่หมาย ทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับเรือนพักของตน

ทันทีที่หยางเซียวเหยียบย่างเข้าสู่เรือนพักส่วนตัว เมิ่งเสินจีก็ปรากฏตัวขึ้นพอดี หยางเซียวเอ่ยทักทาย

"ท่านคณะกรรมการเมิ่ง วันนี้ลมอะไรหอบท่านมาถึงเรือนข้าได้?"

เมิ่งเสินจีลูบเคราพลางตอบ

"สหายตัวน้อยหยางเซียว หลายวันมานี้เจ้าหายไปไหนมารึ? ข้าตามหาเจ้าแทบพลิกแผ่นดิน"

"ช่วงหลายวันมานี้ข้ามีธุระต้องออกไปจัดการนิดหน่อยน่ะ ว่าแต่ท่านมีเรื่องอันใดร้อนใจรึ?"

หยางเซียวถามกลับ

เมิ่งเสินจีอธิบาย

"ช่วงนี้การประลองวิญญาจารย์ระดับอุดมศึกษาทั่วแผ่นดินรอบคัดเลือกได้เปิดฉากขึ้นแล้ว มีสถาบันไร้ชื่อเสียงหลายแห่งที่จู่ๆ ก็โชว์ศักยภาพอันร้ายกาจออกมา ข้าเลยอยากจะมาชวนสหายตัวน้อยไปสังเกตการณ์ดูเสียหน่อย... รู้เขารู้เรา รบรอรครั้งชนะร้อยครั้ง อย่างไรเล่า"

หยางเซียวนิ่งฟังคำชักชวนของเมิ่งเสินจีโดยไม่เอ่ยขัด สิ่งที่ตาเฒ่าพูดมานั้นมีเหตุผล ทว่าสิ่งที่เมิ่งเสินจีไม่รู้ก็คือ... หยางเซียวผู้นี้คือผู้ข้ามมิติ! เรื่องราวของการประลองวิญญาจารย์ทั่วแผ่นดินนั้น เขารู้แจ้งแทงตลอดประดุจฝ่ามือตนเอง

แม้ว่าการที่เขายื่นมือเข้าไปแทรกแซง ดึงตัวจูจู๋ชิงและหนิงหรงหรงออกมา จะทำให้เส้นทางของทีมสื่อไหลเค่อผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่ภายใต้รัศมีแห่งบุตรแห่งโชคชะตาอย่างถังซานผลลัพธ์ของพวกเขาก็คงไม่ออกมาดูแย่นักหรอก

เมิ่งเสินจีเห็นหยางเซียวเงียบไป ก็ทึกทักเอาเองว่าอีกฝ่ายคงคล้อยตาม จึงรีบเล่าต่ออย่างออกรส

"โดยเฉพาะสถาบันที่ชื่อสื่อไหลเค่อนั่น พวกเขาแสดงฝีมือได้โดดเด่นสะดุดตามาก! อวี้เทียนเหิงกับอวี้เฟิงที่เพิ่งลาออกจากสถาบันเราไป ก็ไปเข้าร่วมกับทีมนั้นด้วย! มิหนำซ้ำ ยังมีวิญญาจารย์ที่มีวิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามอีกคน... แม้มันจะได้ชื่อว่าเป็นวิญญาณยุทธ์ขยะ ทว่าเขากลับทะลวงถึงระดับปรมาจารย์วิญญาณแถมวงแหวนวิญญาณวงที่สี่ยังเป็นระดับหมื่นปีอีกด้วย!"

เมื่อได้ยินข้อมูลนี้ หยางเซียวก็ทำได้เพียงลอบทอดถอนใจในใจ สมกับเป็นบุตรแห่งโชคชะตาจริงๆ ถังซานเอ๋ย... ขนาดข้าตัดเส้นทางความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติและเฒ่าพิษตู๋กูป๋อไปแล้ว เจ้าก็ยังอุตส่าห์ผงาดขึ้นมาได้อย่างน่าทึ่ง

หยางเซียวหันไปกล่าวกับเมิ่งเสินจี

"เอาอย่างนี้ก็แล้วกันท่านคณะกรรมการ หากวันไหนมีการแข่งขันของทีมสื่อไหลเค่อ ท่านก็มาเรียกข้า ข้าจะไปดูเป็นเพื่อนท่านเอง"

เมิ่งเสินจีหน้าบานด้วยความยินดี

"พรุ่งนี้เลย! พรุ่งนี้ทีมสื่อไหลเค่อมีแข่งพอดี พรุ่งนี้เช้าข้าจะมารับเจ้า แล้วเราไปดูด้วยกัน!"

หยางเซียวพยักหน้ารับ เมิ่งเสินจีจึงขอตัวลากลับไป พร้อมกำชับให้นัดหมายพรุ่งนี้เช้าตรู่ ตาเฒ่าผู้นี้ไม่มีทางลืมภาพที่หยางเซียวนอนตื่นสายโด่งคราวที่แล้วอย่างแน่นอน

คล้อยหลังเมิ่งเสินจี หยางเซียวก็กลับเข้าห้อง ปิดประตูลงกลอน และเริ่มทำสมาธิ

ของรางวัลจากระบบที่ได้ตอนจูจู๋ชิงทะลวงวงแหวนที่ห้า เขายังไม่มีโอกาสได้เปิดดูเพราะต้องคอยจับตาดูนางตลอด บัดนี้ถึงเวลาอันสมควรแล้ว

หยางเซียวดึงจิตเข้าสู่ห้วงมิติระบบ ก่อนจะออกคำสั่ง

"ระบบ เปิดแพ็กเกจของขวัญที่ได้จากจูจู๋ชิงที"

[ติ๊ง! กำลังเปิดแพ็กเกจของขวัญจากการทะลวงวงแหวนวิญญาณที่ห้าของเป้าหมายการปั้นแต่งจูจู๋ชิง...]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์! ท่านได้รับวงแหวนวิญญาณประทานเทพจำนวน 1 วง และกระดูกวิญญาณส่วนแขนขวา พยัคฆ์มิติเงาทมิฬ อายุตบะแสนปีจำนวน 1 ชิ้น!]

