บทที่ 23 ช่างน่าเวทนา!

บทที่ 23 ช่างน่าเวทนา!

การปรากฏตัวของคุณชายฉีในสภาพเช่นนี้ทำให้ทุกคนตื่นตะลึง ส่วนตัวเขาเองก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาเพราะความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

จะไม่ให้เจ็บได้อย่างไร?

ตกจากชั้นสามโดยเอาหน้าลงกระแทกพื้น

เลือดสีแดงสดบดบังการมองเห็น ดวงตาที่เบิกกว้างของหลัวฉีมองเห็นเพียงภาพสีเลือดและเงาร่างคนลางๆ ความเจ็บปวดผสานกับความรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วสรรพางค์กาย ทำให้เขารู้สึกราวกับตกลงไปในขุมนรกสีเลือด ความรู้สึกนี้ตอกย้ำให้เขานึกถึงหัวกะโหลกอันน่าสะพรึงกลัวที่เขาเคยถือไว้ และสตรีที่ปรากฏตัวขึ้นหลังจากนั้น ความหวาดผวาผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจ

"หัวกะโหลก ผู้หญิง นางปีศาจ..."

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ ร่างกายสั่นสะท้าน

ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"ตำนานของชั้นสามเป็นเรื่องจริงงั้นหรือ? ขนาดคุณชายฉียังโดนดีเข้าให้เลย?"

"โห คุณชายฉีช่างน่าเวทนาเหลือเกิน!"

"แต่ดูบาดแผลบนตัวคุณชายฉีสิ ดูเหมือนเขาทำตัวเองบาดเจ็บไม่ใช่หรือ?"

ชายหนุ่มหลายคนเข้าไปตรวจดูใกล้ๆ

"แต่เมื่อครู่คุณชายฉีเพิ่งจะพูดถึง... นางปีศาจไม่ใช่หรือ?"

"นั่นคงเป็นภาพลวงตาที่คุณชายฉีเห็นไปเองมากกว่า ตามตัวเขามีแต่รอยฟกช้ำจากการตกตึก ไม่เห็นจะเหมือนถูกนางปีศาจทุบตีเลยสักนิด!"

ศิษย์สายรองคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า หลังจากมองดูอย่างระมัดระวัง เขาก็ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วนำไปคลุมร่างให้หลัวฉีอย่างมีน้ำใจ พร้อมกับตบไหล่เบาๆ "คุณชายฉี ไม่มีนางปีศาจที่ไหนหรอกขอรับ ท่านเพียงแค่ถูกไอพลังชั่วร้ายบนชั้นสามเล่นงานเอา..."

ทว่าหลัวฉีกลับกรีดร้องออกมาสียงหลงราวกับตกใจที่ถูกตบไหล่ ทำเอาทุกคนถึงกับต้องยกมือขึ้นอุดหู

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" จู่ๆ น้ำเสียงเย่อหยิ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าลานเรือน

เมื่อเห็นผู้มาเยือน ทุกคนก็รีบโค้งคำนับ "คุณชายรอง!"

หลัวหยวนจื้อ คุณชายรองแห่งจวนสายรองตระกูลหลัว เพิ่งจะกลับมาจากข้างนอกเมื่อเช้านี้ อันดับแรกเขาไปปลอบใจน้องสาวที่ถูกทำโทษให้คุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชน รวมถึงมารดาที่กำลังโกรธเคืองและปวดใจ จากนั้นเขาก็ตั้งใจจะไปหาหลัวโย่วอิง ผู้ซึ่งเขาได้ยินมาว่าไม่ได้โง่เขลาอีกต่อไปแล้ว ซ้ำยังกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายและวางแผนทำร้ายน้องสาวของเขา ทว่าระหว่างทาง เขาได้รับข่าวว่าหลัวโย่วอิงอยู่ที่หอตำรา จึงเปลี่ยนเส้นทางมาที่นี่แทน

แต่ทันทีที่มาถึง เขากลับได้ยินทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์เรื่องที่หลัวฉีถูกไอพลังชั่วร้ายบนชั้นสามเล่นงาน เขาอดไม่ได้ที่จะก้มลงมองร่างอันน่าสมเพชจนแทบจำไม่ได้บนพื้น ไม่อาจนำสภาพเละเทะนี้ไปเชื่อมโยงกับหลัวฉีผู้มักจะร่าเริงอยู่เสมอได้เลย

เมื่อเห็นคนที่กำลังหวาดผวาและกรีดร้องสลัดเสื้อคลุมเพียงตัวเดียวที่ปกปิดร่างกายออก มุมปากของเขาก็กระตุก ก่อนจะหันไปสั่งบ่าวรับใช้ด้านหลัง "พามันกลับไปส่งให้ดี!"

ติงอีและติงเอ้อ บ่าวรับใช้รับคำอย่างนอบน้อม ก้าวไปข้างหน้าเพื่อสวมเสื้อผ้าให้หลัวฉีใหม่และเตรียมจะพาตัวออกไป แต่หลัวฉียังคงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวไม่เลิก

หลัวหยวนจื้อปวดหัวกับเสียงหนวกหูนี้ จึงเอ่ยขึ้นว่า "สับมันให้สลบไปซะ!"

ติงอีและติงเอ้อเชื่อฟังเพียงคำสั่งของหลัวหยวนจื้อเท่านั้น เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาก็ฟาดสันมือลงไป หลัวฉีที่อ่อนล้าจากการถูกทรมานอยู่แล้วจึงสลบเหมือดไปอย่างง่ายดาย ติงอีและติงเอ้อรีบหิ้วปีกเขาออกไปทันที

หลัวหยวนจื้อเงยหน้าขึ้นมองชั้นสามของหอตำรา "หลัวโย่วอิงยังอยู่ข้างบนนั่นงั้นหรือ?"

ทุกคนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหลัวโย่วอิงถูกหลัวฉีพาขึ้นไปบนชั้นสาม

"อา คุณชายฉียังกลายเป็นสภาพนี้ แล้วคุณหนูรองที่เป็นแค่คนธรรมดาล่ะ..."

"คงจะร้ายมากกว่าดีแน่!"

"พวกเราไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวอะไรเลย หรือว่านางจะตายอยู่ข้างในแล้ว?"

...

ทุกคนถกเถียงกันอย่างออกรส แต่เมื่อมีหลัวหยวนจื้ออยู่ที่นี่ จึงไม่มีใครกล้าเสนอตัวขึ้นไปตรวจสอบ

ประกายแห่งความสงสัยพาดผ่านดวงตาของหลัวหยวนจื้อ แต่มันก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว

"หลัวโย่วอิงไม่น่าจะมีพละกำลังมากพอที่จะทำให้หลัวฉี ผู้ซึ่งอยู่ระดับหลอมกายาขั้นที่ 6 ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้หรอก"

"ใครจะตามคุณชายอย่างข้าขึ้นไปดูบนชั้นสามบ้าง?"

หลัวหยวนจื้อหันไปมองทุกคน และทันใดนั้นก็มีคนกว่าครึ่งที่ขานรับ ปกติแล้ว ด้วยฐานะหรือระดับพลังของพวกเขา ทำให้ไม่อาจขึ้นไปบนชั้นสามได้ แต่ในครั้งนี้ การได้ติดตามหลัวหยวนจื้อขึ้นไป ทำให้พวกเขาสามารถไปถึงหน้าประตูชั้นสาม เพื่อเหลือบมองห้องประหลาดที่เกือบจะทำให้คุณชายฉีเสียสติ และยังได้เห็นกับตาตัวเองด้วยว่าคุณหนูรองยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว