บทที่ 21 สตูดิโอไป๋เป่าคุนเปิดรับสมัครงาน

บทที่ 21 สตูดิโอไป๋เป่าคุนเปิดรับสมัครงาน

ความฮิตและคะแนนรีวิวที่สูงลิ่วของ 《เหมาเพี่ยน》 ทำให้ทุกคนเกิดภาพลวงตาว่า ฉันทำฉันก็รอด

ดังนั้นจู่ๆ ก็มีคนกระโดดเข้ามาในวงการซีรีส์ออนไลน์มากมาย วงการนี้จึงคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

คนในวงการหลายคนต่างก็เตรียมตัวเตรียมใจกันพร้อมหน้า กะจะจัดหนักกันสักตั้ง

เงินทุนของพวกเขา ประสบการณ์ของพวกเขา จะสู้ไป๋เป่าคุนไม่ได้เชียวเหรอ?

นักแสดงที่ชื่อเสียงด้านการแสดงพังป่นปี้ จนตอนนี้ต้องมารับบทตัวร้าย เขายังกำกับได้ดีขนาดนี้ นักแสดงชื่อดัง ผู้กำกับชื่อดังคนอื่นๆ ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่สำเร็จนี่นา

เรื่องที่ทำให้ไป๋เป่าคุนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกที่สุดก็คือ

ศาสตราจารย์ชื่อดังจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เอาเนื้อเรื่องของ 《เหมาเพี่ยน》 ไปเป็นกรณีศึกษาในไลฟ์สดของเขาด้วย

แถมยังวิเคราะห์ "กลไกการรับรู้ของกลโกงความโลภ" ในซีรีส์ลงในบทความวิชาการอีกต่างหาก

กลายเป็นการช่วยโปรโมต 《เหมาเพี่ยน》 ไปโดยปริยาย

ในขณะเดียวกัน คุณป้าคณะกรรมการชุมชนหลายคนก็รวมตัวกันจัดกลุ่มชมรมดูซีรีส์ พอถึงฉากสำคัญก็จะตะโกนเตือนกันว่า "มุกนี้ฉันเคยเจอมาแล้ว! ทุกคนระวังอย่าหลงกลนะ!"

อิทธิพลข้ามวงการแบบนี้ แม้แต่จางจี้จงยังต้องส่งข้อความมาแสดงความยินดี "พวกนายทำเอา 《เหมาเพี่ยน》 กลายเป็นตำราป้องกันการฉ้อโกงระดับชาติไปแล้วนะเนี่ย! แต่อย่าลืมมังกรหยกล่ะ"

"ไม่ลืมหรอกครับ โปรดิวเซอร์จางวางใจได้ ผมรอให้คนด่าอยู่เนี่ย"

บทอัศวินมังกรยังไงก็ต้องโดนด่าอยู่ดี ไป๋เป่าคุนเตรียมใจไว้แล้วล่ะ

ระยะเวลาถ่ายทำแค่ 20 วัน ถือว่าสบายๆ

เพราะ 《เหมาเพี่ยน》 ดังระเบิด โทรศัพท์ของไป๋เป่าคุนก็เลยดังไม่หยุด

ตอนแรกกะว่าจะฉายแค่ 10 วัน แต่ไม่ว่าจะเป็นยอดวิวหรือกระแสวิจารณ์ก็ดีเกินคาดทั้งนั้น

ได้ยินมาว่า ซีซันแรกไป๋เป่าคุนกับจ้าวลี่อิ่งลงทุนไปแค่ล้านกว่าหยวน แต่จากข้อมูลที่ทางค่ายเพนกวินแจ้งมา ส่วนแบ่งที่ได้น่าจะแตะหลักสิบล้าน

ก่อนหน้านี้เซ็นสัญญากับเทนเซ็นต์วิดีโอแบบ VAM เฉพาะรอบปฐมทัศน์ ซึ่งก็คือไม่ได้เซ็นแบบ Exclusive พอเอาไปฉายรอบสองในแพลตฟอร์มวิดีโออื่น ก็กวาดเงินได้อีกรอบ ผลตอบแทนสูงลิ่วเลยล่ะ

ถ้าสร้างซีซัน 2 นี่มันเอาเงินมาประเคนให้ชัดๆ

ใครจะไม่สนใจล่ะ!

