ตอนที่ 36 พ่อลูกเจอหน้ากัน

ตอนที่ 36

พ่อลูกเจอหน้ากัน

มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและตอบตามความจริง “คุณหมอโทรให้มาดูน่ะ”

เสี่ยวเป่าประหลาดใจ

เขากระโดดลงจากเก้าอี้พาขาสั้น ๆ วิ่งดุกดิกเข้าไปหามู่อวี้เฉิงและเงยหน้าถามว่า “คุณลุงรู้จักหม่ามี้ด้วยเหรอ?”

มู่อวี้เฉิงก้มหน้ามองดวงตาสีแดงแวววาวของเสี่ยวเป่า ใบหน้าที่บึ้งตึงอยู่คลี่คลายลงเล็กน้อย

เขาพยักหน้า “รู้จัก”

ดวงตากลมโตสีดำเข้มของเสี่ยวเป่าเบิกกว้างเปล่งประกายสดใส

ดีมาก!

เขายังคงมีความหวังให้คุณลุงสุดหล่อกลายมาเป็นพ่อของเขาเสมอ แต่นึกไม่ถึงว่าคุณลุงกับหม่ามี้จะรู้จักกัน!

แต่เมื่อหวนนึกถึงสภาพปัจจุบันของหม่ามี้ ดวงตากลมโตก็หรี่แสงลงเล็กน้อย

“คุณลุง หม่ามี้จะตื่นขึ้นมาหรือเปล่า? หม่ามี้จะไม่ตาย...” เสี่ยวเป่าเอ่ยถามเสียงสะอื้นไห้ สีหน้าดูน่าสงสารมากจนทำให้คนมองเจ็บปวดหัวใจ

หัวใจของมู่อวี้เฉิงบีบรัดตัวแน่น เขาคุกเข่าลงและกระซิบบอกเสี่ยวเป่าว่า “ต้องไม่ตาย!”

“จริงเหรอ?” เสี่ยวเป่าสูดจมูกและถาม

มู่อวี้เฉิงพยักหน้า “จริงสิ ขอแค่หนูเป็นเก่งอดทนรอ เดี๋ยวหม่ามี้ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว”

“ผมจะเป็นคนเก่งฮะ” เสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างแรง

มู่อวี้เฉิงมองดูท่าทางน่ารัก ๆ แล้วเผลอยิ้มเบา ๆ จากนั้นจึงพูดว่า “เดี๋ยวอีกสักพักหม่ามี้ก็ตื่นแล้ว”

“ฮะ!” เสี่ยวเป่ามีความสุขมากจนดวงตาสว่างสดใสขึ้นอีกครั้ง แสงวิบวับที่อยู่ข้างในดวงตาเปล่งประกายราวกับดาวตก

มู่อวี้เฉิงพยักหน้า

เสี่ยวเป่าพูดด้วยความหวัง “คุณลุงคืนนี้ช่วยอยู่เป็นเพื่อนผมรอหม่ามี้ตื่นขึ้นมาได้มั้ยฮะ?”

มู่อวี้เฉิงมองเขาและต้องการจะปฏิเสธ

แต่ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อเห็นสายตาคาดหวังของเสี่ยวเป่าที่จ้องมองมามันทำให้เขาพูดไม่ออก

สุดท้ายก็ยอมอยู่ต่อ

เขาจับเสี่ยวเป่าขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ด้วยคำถามมากมายที่ค้างคาอยู่ในใจ

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงหลอกเขาว่าเธอแต่งงานแล้ว

แถมยังมีลูกชายอีกหนึ่งคน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

แม่ซุนนั่งมองอยู่ด้วยสักพักหนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่า                  ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา เธอจึงอาสากลับไปเอาเสื้อผ้ามาให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนคราวถึงเวลาออกจากโรงพยาบาล

ไม่นานหลังจากนั้นลู่หมิงก็เดินเข้ามา

“คุณลุงลู่หมิง” เสี่ยวเป่าโบกมือเล็ก ๆ ทักทายลู่หมิง

ลู่หมิงเห็นเสี่ยวเป่านั่งลงข้าง ๆ ท่านประธานอย่างเชื่อฟัง

เขาจึงถามด้วยความสงสัยว่า “เสี่ยวเป่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

“ก็หม่ามี้ไม่สบาย ผมถึงมาเฝ้าไง”

“หม่ามี้หนูเหรอ?” ลู่หมิงตกตะลึง

เขาเหลือบมองผู้หญิงบนเตียงพยาบาล มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิดใช่ไหม?

