บทที่ 3: รอดพ้นความตาย ภารกิจสำเร็จลุล่วง

มืออันเย็นเฉียบและเหี่ยวย่นข้างนั้นคว้าหมับเข้าที่คอของหลินเซียว

เรี่ยวแรงมหาศาลทำเอาเขาหายใจไม่ออก

ในวินาทีนี้ หลินเซียวไม่ลังเลอีกต่อไป

เขาเงื้อค้อนในมือขึ้น

และพยายามทุบมันไปยังบานกระจกอย่างสุดชีวิต

แต่เขาคำนวณพลาดไป

"อึก... ขยับไม่ได้!"

หลินเซียวพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดเพื่อยกค้อนในมือขึ้น ทว่าไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหน ค้อนนั้นก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

ร่างกายของเขาราวกับสูญเสียการควบคุมไปแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น มือขวาของเขาก็ยังคงหวีผมอย่างพิถีพิถันต่อไป

ทันใดนั้น รอยยิ้มแสยะอันบิดเบี้ยวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ "หลินเซียว" ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

พูดตามตรง การที่สีหน้าแบบนั้นมาปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันบนใบหน้าอันแข็งทื่อและซีดเซียวราวกับซากศพนั้น เป็นอะไรที่น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด

หลินเซียวพยายามเมินเฉยต่อใบหน้าอันน่าสยดสยองนั่น เขาพยายามหยุดการกระทำของตัวเองอย่างสุดกำลัง พร่ำบอกตัวเองให้หยุด

แต่มันก็ไร้ประโยชน์

สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือการจ้องมองสบตากับดวงตาสีดำอันกลวงโบ๋และชั่วร้ายของ "หลินเซียว" ฝั่งตรงข้าม

มือที่บีบคอของเขาเริ่มรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

พร้อมกับเสียงข้างหูที่ยังคงตะโกนก้อง "ไอ้โง่ ไอ้โง่ ทำไมแกไม่หันมา? ทำไมแกถึงไม่หันมาล่ะ?!"

มือที่กดอยู่บนหลังของเขาดูเหมือนจะเกรี้ยวกราดไม่แพ้กับเสียงนั้น

มันจิกหนังบนแผ่นหลังของหลินเซียวอย่างแรง ราวกับพยายามจะฉีกกระชากเนื้อก้อนนั้นออกมา

ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำเอาหลินเซียวอยากจะหันกลับไปด่าไอ้สารเลวข้างหลังนั่นเหลือเกินว่า 'ไปตายซะ เลิกดึงสักทีได้ไหม!'

โชคร้ายที่ร่างกายของเขาอยู่นอกเหนือการควบคุม แม้แต่ความปรารถนาเล็กๆ นี้ก็ไม่อาจเป็นจริงได้

หมอกมัวในห้องน้ำเริ่มก่อตัวหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ

และสิ่งที่หลินเซียวทำได้ในตอนนี้มีเพียงการนับจำนวนครั้งที่หวีผมเท่านั้น

เวลาล่วงเลยไปทีละนิด

เหลือหวีไปทางขวาอีกแค่สามครั้งเท่านั้น

ภารกิจนี้ใกล้จะจบลงแล้ว

มือขวาที่ไร้การควบคุมของหลินเซียวจับหวีสางไปตามเส้นผม

นี่คือการหวีครั้งที่สามจากครั้งสุดท้าย

หลินเซียวรู้สึกราวกับว่าคอของเขาใกล้จะถูกบีบจนหลุดเป็นท่อนแล้ว

แต่โชคดีที่ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ จากข้างหลังเขาอีก

ดูเหมือนว่าวิญญาณร้ายข้างหลังเขาจะยอมแพ้ในการดิ้นรนกับหลินเซียว มันเลิกส่งเสียง และปล่อยมือที่จิกหลังของเขาออก

การหวีครั้งที่สองจากสุดท้าย

มือที่บีบคอของเขากลับมารัดแน่นขึ้นอีกครั้ง

หลินเซียวตาเหลือกขึ้น และมีฟองฟอดออกจากปากจากการถูกบีบคอ

อย่างไรก็ตาม แม้ร่างกายจะใกล้ถึงขีดจำกัด แต่สติของหลินเซียวกลับแจ่มชัดยิ่งขึ้น

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า หากเขาหนีไม่รอดในการหวีครั้งสุดท้าย

คอของเขาคงจะต้องถูกบิดจนขาดกระเด็นอย่างแน่นอน

การหวีครั้งสุดท้ายกำลังจะมาถึงแล้ว

ในจังหวะนั้น ประกายบางอย่างที่คล้ายกับความโหยหาก็ปรากฏขึ้นในดวงตาอันเยียบเย็นและไร้ชีวิตชีวาของ "หลินเซียว" ในกระจก

เพราะในเวลานี้ หลินเซียวตัวจริงกำลังจะถูกบีบคอจนตาย

เวลาไหลผ่านไป และการหวีผมครั้งสุดท้ายก็ใกล้จะเสร็จสิ้น

หลินเซียวกำลังจะตาย

ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง!

