ตอนที่ 22 อย่าหาว่าเธอโหดเหี้ยม

ตอนที่ 22

อย่าหาว่าเธอโหดเหี้ยม

ซ่งอวี่ซีหรี่ตาลงปกปิดความโหดเหี้ยม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ในเมื่อหล่อนยืนกรานจะยั่วโมโหฉันก็อย่ามาหาว่าฉันโหดเหี้ยมอำมหิตแล้วกัน!

แผนการชั่วร้ายก่อปะทุในใจของเธอ ทว่าใบหน้ากลับไม่ได้แสดงออกอะไรและพูดเชิญชวนมู่อวี้เฉิง “คืนนี้ว่างมั้ย? เราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อสิ”

เธอหยุดครู่หนึ่งขณะมองโครงการของซ่งกรุ๊ปที่ถูก      มู่อวี้เฉิงวางทิ้งไว้ และคลี่ยิ้มเบา ๆ “ฉันมีส่วนร่วมในโครงการนี้ด้วยนะ ถ้าติดปัญหาตรงไหนหรือมีอะไรที่ไม่เข้าใจ เราจะได้มาคุยกันไง”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันกลับไปดูเอง” มู่อวี้เฉิงปฏิเสธโดยไม่แม้แต่จะคิด

ซ่งอวี่ซึนึกไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงจะไม่ไว้หน้าเธอขนาดนี้จนเธอแทบจะรักษารอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ไม่ได้และรู้สึกอับอายมาก

“มีอะไรอีกมั้ย?” มู่อวี้เฉิงถามอีกครั้ง

“...” ซ่งอวี่ซีไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรจึงได้แต่นิ่งเงียบ

แต่เธอไม่ต้องการจากไปแบบนี้

มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเธอที่มีทีท่าว่าไม่อยากจะจากไป จึงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูและพูดว่า “ฉันมีประชุมต่อคงจะไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับคุณหนูซ่งหรอก”

เขาพูดและเดินผ่านซ่งอวี่ซีออกไป

ซ่งอวี่ซีกดฟันด้วยความโกรธ

เธอหันหลังกลับเดินออกไปได้สองก้าว แต่จู่ ๆ ก็ราวกับนึกอะไรบางอย่างออก เธอหันกลับมาเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน สายตาจับจ้องไปที่เอกสารโครงการของบริษัทสตีเฟนที่วางอยู่บนโต๊ะ

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งและยัดเอกสารโครงการใส่กระเป๋า

หลังจากเดินออกมาจากมู่กรุ๊ปเธอฉีกเอกสารออกเป็น ชิ้น ๆ และโยนมันทิ้งไว้ในถังขยะ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้เรื่องนี้

เธอรออยู่ที่บริษัทเป็นเวลาสองวันจนกระทั่งการประมูลโครงการกำลังจะสิ้นสุดลง แต่สุดท้ายมู่อวี้เฉิงก็ยังไม่ติดต่อกลับมา

เธอนั่งขมวดคิ้วอยู่ในห้องทำงาน

หากพูดตามหลักเหตุผลแล้วต่อให้โครงการของพวกเธอล้มเหลว แต่อย่างไรเสียมู่กรุ๊ปก็ควรจะติดต่อกลับมา

การที่มู่กรุ๊ปเงียบไปแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร?

...

ด้านมู่อวี้เฉิงได้อ่านโครงการข้อเสนอที่บริษัททุกแห่งส่งมาจนหมดแล้ว

แต่กลับมีโครงการไม่มากนักที่ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจและสนใจ

ยกเว้นโครงการของบริษัทสตีเฟน ซ่งกรุ๊ปและของวิสาหกิจขนาดกลาง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสับสนไม่น้อยในตอนนี้ก็คือเขาหาเอกสารโครงการที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่งมาให้ไม่เจอ

เขาขมวดคิ้วกดต่อสายในและเรียกลู่หมิงเข้ามา “นายเห็นเอกสารโครงการที่ทางสตีเฟนส่งมาให้บ้างมั้ย?”

ลู่หมิงคิดอยู่ครู่หนึ่งและตอบว่า “ก็ส่งให้ท่านประธานไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”

“ฉันรู้ แต่ตอนนี้ฉันหาเอกสารโครงการไม่เจอ” มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้ว

ลู่หมิงมองดูสีหน้าบูดบึ้งของมู่อวี้เฉิงอย่างระมัดระวังและถามว่า “ท่านประธานได้ข้อสรุปให้บริษัทคุณถงแล้วเหรอครับ?”

