บทที่ 44 - "ในเมื่อตอบกลับไม่ได้ งั้นก็ไปวัดกันที่อันดับบนกระดานแล้วกัน"

"โทรโข่งระดับโลก?"

ปาโก่วที่เพิ่งจะตั้งสติได้เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าแปลกๆ "นี่มันไอเทมอะไรกัน เสียงเมื่อกี้คงจะดังก้องอยู่ในหูของทุกคนเลยสินะ ก็แหม ชื่อไอเทมมันนำหน้าด้วยคำว่าโทรโข่งระดับโลกซะขนาดนั้น"

"ไอเทม 2 ดาว ไม่รู้ว่าจะมีราคาหรือเปล่า"

"ถ้าไม่มีราคา งั้นเราก็เหมาโทรโข่งระดับโลกมาเป็นกระบุงเลย พอถึงช่วงที่เปิดศึกร้อยเผ่าพันธุ์เต็มรูปแบบ เราก็เปิดเพลงปั่นประสาทวนลูปมันทั้งวันทั้งคืนไปเลย ถือเป็นการโจมตีด้วยมลพิษทางเสียงอีกรูปแบบหนึ่ง"

"หรือไม่ก็ทำการรุกรานทางวัฒนธรรมไปเลย เอาพวกรายการตลกคาเฟ่หรืออะไรก็ไม่รู้ไปเปิดกรอกหู ให้พวกเผ่าอื่นมันเสียสมาธิเวลาต่อสู้เพราะมัวแต่ขำ..."

"พี่เจียงคิดว่าไง ผมว่ามีช่องทางให้เล่นแร่แปรธาตุได้เยอะอยู่นะ"

"น่าจะมีเงื่อนไขจำกัดอะไรบางอย่างอยู่หรอก"

เฉินเจียงเลื่อนหาในร้านค้าแต้มผลงานของเผ่ามนุษย์ดูครู่หนึ่ง ก็ไม่พบไอเทมที่ชื่อว่าโทรโข่งระดับโลกวางขายเลย

มีเพียงไอเทมโทรโข่งเผ่ามนุษย์เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น

「ชื่อไอเทม」: โทรโข่งเผ่ามนุษย์

「ระดับไอเทม」: ไอเทมระดับ 1 ดาว

「ผลของไอเทม」: สามารถส่งเสียงของคุณไปดังก้องอยู่ที่ข้างหูของผู้เล่นเผ่ามนุษย์ทุกคนได้พร้อมกัน จำกัดความยาวไม่เกินสองร้อยตัวอักษร!

「รายละเอียด」: ไอเทมที่... ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ แต่บางครั้งก็มีประโยชน์มากๆ

「ราคา」: 300 แต้มผลงาน

ถ้าเป็นแบบนี้ ก็เท่ากับว่าต่อให้อยากจะตอบโต้กลับไปแค่ไหนก็ทำไม่ได้แล้วสิ

เฉินเจียงกระทืบเบรกจนมิด รถหุ้มเกราะที่ขับมาหยุดสนิทตามคำสั่ง ป้อมปืนที่ติดตั้งอยู่บนหลังคารถค่อยๆ หันปากกระบอกเล็งไปที่ย่านที่อยู่อาศัยบริเวณชานเมือง 18 อย่างช้าๆ

"ในเมื่อตอบกลับไม่ได้ งั้นก็ไปวัดกันที่อันดับบนกระดานแล้วกัน"

วินาทีต่อมา—

ลวดลายสีแดงบนปากกระบอกปืนก็สว่างวาบขึ้นราวกับเส้นเลือดฝอยที่ขยายตัวอย่างฉับพลันปรากฏขึ้นบนปากกระบอกปืนสีเงินยวง

ในขณะเดียวกัน ของเหลวหนืดสีน้ำเงินเข้มในแม็กกาซีนพลังงานที่ส่วนท้ายของป้อมปืนก็เริ่มไหลเวียน

จนกระทั่ง ปากกระบอกปืนสว่างวาบด้วยแสงสีขาวแสบตา

"ตูม!!!"

กระสุนพลังงานที่แผ่แสงสีน้ำเงินเข้มพร้อมหางไฟสีแดง พุ่งแหวกลมวาดวิถีโค้งอันงดงามกลางอากาศ พุ่งดิ่งลงสู่ย่านที่อยู่อาศัยแถบชานเมือง 18 อย่างแม่นยำ

เพียงแค่กระสุนนัดนี้เพียงนัดเดียว ก็ทำให้ควันดินปืนลอยคละคลุ้งเหนือเมือง 18 อีกครั้ง

ทว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

กระสุนนัดนี้เปรียบเสมือนชนวนระเบิด ที่จุดประกายป้อมปืนนี้ให้ระเบิดความบ้าคลั่งออกมาอย่างสมบูรณ์!