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนในวงการหรือไม่... ต่างก็พากันมาถามไป๋เป่าคุนว่าอยากให้ร่วมลงทุนไหม

พวกที่เคยมองข้ามเขา ตอนนี้กลับมาห่วงใยไถ่ถาม กลัวว่าเขาจะเครียดเกินไป

คนเรานี่ก็นะ...

พอดังปุ๊บ เพื่อนก็เยอะขึ้นมาทันที

"ต้องหาผู้ช่วยสักคนแล้ว ไม่งั้นรับโทรศัพท์จนเสียเวลางานหมด"

ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะถ่าย 《มังกรหยก ภาค 2》 ให้เสร็จก่อน แล้วค่อยหาคน

ถึงตอนนั้น ส่วนแบ่ง VAM จากเทนเซ็นต์วิดีโอก็น่าจะเข้ากระเป๋าพอดี

แต่ตอนนี้ เขาขาดคนหนักมาก

จะให้ปิดเครื่องหนีก็ไม่ได้ อุตส่าห์สร้างชื่อเสียงมาได้ขนาดนี้ จะมา 'ปิดประเทศ' ไม่ได้หรอก

ต้องมีคนคอยติดตามช่วยงานหนึ่งคน และต้องมีคนอยู่ประจำสตูดิโอคอยต้อนรับแขกอีกหนึ่งคน!

[ไป๋เป่าคุน V]: ผมกำลังหาผู้ช่วย 1 ตำแหน่ง และพนักงานต้อนรับ 1 ตำแหน่ง ไม่รับเรซูเมทางอีเมลนะครับ

คุณสมบัติผู้ช่วย: หญิง จบการศึกษาขั้นต่ำ ม.ต้น ผมสั้น อวบนิดๆ เป็นเป็ด (ทำได้ทุกอย่าง) จะพิจารณาเป็นพิเศษ

คุณสมบัติพนักงานต้อนรับ: หญิง สูงกว่าเคาน์เตอร์ พูดภาษาจีนกลางชัดเจน ไม่มีริดสีดวงทวาร จะพิจารณาเป็นพิเศษ

สวัสดิการ: มีค่าอาหาร ที่พัก และค่าเดินทาง ไม่มีช่วงทดลองงาน เงินเดือนอ้างอิงตามมาตรฐานระดับสูงของสายงาน

สถานที่สัมภาษณ์: สตูดิโอไป๋เป่าคุน โซนเฉาฉ่าง เขตศิลปะ 798 จุ้ยเซียนเฉียว หาไม่เจอถามรปภ. ได้เลย!

[คุณพระคุณเจ้า เขาไปเปิดสตูดิโอตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เป่าคุนได้ดิบได้ดีแล้วสินะ]

[จบ ม.ต้น สูงกว่าเคาน์เตอร์ คุณสมบัตินี้เอาจริงดิ?]

[นามธรรมสุดๆ แล้วค่อยเจาะจงลงมา ผู้ช่วยต้องผมสั้นอวบนิดๆ พนักงานต้อนรับต้องไม่มีริดสีดวง]

[พี่น้อง ลองไปสมัครดูไหม]

[เขาเปิดรับผู้หญิงนะ... เอ๊ะ เหมือนจะไม่รับก็ไม่ใช่ ผู้ชายกลิ่นตัวหอมไหมล่ะ]

ไป๋เป่าคุนเพิ่งจะโพสต์ข้อความเสร็จ หลิวอี้เฟยก็โทรเข้ามาพอดี

"นายชอบผู้หญิงผมสั้นอวบๆ เหรอ?"

"ไม่ชอบหรอก"

"อ้าว แล้วทำไมถึงตั้งคุณสมบัติผู้ช่วยไว้แบบนั้นล่ะ"

"ก็เพราะไม่ชอบไงล่ะ ถึงได้ตั้งไว้แบบนั้น ผู้ช่วยมีหน้าที่ทำงานให้ฉัน ไม่ได้เอาไว้ดูเล่น ให้อยู่ข้างกายตลอดเวลา จะให้รับสาวสวยมาทำงานมันก็ไม่ตรงสเปกฉันหรอก!"

"คิกคิกคิก!"

