ตอนที่ 37 ก็ยังไม่ตายไม่ใช่เหรอ

ตอนที่ 37

ก็ยังไม่ตายไม่ใช่เหรอ

“เจอมาตั้งหลายครั้งแล้ว ที่โรงแรมครั้งหนึ่ง ที่โซนสวนสนุกครั้งหนึ่ง...”

เสี่ยวเป่าไม่ได้สังเกตสีหน้าของเธอยกนิ้วขึ้นมานับจำนวนครั้งที่พวกเขาเจอกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งเหม่อลอยตั้งแต่ได้ยินประโยคแรก ภายในใจหวนคิดพิจารณาปฏิกิริยาของมู่อวี้เฉิงที่แรกเจอ       เสี่ยวเป่า

หลังจากที่เจอหน้ากันมาหลายครั้ง มู่อวี้เฉิงสังเกตเห็นอะไรหรือไม่?

เสี่ยวเป่าดูเหมือนเขามาก และอายุก็พอจะคาดเดาได้

เธอควรจะทำอย่างไรหากเขารู้ว่าเสี่ยวเป่าคือลูกชายของเขา เธอจะชิงตัวเสี่ยวเป่ากลับมาจากมู่อวี้เฉิงได้หรือไม่...

“แล้วเราก็เจอกันที่โรงเรียนด้วย คุณลุงสุดหล่อทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ให้เสี่ยวเป่า!” เสี่ยวเป่าดูมีความสุขมากเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

จู่ ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กลับมามีสติอีกครั้ง

“โรงเรียนอนุบาลเหรอ? ไปเจอกันที่นั่นได้ยังไง?”

แรงดึงดูดช่างดึงดูดสายเลือดให้มาเจอกันจริง ๆ ไม่อย่างนั้นมู่อวี้เฉิงจะไปโรงเรียนอนุบาลทำไม?

ความประหลาดใจทำให้เธอลืมควบคุมการแสดงออกของตัวเอง เสี่ยวเป่าตกใจกับท่าทางของเธอมากและค่อย ๆ สารภาพว่า “เสี่ยวเป่าเจอคุณลุงตอนวิ่งไปรับลูกบอล หม่ามี้เป็นอะไรไป?”

“ไม่มีอะไร” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสงบลงและถามว่า “บอกหม่ามี้ได้มั้ยว่าคุยอะไรกันบ้าง?”

หากเสี่ยวเป่าพูดอะไรที่กระตุ้นให้เกิดความสงสัย หลังจากนี้เธอคงจะต้องไปประจันหน้ากับมู่อวี้เฉิง

เสี่ยวเป่าดูตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อพูดถึงหัวข้อบทสนทนาที่พวกเขาพูดคุยกันและจ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

“คุณลุงสุดหล่อบอกว่ายังไม่มีแฟน เสี่ยวเป่าจะช่วยแม่จีบคุณลุงเอง! หม่ามี้สวยขนาดนี้ ส่วนคุณลุงก็หล่อเหมาะสมกับหม่ามี้มาก!”

ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวสั่นระริก “ชอบเขามากเลยเหรอ?”

“ก็คุณลุงดูคล้ายเสี่ยวเป่าเลย หม่ามี้คิดว่างั้นมั้ย?”    เสี่ยวเป่าพูดด้วยความไร้เดียงสา

สีหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น

แม้แต่เสี่ยวเป่ายังดูออกว่าพวกเขาทั้งสองดูคล้ายคลึงกันมาก ดังนั้นมู่อวี้เฉิงก็น่าจะเห็นไม่ต่างกัน

ไม่ จะปล่อยให้ปล่อยเขาเจอหน้ากันอีกไม่ได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดและยกมือขึ้นมาลูบผมนุ่มของ    เสี่ยวเป่า พูดเบา ๆ ว่า “เสี่ยวเป่า หม่ามี้คงอยู่กับเขาไม่ได้หรอก ทีหลังอย่าไปรบกวนคุณลุงอีกตกลงมั้ย?”