"ตูม ตูม ตูม!!!"

ห่ากระสุนปืนใหญ่ดั่งห่าลูกเห็บที่ตกลงมาจากฟากฟ้า ปกคลุมย่านที่อยู่อาศัยที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจนมิดชิด

"ตูม!"

โรงงานร้างแห่งหนึ่ง พังทลายลงมาในพริบตาที่ถูกกระสุนปืนใหญ่พุ่งชน แรงอัดอากาศบดขยี้มันจนราบเป็นหน้ากลอง

ตึกแถวที่พักอาศัยสูงนับสิบชั้น ถูกกระสุนปืนใหญ่พุ่งชนเข้ากลางลำต้น ตึกทั้งหลังก็เหมือนกับแท่งช็อกโกแลตที่ถูกเด็กแอบกัดไปคำโต ส่วนกลางของตึกหายไปเกินครึ่ง

ตึกทั้งหลังโงนเงนไปมา ราวกับหญิงสาวที่ลดน้ำหนักจนเอวคอดกิ่วเกินพอดี

โอนเอนไปมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังกึกก้องออกมาจากในตึก แน่นอนว่ามันกำลังจะพังทลายลงมา

ทว่า ยังไม่ทันที่ตึกที่พักอาศัยหลังนี้จะพังทลายลงมาเอง

ห่ากระสุนปืนใหญ่ระลอกใหม่ก็พุ่งเข้าใส่ ซัดกระหน่ำจนตึกที่พักอาศัยหลังนี้ขาดท่อนออกเป็นเสี่ยงๆ ร่วงหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง

แรงสั่นสะเทือนทำเอาแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วบริเวณ ฝุ่นควันคลุ้งกระจายปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าในทันที

การโจมตีที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้

ทำให้ย่านที่อยู่อาศัยแห่งนี้ ซึ่งเดิมทียังคงก่นด่าสาปแช่งผู้เล่นมนุษย์ที่โจมตีเมือง 18 ด้วยความโกรธแค้น ต้องตกอยู่ในความโกลาหลในพริบตา

เสียงเบรกรถดังลั่นแสบแก้วหู

เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ด

เสียงร้องขอความช่วยเหลือด้วยความตื่นตระหนก

เสียงระเบิดดังกึกก้อง

เสียงไซเรนเตือนภัยที่ดังกดดัน

ทั่วทั้งย่านที่อยู่อาศัยของเมือง 18 ตกอยู่ในความวุ่นวายอลหม่าน ไม่สามารถรวมกลุ่มตอบโต้กลับได้อย่างเป็นชิ้นเป็นอันเลยแม้แต่น้อย

ทว่า มนุษย์อาจจะกรีดร้องเพราะความหวาดกลัวศัตรู แต่ป้อมปืนหาได้หยุดยิงเพราะความกลัวของศัตรูไม่

กระสุนเจาะเกราะขนาด 110 ซม. ถูกสาดกระหน่ำด้วยความเร็ว 2,900 นัดต่อนาที ปูพรมถล่มพื้นที่แห่งนี้ระดับยุทธศาสตร์!

ด้วยระบบ AI ควบคุมป้อมปืนกลหมุนอัตโนมัติดาบเหล็กกล้า รับประกันได้ว่าจะไม่พลาดเป้าหมายแม้แต่จุดเดียว ถล่มทุกตารางนิ้วอย่างราบคาบ!

"ตูม ตูม ตูม!!!"

ปาโก่วลงมาจากรถ ยืนพิงรถหุ้มเกราะ มองดูควันดินปืนที่ฟุ้งกระจายอยู่ไม่ไกลจากเมือง 18 และกระสุนปืนใหญ่ติดหางไฟที่พุ่งแหวกอากาศจนบดบังแสงอาทิตย์ เขาเหม่อมองพลางล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า คีบไว้ที่ปลายนิ้ว แล้วพึมพำเบาๆ

"ภาพแบบนี้ ต่อให้ดูอีกกี่รอบก็ชอบแฮะ"

"ผมจำได้ว่าลานประลองหมื่นเผ่าพันธุ์เคยประเมินเผ่ามนุษย์ไว้ว่าเป็นเผ่าพันธุ์ที่อดทนและแข็งแกร่งมากใช่ไหม?"

