บทที่ 65 เขาเป็นนักเวทไม่ใช่เหรอ?

บทที่ 65 เขาเป็นนักเวทไม่ใช่เหรอ?

"ชื่อเทียนซื่อโว้ย"

เทียนซื่อยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ที่จุดเกิดในฐานที่มั่น ความรู้สึกเก้อเขินฉายชัดบนใบหน้า

"พวกนี้นี่ก็จริงๆ เล้ย อย่างน้อยก็รอข้าแนะนำตัวให้จบก่อนสิวะ!"

……

เมื่อเห็นว่าโจรที่สร้างความหวาดกลัวจนแทบหายใจไม่ออกคนนั้นถูกฆ่าตาย ทุกคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ต้องยอมรับเลยว่าไอ้โจรที่ชื่อเทียนซื่อคนนี้ มันสร้างแรงกดดันทางจิตใจให้ทุกคนมากจริงๆ

พวกนักบวชบางคนยังไม่ลืมที่จะกระทืบเท้าตรงจุดที่เทียนซื่อตายเพื่อระบายความแค้น

แต่ตอนนี้ไม่ใช่ว่าทุกคนจะอารมณ์ดีกันหรอกนะ โดยเฉพาะวิหารเทพคนบ้าคลั่งนี่ล่ะที่โกรธจัดที่สุด!

เพิ่งจะโม้ไปหยกๆ ว่าไม่มีใครกล้าฆ่าคนของตัวเองต่อหน้าต่อตาได้หรอก

แต่วิหารเทพอิ๋งอิ๋งกลับถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาในระยะประชิด...

ได้แต่มองดูวิหารเทพอิ๋งอิ๋งถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตา วิหารเทพคนบ้าคลั่งก็โกรธจนแทบจะคลุ้มคลั่ง

"แม่มเอ๊ย! ถ้าวันนี้ไม่ฆ่าพวกมันให้ตาย ข้าคงนอนตายตาไม่หลับแน่"

วิหารเทพคนบ้าคลั่ง (ประธานกิลด์): "คนของวิหารเทพทุกคน โจมตีประตูเมืองตามที่อิ๋งอิ๋งบอก ไม่ต้องสนใจอย่างอื่น ได้ยินไหม!"

วิหารเทพดาบคู่ (หัวหน้าปาร์ตี้ของกิลด์): "รับทราบ!"

วิหารเทพเพชฌฆาต (สมาชิกกิลด์): "รับทราบ!"

……

ภายใต้สายตาที่ทั้งตกใจและสงสัยของลั่วเสินหลิวเหนียนและเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ย คนของวิหารเทพต่างก็พุ่งเข้าใส่ประตูเมืองด้วยความโกรธแค้น

เมื่อลั่วเสินหลิวเหนียนเห็นดังนั้นก็รู้สึกหมดหนทาง

"ทุกคน โจมตีเมืองเต็มกำลัง นักรบโล่ตั้งแนวป้องกันต่อไป"

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยขมวดคิ้วแน่น ตอนนี้กุนซืออันดับหนึ่งของทั้งสามกิลด์ต่างก็ถูกฆ่าตายทั้งที่ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา น่าอัปยศอดสูชะมัด!

แต่ตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว ทำได้แค่เป็นผู้นำทัพบุกโจมตี

"บุกเข้าไปให้ได้!"

อาจจะเป็นเพราะถูกความโกรธครอบงำ หรืออาจจะเป็นเพราะการตัดสินใจทุ่มสุดตัว

วิหารเทพคนบ้าคลั่งที่เดิมทีได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา กลับเผลอเข้าไปปะปนกับพวกนักรบระหว่างการบุกโจมตีโดยไม่รู้ตัว

จังหวะที่ทุกคนกำลังพุ่งเข้าใส่ฐานที่มั่นด้วยความโกรธแค้น

เงาร่างดุจภูตผีก็ปรากฏขึ้นด้านหลังวิหารเทพคนบ้าคลั่งอย่างกะทันหัน

"ระบำดาบเงา"

"-186" คริติคอล~

วิหารเทพคนบ้าคลั่งที่เดิมทีมีใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น หลังจากถูกโจมตี สิ่งแรกที่แสดงออกมากลับไม่ใช่ความกลัว แต่เป็น... ความดูถูกเหยียดหยาม

"รอแกอยู่เลย!"

"กระแทกโล่"

"ปัง!"