มู่อวี้เฉิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ยัง แค่อยากจะเอามาดูเปรียบเทียบกับอีกสองบริษัทก่อน”

“ถ้าอย่างนั้นท่านประธานก็ให้พวกคุณถงส่งเอกสารโครงการมาให้อีกสิครับ เรื่องสำคัญแบบนี้คุณถงน่าจะมีข้อมูลสำรองเอาไว้” ลู่หมิงพูดแนะนำ

แต่ใครจะรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะโทรมาทันทีที่เขาพูดจบ

มู่อวี้เฉิงมองดูสายเรียกเข้าและกดรับสายอย่างใจเย็น   “มีอะไร?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเข้าตรงประเด็น “ประธานมู่ ฉันอยากรู้ว่าโครงการข้อเสนอที่ทางเราส่งไปเรียบร้อยดีมั้ยคะ? เห็นใกล้จะถึงเวลาประมูลแล้วแต่ทางบริษัทคุณยังไม่ตอบกลับมาเลย ถึงได้โทรมาสอบถามน่ะค่ะ”

มู่อวี้เฉิงปลดเนกไทลงเล็กน้อยและพูดว่า “คุณโทรมาได้จังหวะพอดี ทางบริษัทคุณน่าจะมีสำเนาโครงการอยู่ ยังไงช่วยให้คนมาส่งเอกสารใหม่ที”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึง “ทำไมเหรอคะ?”

มู่อวี้เฉิงไม่ได้ปิดบังอะไรและพูดตามความเป็นจริง      “ผมหาเอกสารโครงการที่คุณส่งมาก่อนหน้านี้ไม่เจอ”

“...” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่อยู่ปลายสายถึงกับพูดไม่ออก

เขาทำเอกสารโครงการหายแต่กลับไม่พูดไม่จา               รอจนกระทั่งเธอโทรมาสอบถามผลลัพธ์ก่อนถึงค่อยบอกกัน

หากเธอไม่โทรมาสอบถามและรอจนกระทั่งถึงวันประกาศผล มู่กรุ๊ปก็คงจะฉวยโอกาสนี้บอกว่าพวกเธอแพ้ผล    การประมูลสินะ!

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่พอใจมากแต่สุดท้ายกลับตอบตกลงว่าจะส่งเอกสารโครงการไปยังมู่กรุ๊ป

ก็ใครใช้ให้เขาคนนั้นเป็นผู้ชี้ชะตาเธอล่ะ!

หลังจากวางสายลงแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลุกขึ้นเดินไปที่แผนกวางแผนและพูดอธิบายสถานการณ์ “พวกคุณได้เก็บสำเนาโครงการก่อนหน้านี้เอาไว้มั้ย?”

หัวหน้าแผนกวางแผนชะงักทันที “ผู้จัดการไม่ได้ส่งเอกสารให้ทางมู่กรุ๊ปแล้วเหรอครับ? ทำไมถึงยังต้องการอีก?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ปิดบังอะไรและเล่าเรื่องเอกสารสูญหาย

“อะไรนะ เอกสารโครงการหายไปเหรอครับ?” หัวหน้าแผนกตกใจมาก

เนื่องจากประตูห้องทำงานเปิดแง้มเอาไว้พนักงานด้านนอกจึงได้ยินเช่นกัน นอกจากนี้ยังมีคนจอมยุ่งสองสามคนเข้าไปแอบฟังเรื่องด้านใน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้สังเกตเห็นและถามว่า “แล้วคุณยังมีสำเนาสำรองอยู่หรือเปล่า สั่งพิมพ์สำเนาอีกฉบับให้หน่อย ฉันจะให้คนไปส่งที่มู่กรุ๊ป”

“ผู้จัดการ เอ่อ...” หัวหน้าโครงการเริ่มกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ไม่รู้ว่าทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่เห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นถึงรู้สึกไม่ดี “ทำไม?”

หัวหน้าแผนกกัดฟันและพูดสารภาพว่า “ผู้จัดการ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากสั่งพิมพ์ให้นะครับแต่ว่าคอมพิวเตอร์เครื่องเมื่อคืนมันพังไปแล้ว และไฟล์ทั้งหมดที่เก็บไว้ในนั้นสูญหายหมดเกลี้ยง”

“ว่ายังไงนะ!” สีหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนไป

เธอรีบถาม “ซ่อมไม่ได้เหรอ?”

หัวหน้าแผนกส่ายหน้า “ผมบอกให้ช่างมาซ่อมแล้วครับ แต่ไม่ได้เลย”

“...”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอารมณ์ของเธออย่างไรดี

ตอนที่เธอคุยโทรศัพท์กับมู่อวี้เฉิงเมื่อสักครู่นี้

เธอได้ตีความหมายจากคำพูดของมู่อวี้เฉิงได้ว่าโครงการของพวกเธอมีแนวโน้มว่าจะได้รับการอนุมัติ

แต่ตอนนี้เธอหามันไม่เจอ และไม่มีแม้แต่เอกสารสำรอง

ความรู้สึกดังกล่าวมันเหมือนกับเค้กอันแสนหวานที่กำลังยั่วยวนอยู่ตรงหน้าเธอแต่เธอกลับคว้ามากินไม่ได้ มันช่างน่าหงุดหงิดชะมัด!