บทที่ 70 ความลับที่เพิ่งได้รู้

บทที่ 70 ความลับที่เพิ่งได้รู้

"เอฟลาร่า!"

หลินอี้สะดุ้งสุดตัว ลุกพรวดขึ้นมานั่งด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

เมื่อกี้หลินอี้ฝันร้าย ฝันที่น่ากลัวมาก

ในฝันเอฟลาร่ากำลังห่างออกไปเรื่อยๆ แต่พอหลินอี้จะวิ่งตาม กลับพบว่าตัวเองขยับตัวไม่ได้เลย

สุดท้ายก็ทำได้แค่มองดูเอฟลาร่าหายลับไปจากสายตา

"นี่เราฝันไปเหรอเนี่ย!"

มองแสงแดดอ่อนๆ นอกหน้าต่าง ยังไม่ทันที่หลินอี้จะถอนหายใจอย่างโล่งอก ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

เขายังอยู่ในเกม!

ภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ห้องของตัวเองในชีวิตจริง

ส่ายหัวที่ยังมึนงงอยู่ หลินอี้นึกถึงเสียงแจ้งเตือนจากระบบก่อนที่ตัวเองจะหมดสติไป ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มเกาะกุมหัวใจ

"เอฟลาร่า?"

หลินอี้มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย

"เอฟลาร่า ออกมาเถอะ เลิกเล่นได้แล้ว"

มือสั่นเทาเปิดหน้าต่างสเตตัสขึ้นมา หลินอี้มองไปที่บรรทัดหนึ่ง

จำนวนสัตว์อัญเชิญ: 0

เปรี้ยง!

วินาทีที่ตัวเลขนี้ปรากฏสู่สายตา สมองของหลินอี้ก็เหมือนโดนฟ้าผ่า ยืนอึ้งอยู่กับที่ทันที

หลินอี้เปิดหน้าต่างแชตสาธารณะ ดูบันทึกการแจ้งเตือนจากระบบ

นี่หมายความว่า ที่ตัวเองรอดจากการควบคุมของบอสเผ่ามารมาได้ เป็นเพราะการเสียสละของเอฟลาร่างั้นเหรอ?

ความโศกเศร้าถาโถมเข้าใส่หลินอี้ในทันที ทำไมถึงได้โง่แบบนี้ล่ะ!

เขาเป็นแค่ผู้เล่นเกม ตายแล้วก็คืนชีพได้ ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย!

ขณะที่หลินอี้กำลังจมอยู่กับความเศร้าโศกและโกรธแค้นจากการสูญเสียเอฟลาร่า เสียงแหบพร่าของชายชราก็ดังขึ้นที่หน้าประตู

"ตื่นแล้วรึ!"

สิ้นเสียง ชายชราคนหนึ่งก็ผลักประตูเข้ามา ทำเอาหลินอี้ถึงกับอึ้ง

แต่สิ่งที่ทำให้หลินอี้ตกใจยิ่งกว่าการปรากฏตัวของชายชราคนนี้ ก็คือประโยคต่อมาของชายชรา

"นักผจญภัย ไม่เจอกันนานเลยนะ!"

"ท่าน!"

หลินอี้ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"ท่านรู้จักข้าด้วยเหรอ?"

ชายชรายิ้มอย่างมีเลศนัย

"คิดไม่ถึงเลยนะว่าเจ้าจะได้รับการสืบทอดจากคาร์ซ่าจริงๆ ข้ามองคนไม่ผิดจริงๆ"

ทำไมหลินอี้ถึงรู้เรื่องคลาสลับผู้เรียกวิญญาณล่ะ?

ใช่แล้ว!

ที่หลินอี้รู้ว่าจะได้คลาสลับผู้เรียกวิญญาณได้ยังไง ก็เพราะชายชราตรงหน้านี่แหละ

แกนดาล์ฟ เลเวล 70

ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งเผ่าเอลฟ์

นั่นเป็นเพราะหลินอี้บังเอิญทำเควสต์ลับสำเร็จ แล้วก็ได้ข้อมูลเกี่ยวกับการสืบทอดคลาสลับผู้เรียกวิญญาณมาจากเขา

ถ้าเป็นก่อนเกิดใหม่ การที่เขาพูดแบบนี้ หลินอี้คงไม่แปลกใจเลย ดีไม่ดีอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องปกติด้วยซ้ำ

แต่ปัญหาคือตอนนี้ เขาเกิดใหม่แล้วโว้ย!

เรื่องก่อนเกิดใหม่ NPC ตัวนึงจะไปรู้ได้ยังไง?

หรือว่าตาแก่ตรงหน้านี่จะเกิดใหม่มาพร้อมกับเขาด้วย?

บ้าไปแล้ว!

ตั้งแต่เกิดใหม่มา นี่เป็นครั้งแรกที่หลินอี้รู้สึกว่าการเกิดใหม่ของตัวเอง มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญซะแล้วสิ

นี่มันจะมีความลับที่สั่นสะเทือนฟ้าดินอะไรซ่อนอยู่อีกเนี่ย?

ถุย!

นี่มันจะน้ำเน่าเกินไปแล้วนะ? กำลังถ่ายละครอยู่หรือไง? พล็อตเรื่องจะโหลไปไหน!

หลินอี้คิดอย่างจนใจ แต่ที่แน่ๆ คือ ตาแก่ตรงหน้านี้ต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน

หลินอี้ขี้เกียจอ้อมค้อม เข้าประเด็นเลยดีกว่า

"ท่านผู้อาวุโส ท่านมีอะไรจะบอกข้าไหม?"

หลินอี้ยกมือขึ้นห้ามแกนดาล์ฟที่กำลังจะอ้าปากพูด

"พูดมาตรงๆ ง่ายๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม เสียเวลา"

จากนั้นหลินอี้ก็ผายมือเชิญ

"พูดมา"

แกนดาล์ฟไม่ได้โกรธกับคำพูดของหลินอี้ แต่กลับลูบเคราขาวแล้วหัวเราะหึๆ

"อันที่จริง ข้าก็รู้ไม่มากหรอกนะ เจ้า..."

"งั้นก็เล่าในสิ่งที่ท่านรู้ แต่ข้าไม่รู้มาสิ"

แกนดาล์ฟชะงัก:

"เจ้านี่นะ..."

หลินอี้พูดอย่างไม่ใส่ใจ:

"คนฉลาดคุยกัน มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ท่านสบายใจ ข้าก็สบายใจ"

แกนดาล์ฟกลืนคำพูดที่เตรียมไว้ลงคอ แล้วยิ้มขื่นๆ

"ดีๆๆ งั้นข้าจะเล่าเรื่องที่ข้ารู้ให้ฟังก็แล้วกัน"

"สำหรับพวกผู้ถูกเลือกอย่างพวกเจ้า โลกใบนี้อาจจะเป็นแค่เกมที่ตายแล้วก็ไปเกิดใหม่ที่วิหารแห่งแสงสว่างได้"

"แต่สำหรับพวกเรา ที่นี่คือสถานที่ที่เราอยู่อาศัยกันมาหลายชั่วอายุคน และพวกเรามีชีวิตเพียงแค่ชีวิตเดียว ไม่ได้มีโอกาสเริ่มต้นใหม่เหมือนพวกเจ้าหรอกนะ"

"อะไรนะ?"

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินอี้ได้ยินเรื่องแบบนี้

ถึงแม้ในใจจะพอเดาอะไรได้บ้าง แต่พอได้ยินกับหู ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง

"ท่านกำลังจะบอกว่า ทวีปเลฟาห์มแห่งนี้คือโลกที่มีอยู่จริงงั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไง!"

หลังจากหายตกใจ หลินอี้ก็นึกขึ้นได้

"แต่เดี๋ยวก่อนนะ ท่านบอกว่าพวกท่านไม่มีโอกาสเริ่มต้นใหม่ แล้วไอ้พวกมอนสเตอร์กับบอสในดันเจี้ยนที่มันเกิดใหม่ได้เรื่อยๆ ล่ะ จะอธิบายยังไง?"

"พวกมันคงไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจริงๆ หรอกมั้ง?"

"หึๆ~"

แกนดาล์ฟไม่ได้ตอบคำถามของหลินอี้ แต่กลับลูบเครายิ้มเหมือนพวกหมอดูต้มตุ๋น

"จริงคือเท็จ เท็จคือจริง เมื่อความจริงกลายเป็นเท็จ ความเท็จก็กลายเป็นจริง ใครจะรู้ล่ะว่าอะไรจริงอะไรเท็จ"

"พูดภาษาคนสิวะ!"

"เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"แม่งเอ๊ย ไม่รู้แล้วจะพูดจาไร้สาระทำไมเนี่ย!"

หลินอี้นึกถึงอีกคำถามขึ้นมาได้

"แล้วท่านจำข้าได้ยังไง? อย่าบอกนะว่าท่านเกิดใหม่มาพร้อมข้า"

"อันที่จริง การปรากฏตัวของเจ้า อย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่ข้าเองก็ตกใจเหมือนกัน"

ตอนนี้ใบหน้าของแกนดาล์ฟก็มีร่องรอยของความสงสัยและไม่เข้าใจเช่นกัน

"ข้าแค่บังเอิญใช้มหาเวทคำนวณสวรรค์ แล้วหลุดเข้าไปในจุดเชื่อมต่อเวลาอีกสองปีข้างหน้า ก็เลยได้เจอกับเจ้าที่มาหาข้าในอีกสองปีให้หลังพอดี"