หลิวอี้เฟยหัวเราะร่วน "เอาไหม เดี๋ยวฉันไปช่วยดูให้ สตูดิโอของนายฉันยังไม่เคยไปเลยนะ"

"ไม่ต้องลำบากหรอก แค่รับคนสองคนเอง"

"ไม่ลำบากหรอก บริษัทฉันอยู่ถนนเฉียวเป่ย หมายเลข 9 จุ้ยเซียนเฉียว (โรงงานเก่า) เดินไปไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว"

ไป๋เป่าคุน: "..."

อ้าว

ใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอ?

แต่บริษัทสื่อกับสตูดิโอของดาราก็อยู่แถวๆ จุ้ยเซียนเฉียวกันเยอะแยะนี่นา

ตั้งแต่ซีเตี้ยนจี้อี้ ไปจนถึงเขตศิลปะ 798 จุ้ยเซียนเฉียว ลากยาวไปถึงซานหลี่ถุน นี่มันทำเลทองของวงการบันเทิงชัดๆ

"ไป๋เป่าคุนจะรับคน... โอกาสมาถึงแล้ว!"

ทางฝั่งเทียนอี้ฉวนเหมยจ้องตาเป็นมัน รอฉวยเอาข้อมูลลับในบริษัทที่ไป๋เป่าคุนถือไว้

ไป๋เป่าคุนมีกระแสในตัว พวกเขาใช้ไม้แข็งแย่งมาไม่ได้ ก็เลยต้องคอยหาโอกาส

แล้วตอนนี้โอกาสก็มาถึงแล้วไม่ใช่เหรอ?

"จินส่านส่าน เธอส่งคนเข้าไปสิ หาโอกาสเอาข้อมูลลับนั่นมาให้ได้"

"ประธานหลินคะ... แล้วถ้าเขามีแบ็กอัปไว้ล่ะคะ"

"เอามาให้ได้ก่อนเถอะ เราต้องรู้ก่อนว่าข้อมูลลับนั่นคืออะไร ถึงจะวางแผนรับมือได้ถูกจุด ห้ามพลาดเด็ดขาดนะ"

หลิวอี้เฟยไม่ได้พูดเล่น เดินแค่ไม่กี่นาทีก็ถึงสตูดิโอของไป๋เป่าคุนจริงๆ

พอเดินเข้ามาก็ต้องประหลาดใจ

"ที่ของนายก็ไม่เลวเลยนะ ไปจดทะเบียนเปิดสตูดิโอตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ไม่เห็นมีข่าวหลุดออกมาเลย ปิดข่าวซะเงียบกริบจนปาปารัสซียังไม่รู้ แถมฉันยังไม่รู้อีกต่างหาก"

"ไม่ได้ปิดบังซะหน่อย แค่ยังไม่มีเวลาบอก! ถ้าชอบก็มานั่งเล่น จิบชา จิบกาแฟได้นะ... แต่ฉันมีแต่กาแฟทรีอินวันนะ"

"ฉันขอน้ำเปล่าก็พอ สตูดิโอของนายกว้างเท่าไหร่เนี่ย!"

"สองชั้น รวมแล้วประมาณ 400 กว่าตารางเมตร"

"ทั้งสตูดิโอมีนายคนเดียวเนี่ยนะ?"

"ใช่แล้ว"

"นายนี่มันคนเก่งจริงๆ จดทะเบียนสตูดิโอ ตกแต่งออฟฟิศเสร็จสรรพ แต่กลับมีแค่นายที่เป็นแม่ทัพไร้ทหารเนี่ยนะ"

"ก็มันฉุกละหุกนี่นา ก็ฉันจะถ่ายหนังเองนี่"

"เมื่อก่อนเคยบริหารทีม เคยรับคนทำงานบ้างไหม?"

"ไม่เคย!"

หลิวอี้เฟยพูดไม่ออก "สรุปคือกองถ่ายนาย จ้าวลี่อิ่งเป็นคนช่วยจัดการให้จริงๆ สินะ ยังดีนะที่ฉันมาช่วยเป็นกรรมการสัมภาษณ์"

"อืมมม ฟังดูแล้ว... เหมือนฉันกำลังเกาะผู้หญิงกินเลยแฮะ"

กองถ่ายก็มีจ้าวลี่อิ่งมาช่วย สตูดิโอก็มีหลิวอี้เฟยมาช่วย พูดไปใครจะเชื่อล่ะ

หลิวอี้เฟยมองบนใส่ "เกาะผู้หญิงกินบ้าอะไรกัน ฝันไปเถอะนาย"

