บทที่ 18 ความเปลี่ยนแปลงของมิติ

บทที่ 18 ความเปลี่ยนแปลงของมิติ

หลังจากส่งหลัวหยวนเฉิงกลับไป หลัวโย่วอิงก็ให้ชุนหลานและตงฮุ่ยออกไปเช่นกัน

นางถือหนังสืออ่านทบทวนความรู้อีกสองรอบ เมื่อรู้สึกเหนื่อยล้าจึงล้มตัวลงนอน ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปจริงๆ ขนาดพักผ่อนในช่วงกลางวันมาพอสมควรแล้วเชียว

หลับสนิทตลอดคืน

ด้วยนาฬิกาชีวิตจากชาติก่อน หลัวโย่วอิงตื่นแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้นตั้งแต่ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง

นางยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะกำหนดจิตเข้าไปในกระจกวิเศษเร้นสวรรค์

สีเขียวขจีสดใสปะทะเข้ากับสายตา หลัวโย่วอิงเบิกตากว้างมองดูสมุนไพรสีเขียวชอุ่มนับสิบต้นบนพื้น อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ

เพียงชั่วข้ามคืน เมล็ดพันธุ์ที่นางหว่านทิ้งไว้ส่งเดชเมื่อวานนี้ไม่เพียงแต่จะงอกเงย ทว่ายังเติบโตขึ้นมาก สมุนไพรล้มลุกบางชนิดถึงกับโตเต็มที่แล้วด้วยซ้ำ

หรือว่ากระจกวิเศษเร้นสวรรค์บานนี้จะเป็นสวนสมุนไพรที่มีความสามารถในการเร่งเวลาได้จริงๆ?

หลัวโย่วอิงเกิดความยินดีขึ้นมาทันที นางลงมือจัดการสมุนไพรทั้งหมดอย่างมีความสุขราวกับผึ้งงานที่ขยันขันแข็ง ก่อนจะตัดใจออกจากกระจกวิเศษเร้นสวรรค์

ชุนหลานและตงฮุ่ยที่นอนพักอยู่ในห้องเดียวกัน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้า "ตึก ตึก ตึก" ดังแว่วมาจากลานเรือน ทั้งสองลืมตาขึ้นพร้อมกัน รีบแต่งตัวแล้วออกไปดู ก็เห็นร่างหนึ่งกำลังวิ่งเหยาะๆ ไปรอบลาน

"อ๊ะ นั่นคุณหนูรองนี่!"

"คุณหนูรอง ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?"

พวกนางขยี้ตาพลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

หลัวโย่วอิงวิ่งมาทางพวกนางพอดี เมื่อเห็นเข้าจึงตอบพร้อมรอยยิ้ม "อ้อ ข้ากำลังออกกำลังกายน่ะ"

ตงฮุ่ย "เอ๊ะ คุณหนูรองกำลังฝึกหลอมกายาหรือเจ้าคะ? แต่การฝึกหลอมกายาเขาไม่ได้ทำกันแบบนี้นะเจ้าคะ!"

หลัวโย่วอิงชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางรู้ว่าโลกนี้มีวิถีการฝึกตนเป็นของตัวเอง แต่นางยังไม่มีโอกาสได้ทำความเข้าใจมัน เมื่อครู่ที่ตงฮุ่ยพูดคำว่า 'หลอมกายา' ออกมา นางก็นึกถึงขอบเขตการฝึกตนขั้นแรกของผู้ฝึกยุทธ์ทันที นั่นก็คือ ระดับหลอมกายา

"มานี่สิ เล่าให้ข้าฟังหน่อย!" นางกวักมือเรียกชุนหลานกับตงฮุ่ย

ไม่นานหลัวโย่วอิงก็ได้รู้ว่า ถึงแม้ทุกคนบนโลกใบนี้จะฝึกฝนวิทยายุทธ์ แต่การจะฝึกฝนให้ไปถึงระดับสูงนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ระดับหลอมกายาคือขอบเขตแรกของผู้ฝึกยุทธ์ หรือที่รู้จักกันในชื่อระดับหลังกำเนิด แบ่งออกเป็น 9 ขั้น วัตถุประสงค์หลักคือการดึงดูดพลังปราณฟ้าดินเข้าสู่ร่างกาย เพื่อหล่อหลอมผิวหนัง กล้ามเนื้อ เส้นเอ็น กระดูก พังผืด และอื่นๆ

