บทที่ 49 - เฉินเจียง นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป แกถูกคัดชื่อออกจากเผ่ามนุษย์!

"ผมจำได้ว่าโทรโข่งเผ่ามนุษย์ มันจำกัดข้อความไว้ที่ไม่เกิน 200 ตัวอักษรไม่ใช่เหรอ?"

ปาโก่วมองข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าต่างแจ้งเตือนด้วยสีหน้ามึนงง "ข้อความพวกนี้มันเกิน 200 ตัวอักษรไปไกลแล้วไม่ใช่หรือไง?"

"อืม"

เฉินเจียงชะงักไปนิด ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ถ้าเกิน 200 ตัวอักษร ทุกๆ หนึ่งตัวอักษรที่เพิ่มมา จะต้องจ่ายเพิ่มอีก 2 แต้มผลงานไง"

"แล้วเอาไงดีล่ะพี่เจียง เราจะหยุดยิงไหม?"

"หยุดยิงงั้นเหรอ?" เฉินเจียงเลิกคิ้วขึ้น ปรายตามองเมือง 18 ที่อยู่ไม่ไกลพลางแค่นเสียงหยัน "ล้อเล่นหรือไง"

"ภาพตอนที่จุติมาบนโลกใบนี้ใหม่ๆ แล้วโดนไอ้พวกเศษสวะเผ่าจักรกลในเมือง 18 ตามล่า มันยังฝังหัวฉันอยู่เลย"

"อุตส่าห์มีโอกาสแก้แค้นทั้งที จะให้มาหยุดยิงเนี่ยนะ?!"

"วิสัยทัศน์บ้าบออะไรกัน ข้าเฉินเจียงจะล้างแค้น ใครหน้าไหนก็หยุดฉันไม่ได้ทั้งนั้น!"

"ยิงแม่มต่อไปนี่แหละ!"

สิ้นเสียงคำราม

ป้อมปืนที่เพิ่งหยุดพักไปได้เพียงไม่กี่วินาที ลวดลายสีแดงบนลำกล้องปืนก็กลับมาสว่างวาบขึ้นอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง กระสุนพลังงานสีน้ำเงินเข้มพร้อมหางไฟสีแดง พุ่งทะยานเข้าถล่มเมือง 18 อย่างไร้ปรานีอีกระลอก

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง

เสียงประกาศก็ดังก้องขึ้นในหูของผู้เล่นเผ่ามนุษย์ทุกคนอีกครั้ง

「โทรโข่งเผ่ามนุษย์!」

「เฉินเจียง: "แน่จริงก็ส่งพิกัดมาสิไอ้ลูกหมา มัวแต่เห่าอยู่ได้ เดี๋ยวพ่อก็เชือดทิ้งซะหรอก"」

อย่างรวดเร็ว!

อีกฝ่ายก็ตอบโต้กลับมาทันควัน

「โทรโข่งเผ่ามนุษย์!」

「หลี่ซิ่วเหมย: "การกระทำอันอวดดีเยี่ยงวีรบุรุษจอมปลอมของคุณ ได้สร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อผลประโยชน์ส่วนรวมของเผ่ามนุษย์ นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณถูกคัดชื่อออกจากสัญชาติเผ่ามนุษย์แล้ว!"」

「"อย่าคิดว่าแค่ฟลุคฆ่าคนได้นิดหน่อย แล้วจะหลงระเริงคิดว่าตัวเองไร้เทียมทาน เมื่ออยู่ต่อหน้าเผ่ามนุษย์ทั้งหมด พลังกระจอกๆ ของคุณมันก็แค่มดปลวก!"」

「"เป็นผู้ชายที่ทั้งอ่อนหัด ไร้วิสัยทัศน์ หยิ่งยโสและโง่เขลา!"」

วินาทีต่อมา—

เสียงประกาศก็ดังก้องไปทั่วทั้งดาวเคราะห์ยักษ์ สิ่งมีชีวิตทุกเผ่าพันธุ์ล้วนได้ยินพร้อมกัน!