"-78"

ชื่อถงยังไม่ทันได้ใช้สกิลต่อไป ก็ถูกเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยกระแทกจนปลิว

"พุ่งชนเพลิง"

"ปัง!"

"-201"

ชื่อถงที่เพิ่งร่วงลงพื้น ก็ถูกสกิลของลั่วเสินหลิวเหนียนที่เตรียมรอไว้อยู่แล้วอัดเข้าเต็มๆ อีกครั้ง

ติดกับดัก!

ตอนนี้ต่อให้เป็นไอ้โง่ก็ยังรู้ว่าตัวเองตกหลุมพรางเข้าให้แล้ว

ชื่อถงที่เลือดเหลือแค่ขีดแดงกระพริบปริบๆ ไม่ลังเลเลยที่จะพุ่งเข้าไปในดงนักเวทที่อยู่ข้างๆ ทันที

3

นักเวทคนหนึ่งเล็งเป้าหมายไปที่ชื่อถงแล้วโจมตีธรรมดา

"-41"

3

นักเวทอีกคนก็โจมตีธรรมดาใส่ชื่อถงเหมือนกัน

"คราวนี้จะยอมให้แกหนีไปได้อีกงั้นเหรอ พวกข้าก็เสียหน้าแย่สิวะ!"

"-21"

3

เมื่อชื่อถงที่มีเลือดเหลือไม่ถึง 20 หน่วยรู้ตัวว่าไม่รอดแน่แล้ว จึงพุ่งเข้าหาวิหารเทพคนบ้าคลั่งที่กำลังทำหน้าประหลาดใจ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะประมาท หรือทุกคนมัวแต่ยืนดูเรื่องสนุกกันอยู่ เลยไม่มีใครนึกถึงเรื่องการฮีลเลือดให้วิหารเทพคนบ้าคลั่งเลย

มองดูชื่อถงที่เลือดปางตายพุ่งเข้ามาหาตัวเอง วิหารเทพคนบ้าคลั่งก็ทำหน้าเหี้ยมเกรียม

"ให้ข้าจัดการเอง!"

ตอนนี้ชื่อถงน่ะ โดนโจมตีธรรมดาทีเดียวก็ตายแล้ว

ทุกคนก็ยินดีที่จะเห็นชื่อถงถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตา

วิหารเทพคนบ้าคลั่งชูไม้เท้าขึ้น โจมตีธรรมดา

ลูกไฟเล็กๆ พุ่งตรงไปหาชื่อถง

"ไปลงนรกซะ!"

แม้จะรู้ตัวว่าต้องตายแน่ๆ แต่ชื่อถงก็ยังคงพุ่งเข้าใส่วิหารเทพคนบ้าคลั่งอย่างไม่คิดชีวิต

จังหวะที่ลูกไฟเล็กๆ กำลังจะโดนชื่อถง

"+356"

"-61"

"+10"

"+10"

……

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงสุดขีดของทุกคน ชื่อถงก็มาถึงตัววิหารเทพคนบ้าคลั่งแล้ว

"ลอบโจมตีเงา"

"-169" คริติคอล~

"ควักกระดูก"

"-201" คริติคอล~

ตายคาที่!

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยตกใจและโกรธจัด

"ชาร์จ!"

"-58"

ติดสถานะมึนงง 1 วินาที

……

หลังจากสติเลือนลางไปชั่วครู่ ชื่อถงก็มาโผล่ที่จุดเกิด

หลินอี้เดินเข้าไปตบไหล่เขาแล้วพูดว่า

"ทำได้ดีมาก"

แต่ชื่อถงกลับไม่ได้รู้สึกดีใจที่หลินอี้ชม กลับทำหน้าเศร้าซึมแล้วพูดว่า

"ความจริงข้าน่าจะรู้ตัวแต่แรกแล้วว่านั่นมันคือกับดัก แล้วค่อยหาโอกาสใหม่ แบบนั้นก็ไม่ต้องตายแล้ว"

"ข้ามันใจร้อนเกินไปจริงๆ"

หลินอี้เหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จึงหัวเราะแล้วพูดว่า

"ไม่ว่าใครก็ต้องใช้เวลาในการเติบโตกันทั้งนั้นแหละ"

"ความล้มเหลวแค่ครั้งเดียวมันไม่ได้ตัดสินอะไรเลย สิ่งที่แกต้องทำก็คือเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้น"