หลิวอี้เฟยหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กขึ้นมาจด "อ้างอิงจากโครงสร้างบริษัทของฉันนะ นายต้องมีผู้จัดการคอยดูแลภาพรวม รวมถึงผู้จัดการส่วนตัวกับผู้จัดการฝ่ายการค้าด้วย สองตำแหน่งหลังไว้ค่อยรับทีหลังก็ทัน"

ไป๋เป่าคุนทำหน้ามีเครื่องหมายคำถาม

"นอกจากผู้ช่วยแล้ว นายต้องมีฝ่ายประชาสัมพันธ์ ตำแหน่งนี้สำคัญมาก เอาไว้ควบคุมภาพลักษณ์ รับมือกับสื่อ แล้วก็ดูแลโซเชียลมีเดีย ส่วนฝ่ายกฎหมายกับฝ่ายบัญชี จ้างเอาต์ซอร์ซเอาก็ได้"

"ก๊อปปี้ไรเตอร์ สไตลิสต์ ช่างภาพ คนตัดต่อ ช่างแต่งหน้า คนขับรถ รปภ. ฝ่ายดูแลเสื้อผ้า ฝ่ายดูแลแฟนคลับ เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ โปรเจกต์แมเนเจอร์..."

"หยุดๆ!"

ไป๋เป่าคุนปวดหัวตึบ "คุณหนูครับ ตอนนี้ฉันมันแค่พวกปลายแถวนะ! เพิ่งจะได้รับบทตัวร้ายแค่สองเรื่องเอง จะให้ฉันเลี้ยงดูคนเยอะขนาดนี้ ฉันไม่กินลมกินแล้งตายเลยเหรอ"

"ฉันให้ยืมก่อนก็ได้"

"ยืมก็ต้องคืนสิ ถ้างั้นฉันขอเกาะผู้หญิงกินดีกว่า"

พรืด

หลิวอี้เฟยหัวเราะออกมา "เพื่อนไป๋ ทำไมนายถึงเอาแต่คิดเรื่องเกาะผู้หญิงกินล่ะ"

"หมอบอกว่ากระเพาะฉันไม่ดี ต้องกินของอ่อนๆ น่ะ"

"ก๊าบๆๆ... "

การสัมภาษณ์งานของสตูดิโอยังไม่ทันเริ่ม!

จ้าวลี่อิ่งก็ส่งข้อความมาหาเขา: ดูข่าวสิ นายอาจจะงานเข้าแล้วล่ะ

ไป๋เป่าคุนรีบเปิดแล็ปท็อปดูทันที

ในวิดีโอข่าวของสื่ออิสระเจ้าหนึ่ง นักข่าวสาวสวยกำลังถือไมค์สัมภาษณ์อยู่

"เยาวชนรวมหัวกันฉ้อโกง เป็นเพราะการศึกษาที่บกพร่อง หรือเป็นเพราะถูกชักจูงไปในทางที่ผิด พวกเราได้สัมภาษณ์ถึงสาเหตุแล้ว พบว่าเป็นเพราะดูซีรีส์ออนไลน์ยอดฮิตเรื่อง 《เหมาเพี่ยน》 เด็กมัธยมกลุ่มหนึ่งเลยไปเลียนแบบวิชาโจรในซีรีส์ แล้วออกไปเดินล้วงกระเป๋ากับขโมยโทรศัพท์ตามท้องถนน"

"สุดท้าย เรื่องตลกปาหี่นี้ก็จบลงด้วยการที่พวกเขาถูกตำรวจจับกุม ในฐานะคนทำสื่อบันเทิง เราต้องตั้งคำถามว่า ควรจะระมัดระวังในการเลือกเนื้อหาให้มากกว่านี้หรือเปล่า? ไม่ทราบว่าในฐานะผู้กำกับและผู้เขียนบทของซีรีส์เรื่องนี้ ผู้กำกับไป๋เป่าคุนมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างคะ?"

ไป๋เป่าคุน: "..."

พูดไม่ออกเลยทีเดียว

มีคนบ้าจี้ไปเลียนแบบวิชาโจรใน 《เหมาเพี่ยน》 จริงๆ เหรอเนี่ย สมองมีปัญหาหรือเปล่า

(จบตอน)