"พอรู้ว่าการสืบทอดของคาร์ซ่ายังไม่มีใครค้นพบ ข้าก็เลยถือวิสาสะเปลี่ยนรางวัลของเจ้าเป็นสิ่งนี้แทน"

"ส่วนเรื่องที่ทำไมเจ้าถึงย้อนเวลากลับมาเมื่อสองปีก่อนพร้อมกับความทรงจำได้นั้น เรื่องนี้ข้าเองก็อยากรู้เหตุผลมากกว่าเจ้าซะอีก"

ฟังชายชราพูดจบ หลินอี้ก็อึ้งไปเลย

ตอนแรกนึกว่าจะได้ไขข้อข้องใจจากปากเขาซะอีก

แต่ยิ่งเขาพูด ความสงสัยเดิมก็ยังไม่คลี่คลาย แถมยังมีคำถามใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก

อย่างเช่น เกม 《เทพเกียรติยศ》 กับทวีปเลฟาห์ม มันมีความเกี่ยวข้องกันยังไง?

แล้วการที่ตาแก่นี่โผล่ไปในอีกสองปีข้างหน้า แล้วบอกเรื่องการสืบทอดผู้เรียกวิญญาณให้เขารู้ มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือถูกกำหนดไว้แล้ว?

แล้วการเกิดใหม่ของเขามันหมายความว่ายังไง?

หลินอี้ทั้งขำทั้งโมโหในใจ:

ปล่อยให้ข้าเกิดใหม่มาเป็นผู้เล่นเทพๆ ชิลๆ ไม่ได้หรือไงวะ? ทำไมต้องมาให้ปวดสมองด้วยเนี่ย

ไอ้ตัวการที่บงการเรื่องทั้งหมดนี่อยู่เบื้องหลัง มันต้องป่วยแหงๆ!

ตอนนี้ต่อให้ใช้ส้นเท้าคิด ก็รู้แล้วว่าการที่เขามาโผล่ที่นี่ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน

"ตาแก่ บอกมาตรงๆ เลยดีกว่า พวกท่านกำลังมีปัญหาใช่ไหม?"

แกนดาล์ฟทำหน้าเหวอ

"นี่เจ้ารู้ด้วยเหรอ?"

ส่วนหลินอี้ก็ทำหน้าแบบ กะแล้วเชียว

ถึงแม้การเกิดใหม่จะทำให้เขาได้รับผลประโยชน์มากมายแบบที่เคยฝันถึงก็ตาม

แต่พอคิดว่าชะตากรรมของตัวเองถูกคนอื่นควบคุมอยู่ หลินอี้ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

ใครอยากจะเป็นก็เป็นไปเถอะ แต่เขาไม่มีทางยอมให้ชะตากรรมบ้าบอนั่นมาจูงจมูกหรอก

ไม่ว่าที่นี่จะเป็นเกมหรือโลกแห่งความเป็นจริง ยังไงเขาก็มาเพื่อเล่นเกม ไม่ได้มาให้ใครเล่น

เรื่องช่วยโลกอะไรนั่น ผู้เล่นทุกคนที่นี่ก็เป็นฮีโร่ช่วยโลกได้เหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องเป็นเขาคนเดียวซะหน่อย

พอทุกคนเลเวล 80 ก็อัปเกรดเป็นเทพกันได้หมด แล้วเขาจะไปทำตัวเป็นฮีโร่ให้เหนื่อยทำไมล่ะ

ไม่รู้ว่าอุปกรณ์ในโรงประมูลขายออกไปหรือยัง เดี๋ยวกลับเมืองไปดูเงินโกลด์ก่อนดีกว่า

หลินอี้กดปุ่มกลับเมืองอย่างไม่ลังเล

"ปัญหานี้ข้าช่วยท่านไม่ได้หรอก ไปหาคนอื่นเถอะ"

เดี๋ยวพอกลับเมืองแล้วไปดูเงินโกลด์ จากนั้นค่อยไปจดทะเบียนกลุ่มทหารรับจ้างที่สมาคมทหารรับจ้างดีกว่า

หลินอี้กำลังวางแผนเรื่องที่จะทำหลังจากกลับเมือง

ทางฝั่งแกนดาล์ฟก็ถอยหลังไปสองก้าว ขมวดคิ้วมองดูค่ายกลเทเลพอร์ตที่ก่อตัวขึ้นใต้เท้าของหลินอี้ พึมพำกับตัวเองเบาๆ ว่า:

"ถ้าเป็นแบบนี้ ก็เสียดายภูตธาตุแย่เลย"

"เหอะ เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับข้า... เดี๋ยวนะ!"

หลินอี้รีบยกเลิกการกลับเมืองอย่างลนลาน จ้องหน้าชายชราด้วยความตื่นเต้น

"เมื่อกี้ท่านว่าไงนะ?"

"ภูตธาตุ!"

"ไม่สิ รีบพาข้าไปดูหน่อย"

………………