「โทรโข่งระดับโลก!」

「ผู้เล่นเผ่ามนุษย์ หลี่ซิ่วเหมย: "นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ผู้เล่นเผ่ามนุษย์เฉินเจียง ได้ถูกคัดชื่อออกจากเผ่ามนุษย์แล้ว การกระทำใดๆ ของเฉินเจียงนับจากนี้ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเผ่ามนุษย์ทั้งสิ้น และคำพูดของเขาก็ไม่สามารถเป็นตัวแทนของเผ่ามนุษย์ได้"」

「"เผ่ามนุษย์คือเผ่าพันธุ์ที่รักสงบ เราขอปฏิเสธการเข่นฆ่าที่ไร้ความหมาย ไอ้ปีศาจร้ายที่รู้จักแต่การฆ่าฟันแบบนี้ ใครพบเห็นสามารถลงมือสังหารได้ทันที!"」

「"ผู้เล่นเผ่ามนุษย์ทุกคน หากพบเจอตัว มีหน้าที่ต้องกำจัดเขาทิ้งเสีย!"」

สิ้นเสียงประกาศ

ไม่รู้ว่ามีคนมากมายแค่ไหน ที่ได้ยินเสียงจากโทรโข่งระดับโลกนี้ แล้วต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"บ้าไปแล้วเหรอ?"

ซูวิลแห่งเผ่ามนุษย์วานร จ้องมองหน้าจอโทรโข่งระดับโลกตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาหันไปหาหัวหน้าเผ่าที่อยู่ข้างๆ "ยอดนักรบที่แข็งแกร่งขนาดนั้น เผ่ามนุษย์กลับอัปเปหิเขาออกมาเนี่ยนะ? แถมยังยอมเสียโทรโข่งระดับโลกเพื่อประกาศเรื่องนี้อีก?"

"นี่มัน..."

หัวหน้าเผ่าย่อยที่สาม ผู้ซึ่งมีอายุอานามไม่ใช่น้อย ก็มีสีหน้าฉงนสงสัย "ตามหลักแล้วมันไม่น่าจะเป็นไปได้นะ หรือว่าเผ่ามนุษย์จะมีผู้แข็งแกร่งเยอะมาก จนไม่สนใจที่จะเสียไอ้หมอนี่ไปสักคน?"

"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เผ่ามนุษย์ก็ต้องเป็นเผ่าพันธุ์ที่ทรงพลังมากๆ แน่นอน!"

"ต้องระวังตัวให้ดี ถ้าเจอพวกมันเมื่อไหร่ ต้องงัดฝีมือออกมาสู้สุดตัว!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!"

เฟิ่งจิ่วเทียนจ้องมองหน้าต่างโทรโข่งระดับโลกตรงหน้า เขาหัวเราะจนต้องกุมท้องแทบขาดใจ หันไปมองลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสายตาเย้ยหยันและสมเพช

"เห็นหรือยัง?"

"นี่แหละคือสันดานของเผ่ามนุษย์!"

"เผ่ามนุษย์เพิ่งจะจุติลงมาได้แค่สามเดือน แต่ฉันก็มองสันดานของพวกมันออกทะลุปรุโปร่งแล้ว!"

"ขี้ขลาด เห็นแก่ตัว ต่ำช้า และชอบแทงข้างหลังกันเอง"

"ไอ้เฉินเจียงเนี่ย ถ้ามันไปอยู่เผ่าอื่น มันคงได้รับการเชิดชูให้เป็นผู้นำ เป็นวีรบุรุษของเผ่าไปแล้ว!"

"แต่ดันมาอยู่เผ่ามนุษย์ เลยโดนเขี่ยทิ้งซะงั้น!"

"ยิ่งเฉินเจียงฆ่าเยอะเท่าไหร่ เผ่ามนุษย์ก็ยิ่งขี้หดตดหาย กลัวว่าจะโดนเผ่าอื่นตามล้างแค้นในภายหลัง!"

"น่าขำสิ้นดี เฉินเจียงบุกตะลุยอยู่แนวหน้า เพื่อทวงคืนอันดับหนึ่งบนกระดานจัดอันดับให้กับเผ่ามนุษย์ แต่พวกเผ่ามนุษย์ที่หลบอยู่แนวหลัง กลับแทงข้างหลังด้วยการคัดชื่อเฉินเจียงทิ้งซะงั้น!"

"ช่างเป็นเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอและโง่เง่าเต่าตุ่นจริงๆ!"