เนื่องจากเป็นรากฐาน มันจึงทั้งยากลำบากและน่าเบื่อหน่าย ผู้คนนับไม่ถ้วนที่สภาวะจิตใจไม่แข็งแกร่งพอและขาดความอดทน มักจะล้มเหลวและติดอยู่ที่ 3 ขั้นแรก จนไม่อาจก้าวหน้าต่อไปได้

ตัวอย่างเช่น ชุนหลานกับตงฮุ่ยที่ฝึกฝนวิทยายุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ปัจจุบันอายุ 15 ปีแล้ว แต่ก็ยังคงวนเวียนอยู่แค่ระดับหลอมกายาขั้นที่ 1 เท่านั้น ซึ่งนี่ถือเป็นเรื่องปกติในหมู่บ่าวรับใช้ของตระกูลหลัว

แม้แต่หลัวโย่วโหรว ในฐานะคุณหนูใหญ่สายตรงของตระกูลที่เพียบพร้อมไปด้วยทรัพยากรมากมาย ก็ยังอยู่เพียงระดับหลอมกายาขั้นที่ 3 เท่านั้น นี่แสดงให้เห็นว่าการฝึกตนในระดับหลอมกายานั้นยากลำบากเพียงใด

บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ด้วย

หลัวโย่วอิงอยากจะถามต่อ แต่ชุนหลานกับตงฮุ่ยกลับส่ายหน้า เป็นเชิงบอกว่าด้วยฐานะของพวกนาง ทำให้เข้าถึงได้เพียงวิทยายุทธ์ขั้นพื้นฐานและผิวเผินที่สุดเท่านั้น สิ่งที่พวกนางเล่ามาคือทั้งหมดที่รู้แล้ว นอกเหนือจากนี้พวกนางก็ไม่รู้อะไรอีกเลย

ในที่สุดชุนหลานก็เอ่ยขึ้นว่า "คุณหนูรองสามารถไปที่หอตำราและสถานศึกษาประจำตระกูลได้นะเจ้าคะ"

"หอตำรา? สถานศึกษาประจำตระกูลงั้นหรือ?"

ชุนหลานอธิบายว่า "หอตำราเป็นสถานที่เก็บรวบรวมคัมภีร์มากมายของตระกูลหลัว มีบันทึกข้อมูลไว้มากมาย ในฐานะคุณหนูสายตรง ท่านมีคุณสมบัติที่จะเข้าไปศึกษาค้นคว้าในหอตำราได้เจ้าค่ะ"

ตงฮุ่ยกล่าวเสริมว่า "สถานศึกษาประจำตระกูลเป็นสถาบันการศึกษาของตระกูล มีไว้สำหรับสอนหนังสือและวิทยายุทธ์ให้แก่เจ้านายโดยเฉพาะเจ้าค่ะ"

เมื่อเทียบกับสถานศึกษาประจำตระกูลแล้ว หลัวโย่วอิงเอนเอียงไปทางหอตำรามากกว่า มันคงจะเหมาะเจาะพอดีสำหรับการอ่านหนังสือและทบทวนสิ่งที่นางเพิ่งเรียนรู้มาเมื่อคืนนี้

เมื่อคิดได้ดังนี้ นางจึงกล่าวว่า "ตกลง วันนี้ข้าจะไปที่หอตำรา ชุนหลาน ตงฮุ่ย ข้ามีงานให้พวกเจ้าทำ ไปช่วยหาเมล็ดพันธุ์สมุนไพรที่มีอายุตั้งแต่ 1 ปี 2 ปี... ไปจนถึง 10 ปีมาให้ข้าที ไม่ต้องเอามาเยอะหรอกนะ"

แม้ชุนหลานกับตงฮุ่ยจะงุนงง แต่พวกนางก็ไม่ซักไซ้ให้มากความและรับคำสั่งแต่โดยดี

ตระกูลหลัวมีธุรกิจหลักคือการเพาะปลูกสมุนไพรอยู่แล้ว จึงไม่ได้ขาดแคลนเมล็ดพันธุ์แต่อย่างใด อีกอย่าง เมล็ดพันธุ์ที่คุณหนูรองขอก็ไม่ใช่ของหายากอะไรเลย