"ในฐานะโจร สิ่งที่แกต้องทำก็คือทำให้ศัตรูรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แกนำมาให้ ไม่ใช่ปล่อยให้ตัวเองตกไปอยู่ในจังหวะของศัตรู แล้วโดนศัตรูจูงจมูกลากไป"

พูดจบ หลินอี้ก็หันหลังเดินกลับขึ้นไปบนกำแพงเมืองเพื่อสั่งการต่อ

หลินอี้เชื่อว่าด้วยความฉลาดของชื่อถง เขาต้องเข้าใจความหมายที่เขาพูดแน่นอน

ตอนนั้นเอง เอฟลาร่าก็บินกลับมาจากที่ไกลๆ แล้วลงมาเกาะบนไหล่ของหลินอี้

ไม่ไกลจากชื่อถง เทียนซื่อก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้าบูดเบี้ยว

ทำไมคำพูดพวกนั้นมันฟังดูคุ้นหูจังวะ?

รู้สึกเหมือนมันแทงใจดำ เหมือนเป็นคำพูดที่ตัวเองอยากจะพูดออกมาเลย

เขาเป็นนักเวทไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไมถึงรู้เรื่องโจรดีจังวะ

……

วิหารเทพคนบ้าคลั่ง (ประธานกิลด์): "บุกเข้าไปให้หมด ฆ่าพวกมันให้เรียบ!"

วิหารเทพคนบ้าคลั่ง (ประธานกิลด์): "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ออกหมายจับชื่อถงกับเฟิงหัวทั่วเซิร์ฟเวอร์ ใครฆ่าได้หนึ่งครั้งรับไปเลยหนึ่งพันเงินจริง"

……

สมาชิกกิลด์วิหารเทพฟังข้อความของวิหารเทพคนบ้าคลั่งในช่องแชตกิลด์ ทุกคนก็พอจะจินตนาการภาพความบ้าคลั่งของเขาในตอนนี้ออกเลย

พูดได้เลยว่าถ้าครั้งนี้ขัดขวางอ้าวซื่อเซิ่งถังสร้างเมืองไม่สำเร็จ ทั้งสามกิลด์ใหญ่คงได้เอาหน้าไปซุกแผ่นดินหนีแน่ๆ

รวมคนมาตั้งสองพันกว่าคนปะทะกับห้าร้อยคน แต่กลับตีประตูเมืองไม่แตก แถมสมาชิกคนสำคัญฝ่ายตัวเองยังโดนลอบสังหารไปทีละคนๆ อีก

ถ้าจะบอกว่าประมาทก็ว่าไปอย่าง

แต่แรกเริ่ม ทุกคนก็ป้องกันคนพวกนี้อย่างแน่นหนาแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังป้องกันไม่ได้

ผลลัพธ์แบบนี้คงไม่มีใครรับได้หรอก

โดยเฉพาะกับระดับบิ๊กอย่างเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยและลั่วเสินหลิวเหนียน ที่ครองตำแหน่งกิลด์อันดับหนึ่งและสองของเกมมาตลอด ผลลัพธ์แบบนี้มันคือความอัปยศอดสูชัดๆ

ถ้าขัดขวางฝ่ายตรงข้ามสร้างฐานที่มั่นสำเร็จก็ว่าไปอย่าง อย่างน้อยเป้าหมายก็สำเร็จ

แต่ถ้าขัดขวางไม่สำเร็จ...

ผลลัพธ์แบบนี้ต้องไม่เกิดขึ้นเด็ดขาด!

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยคำรามลั่น

"ทุกคนบุกเข้าไป!"

ผู้เล่นนับพันส่งเสียงร้องคำรามดังกึกก้อง พุ่งเข้าโจมตีประตูเมืองอย่างสุดกำลัง

หลินอี้บอกกับหมิงเหมินหล่อลากดิน

"ไม่ต้องสนใจประตูเมืองแล้ว สาดสกิลใส่พวกนักเวทให้หมด"

"ได้!"

เฟิงหัว (ประธานกิลด์): "พวกโจรที่เกิดใหม่ ให้ตามล่ากลุ่มนักบวชต่อไป"

เฟิงหัว (ปาร์ตี้): "ชื่อถงกับเทียนซื่อ หาโอกาสฆ่าหลิวเหนียนกับจุ้ยกุ่ยให้ได้"

เทียนซื่อ (ปาร์ตี้): "ไม่มีปัญหา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง"

ชื่อถง (ปาร์ตี้): "ได้เลย!"