"รอให้ศึกตะลุมบอนร้อยเผ่าพันธุ์เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อไหร่ เผ่าจักรกลสามารถล้างบางเผ่ามนุษย์ให้สูญพันธุ์เป็นเผ่าแรกได้ภายในสามวัน เพื่อคว้าประเดิมรางวัลทำลายล้างเผ่าพันธุ์ไปครอง!"

ตอนนี้หัวใจของเขาพองโตด้วยความเบิกบาน

เขาสามารถจินตนาการได้เลยว่า ในตอนนี้จิตใจของผู้เล่นมนุษย์เฉินเจียง จะต้องเต็มไปด้วยความโศกเศร้า น้อยเนื้อต่ำใจ และโกรธแค้นมากแค่ไหน พอคิดแบบนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกสะใจมากขึ้นไปอีก

ความเจ็บปวดของศัตรู คือความสุขของเขา

ส่วนลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านข้าง ก็หัวเราะร่วนผสมโรง "คราวนี้ ความโสมมของเผ่ามนุษย์ ก็ถูกแฉประจานต่อหน้าทุกเผ่าพันธุ์จนหมดเปลือกแล้วล่ะครับ"

และในเวลานี้ ทางฝั่งปาโก่วเองก็จ้องมองโทรโข่งระดับโลกตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "นังหลี่ซิ่วเหมยนี่มันบ้าไปแล้วเหรอ? หล่อนมีสิทธิ์อะไรมาทำตัวเป็นตัวแทนเผ่ามนุษย์?"

"นังนี่มันคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ?"

"พี่เจียงอย่าไปเก็บเอามาใส่ใจเลย คำพูดของคนพรรค์นี้ก็แค่ลมปาก การจะไล่ใครออกจากเผ่าพันธุ์ มันใช่เรื่องที่คำพูดประโยคเดียวของหล่อนจะทำได้ซะที่ไหน นังนี่มันสำคัญตัวเองผิดไปแล้ว"

"ไม่หรอก"

เฉินเจียงส่ายหน้าอย่างใจเย็น "ฉันเก็บเอามาใส่ใจสุดๆ เลยล่ะ"

"เอ่อ..."

ปาโก่วชะงักไปนิด ก่อนจะถามอย่างลังเล "งั้นเอาไงดี เราจะส่งประกาศผ่านโทรโข่งระดับโลกกลับไปไหม ว่าเราไม่ยอมรับคำพูดของหลี่ซิ่วเหมย?"

"ไม่"

เฉินเจียงส่ายหน้าอีกครั้ง "ฉันไม่ชอบแก้ปัญหาด้วยวิธีแบบนั้น ฉันชอบใช้อีกวิธีมากกว่า"

พูดจบ เขาก็หันไปสนใจไอเทมชิ้นหนึ่งในร้านค้าแต้มผลงานเผ่ามนุษย์

「ชื่อไอเทม」: คำสั่งล่าสังหารเนตรสวรรค์

「ระดับไอเทม」: ไอเทมระดับ 3 ดาว

「ผลของไอเทม」: เพียงแค่ป้อนชื่อผู้เล่นและข้อมูลคร่าวๆ ลงไป ก็จะได้รับพิกัดแบบเรียลไทม์ของผู้เล่นคนนั้น เป็นเวลา 7 วัน!

「รายละเอียด」: เหนือชั้นกว่าคำสั่งล่าสังหารเนตรสวรรค์ระดับ 2 ดาว อย่างเช่น... ไม่มีเงื่อนไขบ้าบอที่ว่า ถ้าฆ่าเป้าหมายไม่สำเร็จ คนใช้จะต้องตายเอง

「ราคา」: 3,000 แต้มผลงาน

วินาทีต่อมา—

เขาก็กดเปิดใช้งานไอเทมชิ้นนี้ทันที

ในเวลาไม่นาน พิกัดแบบเรียลไทม์ของหลี่ซิ่วเหมย ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ห่างจากตำแหน่งปัจจุบันของเขาไปประมาณ 700 กว่ากิโลเมตร