เสี่ยวเป่าชี้นิ้วไปที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวและพูดด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ “นั่นหม่ามี้ผม ตอนนี้ยังไม่ตื่นเลย เพราะงั้นเราต้องพูดกันเบา ๆ นะ”

ลู่หมิงตกตะลึงและมองดูท่านประธานด้วยสายตาที่เหลือเชื่อ

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเด็กชายตัวเล็กที่ได้รับการปฏิบัติอย่างดีจากท่านประธาน แท้จริงแล้วจะเป็นลูกชายของ    ถงเหมี่ยวเหมี่ยว!

คู่หมั้นที่หายตัวไปเมื่อห้ามีก่อนมีลูกแล้ว แบบนี้มันไม่น่าเจ็บปวดสำหรับท่านประธานของเขาไปหน่อยเหรอ?

มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา และพูดเตือนสติว่า “ว่างมากหรือไง? งั้นก็ไปเฝ้าข้างนอกไว้”

ลู่หมิงรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกบนใบหน้าของอีกฝ่ายจนร่างกายของเขาสั่นสะท้าน

ขณะเดียวกันเขาสังเกตเห็นสายตาที่ไร้ความปรานีของท่านประธานจึงรีบเดินออกไป

ทันใดนั้นบรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยก็เงียบลง

มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนและอดไม่ได้ที่ถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจ จึงพูดถามออกไปด้วยความลังเล “ตัวเล็ก แล้วพ่อล่ะ? หม่ามี้ป่วยพ่อเขาไม่มาดูแลเหรอ?”

เสี่ยวเป่ากะพริบตาและตอบชัดถ้อยชัดคำ “เสี่ยวเป่าไม่มีปะป๊าหรอก ไม่เคยเจอมาตั้งแต่เกิด”

ไม่มีพ่อเหรอ?

มู่อวี้เฉิงประหลาดใจ

เขาหรี่ตาลงขณะมองดูเสี่ยวเป่า

เจ้าตัวเล็กน่าจะอายุประมาณสามถึงสี่ขวบได้

เมื่อห้าปีที่แล้วถงเหมี่ยวเหมี่ยวหนีหายไป... เป็นไปได้ไหม...

“อายุเท่าไหร่แล้ว?”

“สี่ขวบครึ่งฮะ”

ใบหน้าของมู่อวี้เฉิงมืดมนลงทันที

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อห้าปีก่อน                    ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงหนีไป

เพราะเธอมีลูกนี่เอง!

ว่าแต่... ลูกใครล่ะ?

เท่าที่เขาจำได้เขากับถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยใกล้ชิดกันมาก่อน

ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือเสี่ยวเป่าเป็นลูกชายของคนอื่น

ใบหน้าของมู่อวี้เฉิงดูน่ากลัวมากขึ้นเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ดังกล่าว

เสี่ยวเป่าสังเกตเห็นว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดีจึงถามด้วยความสงสัยว่า “คุณลุงเป็นอะไรไป?”

“ไม่มีอะไร” มู่อวี้เฉิงตอบรับอย่างเฉยเมยและไม่ได้ระบายความโกรธต่อเสี่ยวเป่า

ทว่าภายในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขารู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่น ความโกรธกลับปะทุทรวงอกขึ้นจนแทบอยากจะทำลายทุกสิ่งอย่าง

เสี่ยวเป่าไม่รู้ว่ามู่อวี้เฉิงกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ แต่เขารู้สึกง่วงเล็กน้อยจึงเขยิบตัวเข้าไปชิดมู่อวี้เฉิง เอนกายพิงมู่อวี้เฉิงจนผล็อยหลับไป

เด็กน้อยนอนหลับสนิทขณะที่ปากอมชมพูเผยอออกเล็กน้อย

มือเล็ก ๆ กำชายเสื้อของมู่อวี้เฉิงเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหนีหายไป

มู่อวี้เฉิงอุ้มเสี่ยวเป่าที่ผล็อยหลับไปนอนลงข้าง ๆ แม่

เด็กชายตัวเล็กนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายแม่ คนตัวใหญ่กับคนตัวเล็กช่างมีใบหน้าคล้ายกันนัก

จู่ ๆ มู่อวี้เฉิงก็เขยิบเข้าไปใกล้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ต่อมโมโหของเขากำลังเดือดพล่านอยากจะกระชากผู้หญิงตรงหน้าให้ลุกขึ้นมาและลงโทษอย่างโหดเหี้ยม

ทว่าเขากลับอดกลั้นเอาไว้และค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น ดวงตาสีดำเข้มดูมืดมนมากจนยากที่จะเห็นอารมณ์ใด ๆ

...

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟื้นขึ้นมาในเช้าอีกวัน

เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องผู้ป่วย และขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นบังเอิญเหลือบเห็นเสี่ยวเป่านอนอยู่ข้าง ๆ

แม่ซุนก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่หรือเปล่า แต่แม่ซุนกลับลืมตาขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงขยับ

เธอมีความสุขมากเมื่อเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟื้นขึ้นมาแล้ว “คุณถงตื่นแล้ว รู้สึกยังไงบ้างคะ?”

“ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอกค่ะ เมื่อคืนต้องขอโทษด้วยนะคะคงทำให้คุณลำบากแย่” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองแม่ซุนและพูดขอบคุณเธอ

“คุณถงนี่เกรงใจกันเกินไปแล้วนะคะ”

แม่ซุนโบกไม้โบกมือว่าไม่ต้องเกรงใจและถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่ร้ายแรงจริงเหรอคะ? อยากให้ฉันไปตามหมอให้มั้ยคะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหน้าและยิ้ม “ไม่ต้องหรอกค่ะ แม่ซุนนั่งพักก่อนเถอะ”

แม่ซุนพยักหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้

เธออุ้มเสี่ยวเป่ามานอนข้าง ๆ และเหลือบมองเขาที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ จากนั้นพูดว่า “โชคดีที่คุณไม่เป็นอะไร เมื่อคืนเสี่ยวเป่ากังวลมากจนร้องไห้ตลอดทางที่มาเลยค่ะ พอมาถึงห้องผู้ป่วยก็กลัวว่าจะรบกวนคุณถึงได้หยุดร้องไห้ไป”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟังและหันไปมองเสี่ยวเป่าด้วยสายตาอ่อนโยน ภายในใจรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น

เธอเม้มปาก ยิ้มและพูดว่า “เสี่ยวเป่าเป็นคนมีไหวพริบค่ะ”

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่เสี่ยวเป่าก็ตื่นขึ้นมา

“หม่ามี้ตื่นแล้ว!”

เขาลุกขึ้นด้วยความประหลาดใจและรีบวิ่งเข้าไปข้าง ๆ เตียง เงยหน้ามองถงเหมี่ยวเหมี่ยวและถามด้วยน้ำเสียงกังวล “หม่ามี้ยังเจ็บอยู่มั้ย? อยากให้เสี่ยวเป่าช่วยเป่าฟู่ ๆ มั้ย ฟู่ ๆ ไม่เจ็บแล้ว”

หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวอ่อนยวบลงเมื่อได้ยินคำพูดไร้เดียงสา

“หม่ามี้ไม่เจ็บเลย เสี่ยวเป่าไม่ต้องกังวลนะลูก” เธอยกมือขึ้นลูบหัวเสี่ยวเป่า

เสี่ยวเป่าจ้องมองเธอด้วยแววตาสดใส จากนั้นจึงเรื่องอะไรบางอย่างออก “ใช่แล้ว หม่ามี้ เมื่อคืนคุณลุงสุดหล่อที่ผมเคยเล่าให้ฟังมาหาหม่ามี้ด้วยนะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชะงักไปชั่วคราว

“คุณลุงสุดหล่อเหรอ?”

“คุณมู่น่ะค่ะ” แม่ซุนพูดอธิบายจากด้านข้าง

สีหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนไปกะทันหันและจ้องมองเสี่ยวเป่าด้วยความตื่นตระหนก “แล้วลูกได้เจอเขาหรือเปล่า?”