……

มองดูเทียนซื่อกับชื่อถงที่แสดงอยู่บนแผนที่ พุ่งเข้าไปในดงศัตรู

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินอี้รู้สึกสับสนกับอาชีพที่ตัวเองเลือก

ไม่ใช่ว่าคลาสลับนี้ไม่เก่งนะ ไม่ว่าจะเป็นความสามารถในการฟื้นฟูอันทรงพลังของเอฟลาร่า พร้อมกับสกิลเอาตัวรอดสองสกิลของนาง

หรือจะเป็นความเสียหายเป้าหมายเดี่ยวที่รุนแรงของเวทอาร์เคน หรือจะเป็นสกิลขั้นเทพอย่างเคลื่อนย้ายพริบตาที่ใช้เข้าหาหรือหนี ล้วนแสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจของคลาสนี้ทั้งนั้น

ทว่าคลาสนี้มีความได้เปรียบสูงมากเมื่อสู้แบบตัวต่อตัว

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้แบบทีมเหมือนอย่างตอนนี้ ประโยชน์ที่ทำได้ก็แทบจะน้อยนิด

จู่ๆ หลินอี้ก็นึกถึงภาพที่เห็นตอนรับการสืบทอด ถ้าสัตว์อัญเชิญของเขา...

ศาสตร์เรียกวิญญาณ!

จู่ๆ หลินอี้ก็นึกขึ้นได้ว่าสกิลของเขาหลังจากเรียกเอฟลาร่าออกมาแล้วก็ไม่เคยใช้มันอีกเลย

ตอนนี้มันก็ผ่านเวลาคูลดาวน์มาตั้งนานแล้ว

จะเป็นไปได้ไหมว่า...

ด้วยความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม หลินอี้ก็เปิดใช้งานสกิล

"ศาสตร์เรียกวิญญาณ"

【ต้องการอัญเชิญสัตว์วิญญาณแห่งเก้าขุมนรกตัวใหม่แทนที่ตัวปัจจุบันหรือไม่?】

【ยืนยัน】【ยกเลิก】

เมื่อเห็นข้อความนี้ หลินอี้ก็รีบกด 【ยกเลิก】 ทันที

ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย

ถึงเอฟลาร่าจะไม่มีพลังโจมตีอะไรเลย แต่เรื่องซัพพอร์ตนางก็ไม่เป็นรองนักบวชคนไหนเลยนะ

สำหรับเอฟลาร่า หลินอี้ก็มีความผูกพันอยู่บ้าง จะให้ทิ้งนางไปได้ยังไง?

ถ้าเป็นแบบนี้ ก็แปลว่าศาสตร์เรียกวิญญาณสามารถเรียกสัตว์อัญเชิญออกมาได้แค่ตัวเดียวเท่านั้น

จู่ๆ หลินอี้ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา

เอฟลาร่ามีความสามารถในการเดินทางไปมาระหว่างทวีปเลฟาห์มกับโลกไม่ใช่เหรอ?

หลินอี้สั่งให้เอฟลาร่ากลับไปยังโลกแห่งความเป็นจริงของเขา

แม้เอฟลาร่าจะสงสัย แต่ก็ทำตามที่หลินอี้บอก กลับไปยังโลกแห่งความเป็นจริง

ตอนนี้เอฟลาร่าไม่ได้อยู่ในทวีปเลฟาห์มแล้ว แต่ไปอยู่ที่โลกแล้ว ถ้างั้น...

หลินอี้ลองใช้อีกครั้ง

"ศาสตร์เรียกวิญญาณ"

ครั้งนี้ไม่มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น แต่กลับมีค่ายกลเวทอัญเชิญรูปดาวหกแฉกปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินอี้

ทำเอาคนที่อยู่รอบๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของทุกคน ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของหลินอี้ เสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ดังออกมาจากวงแหวนเวท

"แรงกดดันโคตรโหด คราวนี้เป็นตัวอะไรอีกล่ะเนี่ย?"

หมิงเหมินหล่อลากดิน อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ และคนอื่นๆ ที่ยืนมุงอยู่รอบๆ ต่างก็ถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ

"เขาเป็นนักเวทไม่ใช่เหรอ? จะเล่นตุกติกอะไรอีกล่ะ"

ยังไม่เห็นตัว ก็ได้ยินเสียงก่อน ข่มขวัญกันสุดๆ ไปเลย