"กริ๊งๆๆๆๆ!!!"

เสียงนาฬิกาปลุกบาดแก้วหูดังแผดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เสียงอันดังกึกก้องทำให้หมอกสีเทาที่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องถึงกับสั่นสะเทือน

และ "หลินเซียว" คนนั้นก็หันไปมองต้นเสียงด้วยสีหน้ามึนงงและแข็งทื่อ

ในวินาทีนั้นเอง หลินเซียวก็กลับมาควบคุมร่างกายของตัวเองได้อีกครั้ง!

"ตอนนี้แหละ!"

หลินเซียวไม่ลังเลอีกต่อไป ขณะที่เขาหวีผมครั้งสุดท้ายเสร็จ เขาก็เงื้อค้อนในมือขึ้นแล้วทุบมันลงบนกระจกอย่างสุดแรงเกิด

"ปัง!"

"เพล้ง—"

กระจกแตกกระจาย

และร่างครึ่งท่อนของหลินเซียวตัวปลอมที่ยื่นออกมาจากกระจกก็มลายหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับหมอกควันทันที

หมอกสีเทาทั่วทั้งห้องก็อันตรธานหายตามไปด้วย

หลินเซียวไม่สนใจความรู้สึกอึดอัดทรมานอย่างหนักที่คอและปอดของตนเอง

เขารีบตะเกียกตะกายพาร่างกายไปที่สวิตช์ไฟพร้อมกับไอสำลักอย่างหนัก

เขาตบสวิตช์เปิด

ไฟในห้องน้ำสว่างพรึบขึ้นมาทันที

"แค่กๆๆ!"

แม้เขาจะไอไม่หยุดจนรู้สึกเหมือนคอแทบจะพัง แต่หลินเซียวไม่เคยรู้สึกปลอดภัยขนาดนี้มาก่อนเลยตอนที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟ

ผ่านไปพักใหญ่ หลินเซียวถึงเพิ่งจะสูดหายใจเข้าปอดได้เต็มอิ่ม

เขาหันกลับไปมองที่กระจก

เศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้นกระเบื้องสีขาว

แม้ว่า "หลินเซียวตัวปลอม" จะหายไปแล้ว แต่หลินเซียวก็ยังคงรู้สึกหนาวเหน็บอยู่ในใจ

"เจ้านั่นคงออกมาไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม?"

ในเมื่อกระจกแตกไปแล้ว หากปราศจากสื่อกลางที่จะใช้ออกมา สิ่งนั้นก็ควรจะหายไปแล้วสิ

หลังจากที่จิตใจเริ่มสงบลงบ้างแล้ว หลินเซียวก็หยิบโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา

อุปกรณ์เครื่องนี้นี่เองที่เป็นตัวส่งเสียงและรบกวนผีเมื่อครู่นี้

นั่นจึงทำให้เขาสามารถทุบกระจกได้ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย

"โชคดีนะที่ฉันตั้งนาฬิกาปลุกเผื่อเอาไว้ก่อน ไม่งั้นคราวนี้ฉันคงตายหยั่งเขียดไปแล้ว"

ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งเริ่มภารกิจ หลินเซียวก็คิดเผื่อไว้แล้วว่าถ้าเกิดค้อนใช้การไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง

เพราะยังไงมันก็เป็นแค่ค้อนธรรมดา ไม่ใช่ดาบเหรียญทองแดงปราบผี เขาจึงไม่ค่อยแน่ใจว่ามันจะได้ผลไหม

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอน 00:01 น. ตั้งแต่เริ่มทำภารกิจ เพื่อเป็นหลักประกันความปลอดภัยอีกชั้นหนึ่ง

โชคดีที่หลินเซียวทำถูกแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะนาฬิกาปลุกเรือนนี้ เขาอาจจะถูกบีบคอจนตายไปแล้วก็ได้

หลินเซียวพักเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปิดฟังก์ชันบันทึกวิดีโอที่กำลังดำเนินอยู่

จากนั้นเขาก็กดปุ่มเล่นวิดีโอเบาๆ

วิดีโอเริ่มต้นขึ้นด้วยภาพตอนที่หลินเซียวดึงมือออกจากหน้ากล้อง สีหน้าของเขาดูจริงจังและตึงเครียด ในมือซ้ายถือค้อน ส่วนมือขวาถือหวี ดูแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก

เขาเห็นตัวเองในวิดีโอเดินไปที่หน้ากระจก หลับตาลงและนับเลขอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มหวีผม

จู่ๆ ไฟก็ดับลง และวิดีโอก็มืดสนิท

แต่โชคดีที่อาศัยแสงจันทร์เพียงเล็กน้อยและแสงสะท้อนจากกระจก จึงยังพอมองเห็นได้ลางๆ