เสี่ยวเป่าที่เอนกายอยู่ข้างเตียงมองดูด้วยแววตาสับสน

“ทำไม? ก็คุณลุงสุดหล่อบอกว่ายังไม่มีแฟน...”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชะงักเล็กน้อย ร่องรอยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกแวบเข้ามาในดวงตา

“แต่เขามีภรรยามีลูกเป็นของตัวเองแล้ว จะมาอยู่กับไม่ได้หรอก เพราะงั้นเสี่ยวเป่าควรอยู่ให้ห่างจากเขา”

เสี่ยวเป่าอยากจะถามต่อแต่สัมผัสได้ถึงความรู้สึก   แปลก ๆ จากหม่ามี้ จึงอ้าปากค้างและตอบตกลงอย่างเชื่อฟัง

“เข้าใจแล้วฮะหม่ามี้”

ทันทีที่พวกเขาสองคนคุยกันเสร็จ เสียงฝีเท้าหน้าห้องผู้ป่วยและเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกว่ามู่อวี้เฉิงเดินกลับมาจึงชำเลืองมองเสี่ยวเป่า

“คุณถง เดี๋ยวป้าไปเปิดให้ค่ะ” แม่ซุนที่อยู่ด้านข้างลุกขึ้นเดินไปที่ประตูและพาเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายเดินเข้ามา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นพวกเขา         สีหน้าเธอกลับมามีชีวิตชีวาเล็กน้อย

“คุณถงใช่มั้ยครับ พวกเรามาสอบถามเหตุการณ์จากคุณ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณพอจะสะดวกให้ปากคำมั้ยครับ?” เจ้าหน้าที่ตำรวจหันไปมองเสี่ยวเป่าที่อยู่ข้างเตียง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองตามสายตาเขาและยิ้มเบา ๆ “ไม่มีปัญหาค่ะ เชิญตามได้เลย”

“หลังจากตรวจสอบแล้วทางเราพบว่าคุณถูก                   ถงอวิ๋นเหยียนพาผลักออกไปกลางถนนหลังจากมีปากเสียงกัวโจวเพ่ยฮวา”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าเงียบ ๆ

“ไม่ทราบว่าคุณขัดแย้งอะไรกับพวกเขาถึงได้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นครับ?” เจ้าหน้าที่ตำรวจถาม

ขัดแย้ง?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลดระดับสายตาลง ดวงตาดูเย็นชาขึ้นเล็กน้อย

เธอไม่เคยขัดแย้งอะไรกับตระกูลถงเลย มีแต่ตระกูลถงที่คอยบีบบังคับให้เธอยอมจำนน

เธอแค่เลือกที่จะไม่ร่วมมือด้วย แบบนี้เรียกว่าขัดแย้งได้หรือเปล่า?

“คุณถงครับ?” เธอเงียบไปนานจนเจ้าหน้าที่ตำรวจส่งเสียงเรียกอีกครั้ง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้สติคืนมาอีกครั้งและยิ้มขอโทษ

“ฉันกับครอบครัวไม่ค่อยลงรอยกันสักเท่าไหร่น่ะค่ะ พวกเธอมาขอความช่วยเหลือจากฉัน แต่ฉันปฏิเสธไป”

เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองนายมองหน้ากันทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้นและรู้ดีว่าเธอจะไม่ให้การอะไรเพิ่มเติมอีก

“แต่ว่าพวกเขาเป็นสมาชิกในครอบครัวของคุณ             คุณอยากจะแจ้งความคดีอาญากับพวกเขาจริงเหรอครับ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหรี่ตาลงจนทำให้คนอื่นเห็นสีหน้าของเธอไม่ชัดนัก

“คนทำผิดก็ต้องรับผิดสิคะ แค่ทำตามกระบวนการไปก็พอ ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาอีก”

เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองคนตกใจราวกับนึกไม่ถึงว่าเธอจะไม่แยแสครอบครัวขนาดนี้ แต่เมื่อถึงนึกสิ่งที่พวกเธอทำพวกเขาก็รู้สึกสึกได้ว่าการตัดสินใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั้นสมเหตุสมผล

“ได้ครับ งั้นทางเราจะขังตัวไว้ก่อน” เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดและขอตัวกลับไป

ณ สถานีตำรวจ

โจวเพ่ยฮวากับถงอวิ๋นเหยียนรอจนกระทั่งเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายกลับมาแล้วจึงวิ่งแจ้นเข้าไปถามไถ่

“คุณตำรวจคะ...”