ถือว่าไม่ไกลเท่าไหร่

ถ้าขับรถไป ก็คงใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงสองวัน

แต้มผลงาน 3,000 แต้ม ไม่ใช่ถูกๆ แต่สำหรับเขามันก็ไม่ได้แพงอะไรมากมาย

คนแบบนี้ถ้าไม่ฆ่าทิ้ง มันคาใจ ขัดขวางวิถีแห่งการฝึกตน

เพื่อความสบายใจของตัวเอง ยอมเสียแต้มผลงานนิดหน่อย รีบๆ ไปเชือดมันทิ้งซะจะดีกว่า

แกคัดชื่อฉันออกจากเผ่ามนุษย์ ฉันก็จะคัดชื่อแกออกจากโลกมนุษย์เหมือนกัน

และในตอนนั้นเอง—

เสียงจากโทรโข่งระดับโลกก็ดังก้องขึ้นในหูของทุกคนอีกครั้ง

「โทรโข่งระดับโลก!」

「ผู้เล่นเผ่ามนุษย์ หลี่ซิ่วเหมย: "ใช้คำสั่งล่าสังหารระดับโลกกับฉันงั้นเหรอ? นายคงไม่คิดหรอกนะว่า ตัวคนเดียวจะสามารถต่อกรกับเผ่ามนุษย์ทั้งเผ่าได้?"」

「"ฉันจะรออยู่ที่นี่ อยากจะรู้นัก ว่านายจะมีปัญญาทำอะไรฉันได้?"」

เฉินเจียงอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ เขาหันไปมองกระดานจัดอันดับการสังหาร ที่ตอนนี้ช่องว่างของคะแนนเริ่มตีตื้นขึ้นมาเรื่อยๆ

แล้วเขาก็เปิดใช้งานโทรโข่งระดับโลกบ้าง

「โทรโข่งระดับโลก!」

「ผู้เล่นเผ่ามนุษย์ เฉินเจียง: "เริ่มหนีได้แล้วล่ะ เพราะเวลาบนโลกมนุษย์ของแก... เหลือไม่ถึง 7 วันแล้ว"」

หลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป กลับไปนั่งประจำที่ในรถหุ้มเกราะ เหยียบคันเร่งพุ่งตรงเข้าใส่เมือง 18 ป้อมปืนบนหลังคารถเริ่มสาดกระสุนปืนใหญ่ระเบิดความบ้าคลั่งออกมาอีกครั้ง!

ด้วยจำนวนผู้บาดเจ็บสาหัสที่ค่อยๆ ทยอยตายลง ประกอบกับการที่ประชากรพากันแตกตื่นวิ่งหนีไปออรวมกันอยู่ที่เดียว และเฉินเจียงที่ค่อยๆ รุกคืบจากชานเมือง 18 เข้าสู่ใจกลางเมือง ทำให้กระสุนปืนใหญ่ทุกนัด สร้างความสูญเสียได้อย่างมหาศาล!

เวลาผ่านไปเพียงยี่สิบกว่านาที

เฉินเจียงก็สามารถทวงคืนบัลลังก์อันดับหนึ่งบนกระดานจัดอันดับการสังหารกลับมาได้สำเร็จ

ด้วยสถิติยอดสังหารต่างเผ่าพันธุ์เกือบ 20,000 คน ทิ้งห่างเฟิ่งจิ่วเทียนแห่งเผ่าจักรกลไปเกือบ 5,000 คน ยึดครองอันดับหนึ่งไว้ได้อย่างเหนียวแน่น!

แถมตัวเลขยังพุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง!

ทว่า...

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ระยะเวลาที่จะถึงเที่ยงคืน ซึ่งเป็นเวลาปิดยอดกระดานจัดอันดับการสังหารประจำวัน ยังเหลืออีกตั้งสี่ชั่วโมงกว่า

เมือง 18 ที่หมดสภาพไร้ทางสู้ จะต้องเผชิญกับการระดมยิงปูพรมแบบไม่เลือกหน้าของเฉินเจียงไปอีกเกือบสี่ชั่วโมง!

นี่คือเครื่องการันตีว่า บนกระดานจัดอันดับการสังหารประจำวันในวันนี้ จะต้องปรากฏตัวเลขยอดคิลสุดสะพรึง ที่ทำให้ทุกคนเห็นแล้วต้องสิ้นหวังถึงขีดสุดอย่างแน่นอน!

(จบแล้ว)