การหวีผมในครั้งแรกๆ ไม่มีปัญหาอะไร แต่ราวๆ สิบวินาทีต่อมา เสียงอันน่าขนลุกในวิดีโอก็เริ่มร้องเรียก "หลินเซียว หลินเซียว"

พอได้ยินอีกครั้ง หลินเซียวก็ยิ่งมั่นใจว่าเสียงที่ทั้งแหบแห้งและเย็นเยียบขนาดนั้น ไม่มีทางเป็นเสียงที่มนุษย์เปล่งออกมาได้แน่

เสียงอันน่าสะพรึงกลัวนี้ราวกับสามารถปลุกความหวาดกลัวต่อสิ่งลี้ลับที่มีอยู่ในสัญชาตญาณดั้งเดิมของมนุษย์ให้ตื่นขึ้นมาได้เพียงแค่ได้ยิน

"แต่ทำไมถึงไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเลยล่ะ? หรือว่าเสียงมันเบาเกินไป?"

ยิ่งไปกว่านั้น หลินเซียวยังมองไม่เห็นเลยว่าวิญญาณร้ายที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาเมื่อครู่นั้นแท้จริงแล้วคือตัวอะไรกันแน่

เมื่อดูจากวิดีโอแล้ว ด้านหลังเขานั้นว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

ราวกับว่าสิ่งที่เขาได้ยินนั้นเป็นเพียงภาพหลอน

'หรือว่าผีตัวนั้นจะล่องหนได้?' หลินเซียวคิดพลางขมวดคิ้ว

จากนั้นเขาก็นึกถึงบทลงโทษของภารกิจนี้ขึ้นมาได้กะทันหัน

"บทลงโทษหากล้มเหลว – แขกล่องหนปริศนาจะเข้ามาเยือนในบ้านของคุณ ถึงแม้คุณจะมองไม่เห็นเขา แต่คุณก็ห้ามปล่อยให้เขาพบตัวคุณโดยเด็ดขาด มิฉะนั้น..."

สิ่งนั้นก็คือแขกล่องหนงั้นเหรอ?

สมมติว่าสิ่งนั้นคือแขกล่องหน การที่มันเอาแต่เร่งเร้าให้เขาหันกลับไป บางทีอาจเป็นเพราะการหันกลับไปจะทำให้ภารกิจล้มเหลว

และหลังจากนั้นก็จะมีเรื่องน่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้น

"โชคดีนะที่ฉันไม่ได้หันกลับไป" หลินเซียวเอ่ยอย่างโล่งอก

วิดีโอยังคงเล่นต่อไป

หลินเซียวที่กำลังจ้องหน้าจออย่างตั้งใจ จู่ๆ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างเกี่ยวกับเงาสะท้อนของเขาในกระจก

ขณะที่เขายังคงหวีผมอยู่นั้น เงาสะท้อนในกระจกกลับเอียงคออย่างกะทันหัน

"นั่นคงเป็นตอนที่ฉันถูกสลับตัวสินะ"

หลังจากนั้น การเคลื่อนไหวของหลินเซียวและเงาสะท้อนของเขาก็ไม่เหมือนกันอีกต่อไป

ต่อมา หลินเซียวในกระจกก็ยื่นมือออกมาจากบานกระจกและคว้าหมับเข้าที่คอของหลินเซียวหน้าตาเฉย

ใบหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆ และเสียงจากข้างหลังก็เริ่มเร่งเร้ามากยิ่งขึ้น

มันเอาแต่ถามหลินเซียวว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมหันกลับไป

ทันใดนั้น นาฬิกาปลุกก็ดังขึ้น หลินเซียวที่ได้สติกลับมาจึงใช้ค้อนทุบกระจกจนแตกละเอียด

หลินเซียวตัวปลอมในกระจกก็อันตรธานหายตามไปด้วย

ในท้ายที่สุด หลินเซียวที่กำลังหวาดกลัวสุดขีดก็รีบตะเกียกตะกายไปเปิดไฟ และวิดีโอก็แทบจะจบลงเพียงเท่านั้น

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์สำหรับการบันทึกวิดีโอสำเร็จ ตอนนี้ เพียงแค่อัปโหลดวิดีโอลงบนอินเทอร์เน็ต ภารกิจก็จะเสร็จสิ้นอย่างเป็นทางการ" จู่ๆ ระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมา

หลินเซียวถอนหายใจอย่างโล่งอก เขารีบเปิดแอปพลิเคชัน Bilibili ในโทรศัพท์ขึ้นมา และล็อกอินเข้าสู่บัญชีที่ไม่ได้ใช้งานมานาน

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตั้งชื่อวิดีโอส่งๆ ไปว่า "ทำไมถึงไม่ยอมให้ฉันหวีผม!!!" แล้วกดอัปโหลดวิดีโอ

"ภารกิจเสร็จสิ้น ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ***ความประทับใจ +1 และคุณได้รับ กล้องถ่ายวิญญาณ *1"