หยางเซียวจ้องมองของรางวัลด้วยความงุนงง วงแหวนวิญญาณประทานเทพน่ะพอเข้าใจได้ แต่ไอ้กระดูกวิญญาณแขนขวาพยัคฆ์มิติเงาทมิฬแสนปีนี่มันอะไรกัน? ในเมื่อเขาก็มีกระดูกวิญญาณส่วนแขนขวาอยู่แล้วนี่!

เขาอดไม่ได้ที่จะท้วงติง

"ระบบ เอ็งให้ของรางวัลผิดหรือเปล่า? ทำไมถึงให้กระดูกวิญญาณส่วนที่ข้ามีอยู่แล้วมาล่ะ?"

[ติ๊ง! เรียนโฮสต์ที่รัก ระบบไม่ได้ให้ผิดพลาดแต่ประการใด รางวัลคือกระดูกวิญญาณส่วนแขนขวา พยัคฆ์มิติเงาทมิฬ อายุตบะแสนปี ถูกต้องแล้วครับ]

ได้ยินคำยืนยันหน้าตายของระบบ หยางเซียวก็ทำได้เพียงถอนใจยอมรับสภาพ ดูเหมือนว่ากระดูกวิญญาณชิ้นนี้เขาคงหมดสิทธิ์ใช้ คงต้องหาโอกาสมอบมันให้จูจู๋ชิงแทนเสียแล้ว ในเมื่อมันเป็นของรางวัลที่ได้จากการทะลวงระดับของนาง การมอบให้นางก็ถือว่าสมเหตุสมผลอยู่ ทว่า... จะหาข้ออ้างสวยๆ อะไรไปมอบให้นางดีล่ะ?

ขบคิดอยู่พักใหญ่ก็ยังหาข้ออ้างดีๆ ไม่ได้ หยางเซียวจึงปัดเรื่องนี้ตกไปก่อน เขาเรียกหน้าต่างสถานะของตนเองขึ้นมาตรวจสอบ

[โฮสต์:] หยางเซียว

[วิญญาณยุทธ์:] หอกไป๋หลงอิน

[ระดับพลังวิญญาณ:] 69

[สัดส่วนวงแหวนวิญญาณ:] ม่วง ม่วง ดำ ดำ ดำ ดำ

[กระดูกวิญญาณที่ครอบครอง:]

กระดูกวิญญาณส่วนขาซ้าย กระต่ายอรชรกระดูกอ่อน อายุตบะแสนปี

กระดูกวิญญาณส่วนขาขวา อสูรห้วงมิติ อายุตบะแสนปี

กระดูกวิญญาณส่วนแขนขวา วัวอสรพิษมรกต อายุตบะแสนปี

กระดูกวิญญาณส่วนแขนขวา พยัคฆ์มิติเงาทมิฬ อายุตบะแสนปี (ยังไม่ได้ใช้งาน)

[เป้าหมายการปั้นแต่ง:] จูจู๋ชิง, หนิงหรงหรง, ตู๋กูเยี่ยน

[ไอเทม:] วงแหวนวิญญาณประทานเทพ 2 วง (สามารถเก็บรักษาไว้ได้ถาวร)

มองดูหน้าต่างสถานะ หยางเซียวก็ตระหนักได้ว่าตนเองใกล้จะทะลวงสู่ระดับเจ็ดสิบเต็มทีแล้ว เขาตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะต้องทะลวงขึ้นเป็นมหาปราชญ์วิญญาณให้ได้ภายในหนึ่งเดือน

เมื่อเหลือบไปเห็นวงแหวนวิญญาณประทานเทพทั้งสองวง เขาก็วางแผนไว้ว่า เมื่อบรรลุระดับเจ็ดสิบ เขาจะใช้วงหนึ่งทดสอบดูว่า ขีดจำกัดสูงสุดในการรองรับอายุตบะวงแหวนวิญญาณของเขาในตอนนี้อยู่ที่เท่าไรกันแน่ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการหาวงแหวนให้แก่วิญญาณยุทธ์ที่สองในอนาคต

นึกขึ้นได้ หยางเซียวก็เอ่ยถามระบบอีกครั้ง

"นี่ระบบ... ระบบของคนอื่นเขายังมีชื่อเรียกเท่ๆ กันทั้งนั้น ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเจ้าแนะนำตัวเลยล่ะว่าตกลงเจ้าคือระบบอะไรกันแน่?"

สุรเสียงจักรกลตอบกลับทันควัน

[ติ๊ง! ปัจจุบันระบบของข้ามีนามว่าระบบปั้นแต่งมีหน้าที่หลักในการปั้นเป้าหมายของโฮสต์ให้แข็งแกร่งขึ้น]

ได้ยินคำตอบแบบขอไปทีของระบบ หยางเซียวก็เบ้ปาก ไม่คิดจะเชื่อน้ำคำเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งระบบยังใช้คำว่าปัจจุบันมีนามว่า...แปลว่าในอนาคตมันยังจะเปลี่ยนชื่อได้อีกงั้นรึ?