“จับพวกเธอเข้าไปขังไว้ แล้วอีกสองสามวันก็ทำตามกระบวนการได้เลย”

เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินผ่านพวกเธอไปโดยไม่สนใจไยดีหญิงชั่วช้าทั้งสอง

ใบหน้าของแม่และลูกสาวแดงก่ำทันทีเมื่อได้ยินคำว่ากุมขัง พวกเธอหันไปมองถงกัวฮุยและเริ่มพูดฟ้อง

“ทั้งหมดเป็นความผิดของนังบ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวคนเดียว! ถ้ามันนึกถึงตระกูลถงบ้าง พวกเราคงจะไม่เป็นอย่างนี้!”

“ใช่! เพราะเห็นว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน เราก็แค่ขอให้มันกลับมาช่วยตระกูลถง ถึงมันไม่ช่วยก็ช่างปะไร แต่กลับมาทำร้ายพวกเราแบบนี้! ทรยศหักหลังพวกเดียวกัน!”

ทั้งสองคนพูดสาปแช่งขณะถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวออกไป

ถงกัวฮุยโกรธจัดเมื่อเห็นภรรยาและลูกสาวถูกพาตัวไปจึงรีบขับรถไปยังโรงพยาบาลที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ทันที

“คุณคะ มาหาใครเหรอคะ?”

แม่ซุนเปิดประตูออกไปเห็นชายคนหนึ่งกำลังโกรธจัดจึงพยายามปิดกั้นประตูเอาไว้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่อยู่ในห้องผู้ป่วยได้ยินเสียงเธอจึงเงยหน้าขึ้นมอง

“แม่ซุนให้เขาเข้ามาค่ะ แล้วช่วยหาเสี่ยวเป่าออกไปที”

แม่ซุนที่ได้รับคำสั่งเช่นนั้นรีบพาเสี่ยวเป่าออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก

“แกบอกตำรวจว่าอะไร? รู้มั้ยว่าตำรวจมันจับแม่กับน้องสาวแกไปแล้ว!” ถงกัวฮุยตะคอกเสียงทันทีที่เดินเข้าประตูมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ตอบสนองอะไรหลังจากได้ยินเสียงตะคอก เธอยังคงปอกเปลือกส้มที่เหลืออยู่อีกครึ่งซีกให้เสี่ยวเป่าอย่างใจเย็น

“หูหนวกหรือไง? ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ? โทรหาตำรวจเดี๋ยวนี้! บอกให้เขาปล่อยตัวแม่กับน้องสาวแกซะ!” ถงกัวฮุยก้าวไปคว้าผลส้มในมือเธอและขวางมันทิ้ง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูมือที่ว่างเปล่าและนิ่งไปสองสามวินาที จากนั้นจึงตอบสนองด้วยการเงยหน้าขึ้น จ้องมองชายตรงหน้าด้วยสายตาเยาะเย้ย

“มันเป็นการตัดสินใจของตำรวจ เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย? ฉันก็แค่ผู้ถูกกระทำ”

“ก็ถ้าแกไม่บอกตำรวจว่าไม่ยกโทษให้ ทางตำรวจจะตัดสินใจแบบนี้เหรอ! แกนี่มันคนปลิ้นปล้อน! ตระกูลถงก็ขอโทษแกไปแล้ว แกยังจะต้องเอาคืนกันแบบนี้ด้วยเหรอ!”

ถงกัวฮุยขมวดคิ้วขณะร้องคำราม คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่มีต่อถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคุ้นเคยต่ออุปนิสัยของเขาเป็นอย่างดี เธอฟังแต่ไม่ได้เก็บคำพูดพวกนี้มาใส่ใจ จากนั้นเบะปากอย่างไม่ไยดี

“ไม่ต้องมาขอโทษอะไรฉัน ฉันโดนทุบจนเกือบจะตายแล้วด้วยซ้ำ”

ทันทีที่เธอพูดจบ ถงกัวฮัวก็ตวาดเสียงดัง “แขนขาก็ยังอยู่ครบไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ทางตำรวจกำลังพาตัวพวกเธอไป! แกปล่อยพวกเธอไม่ได้หรือไง!”