"เอาจริงๆ ผมไม่ค่อยเห็นด้วยกับคำประเมินนั้นเท่าไหร่เลย ผมว่าคำประเมินของเผ่ามนุษย์ควรจะเป็น 'โคตรเจ้าคิดเจ้าแค้น' ต่างหาก"

"ไล่ล่าพวกเรามาตั้งสามเดือนเต็ม ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ต้องลิ้มรสการตอบโต้ด้วยความโกรธแค้นจากเผ่ามนุษย์บ้างแล้วล่ะ"

ส่วนเฉินเจียงก็ลงมาจากรถเช่นกัน เขายืนพิงประตูรถ มองดูข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างต่อเนื่อง

「ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น เฉินเจียง คุณสังหารเผ่าจักรกลได้สำเร็จ 128 คน」

「เนื่องจากเผ่ามนุษย์และเผ่าจักรกลอยู่ในสถานะประกาศสงคราม คุณจึงได้รับรางวัล 128 แต้มผลงาน」

「ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น เฉินเจียง คุณสังหารเผ่าจักรกลได้สำเร็จ 218 คน」

「เนื่องจากเผ่ามนุษย์และเผ่าจักรกลอยู่ในสถานะประกาศสงคราม คุณจึงได้รับรางวัล 218 แต้มผลงาน」

เพียงแค่ไม่ถึงห้านาที

เขาก็กวาดแต้มผลงานมาได้เกือบ 2,000 แต้มแล้ว

และในตอนนี้ กระดานจัดอันดับการสังหารก็เปลี่ยนไปแล้ว

「กระดานจัดอันดับการสังหารเผ่าพันธุ์」

「อันดับ 1 เผ่าจักรกล เฟิ่งจิ่วเทียน」

「จำนวนต่างเผ่าพันธุ์ที่สังหาร: 3,678 คน」

「อันดับ 2 เผ่ามนุษย์ เฉินเจียง」

「จำนวนต่างเผ่าพันธุ์ที่สังหาร: 3,482 คน」

ระยะห่างจากอันดับหนึ่งอย่างเฟิ่งจิ่วเทียนแห่งเผ่าจักรกล เหลือเพียงแค่ไม่ถึง 200 แต้มผลงานเท่านั้น

และยอดคิลของเขาก็ยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว กะคร่าวๆ ว่าอีกสิบกว่าวินาทีข้างหน้า เขาก็จะแซงหน้าไอ้เฟิ่งจิ่วเทียนนั่นไปได้แบบทิ้งฝุ่น

"ไม่เห็นจะรู้สึกกดดันอะไรเลย"

เฉินเจียงส่ายหน้ายิ้มๆ "มีน้ำยาแค่นี้เองเหรอ ถ้าเป็นแบบนี้ดูท่ารอบนี้เฟิ่งจิ่วเทียนคงจะทำเผ่าจักรกลขายขี้หน้าป่นปี้แล้วล่ะ"

และในตอนนั้นเอง—

ในที่สุดเมือง 18 ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วด้วยการกางม่านพลังงานขึ้น พร้อมกับเปิดใช้งานระบบป้องกันภัยทางอากาศใยแมงมุมอีกครั้ง

ม่านพลังงานนั่น เมื่ออยู่ต่อหน้ากระสุนเจาะเกราะแล้ว ก็บอบบางราวกับแผ่นฟิล์ม ไม่สามารถสร้างความต้านทานอะไรได้มากนัก

แต่ระบบป้องกันภัยทางอากาศใยแมงมุมนั่นสิ ที่สร้างความรำคาญให้พวกเขาอยู่พอสมควร

กระสุนปืนใหญ่แต่ละนัดถูกจรวดต่อต้านที่พุ่งสวนออกมาจากเมือง 18 สกัดกั้นจนระเบิดกลางอากาศ มีเพียงกระสุนไม่กี่นัดที่สามารถหลบหลีกระบบป้องกันและพุ่งชนเป้าหมายได้สำเร็จ

ทว่า... มันก็สายไปเสียแล้วล่ะ

ย่านที่อยู่อาศัยที่ไร้ซึ่งระบบป้องกันทางทหาร แถมยังเต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้า

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการปูพรมถล่มขนานใหญ่แบบไม่เลือกหน้าเช่นนี้

สิ่งที่รออยู่ก็คือ โศกนาฏกรรมระดับมหันตภัย!

ในเวลานี้ มีตึกสูงเพียงไม่กี่ตึกที่ยังคงโงนเงนไปมากลางอากาศ ส่วนที่เหลือล้วนถูกถล่มจนราบคาบ ย่านที่อยู่อาศัยทั้งแห่งดูราวกับเพิ่งผ่านพ้นวันสิ้นโลกมาหมาดๆ

ย่านที่อยู่อาศัยที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ ย่อมไม่มีทางมีประชากรแค่ไม่ถึงสองพันคนอย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่า ตอนนี้ยังเป็นเวลากลางวัน ยังไม่ถึงทุ่มตรง แน่นอนว่ายังมีคนอีกมากมายที่ยังไม่ได้กลับมาที่พัก

ในโลกแบบนี้ ไม่มีระบบการทำงานแบบเข้าเก้าโมงเช้าเลิกห้าโมงเย็นหรอก

และเนื่องจากมีหลายคนที่แค่บาดเจ็บสาหัส หรือกำลังจะตาย คนพวกนี้จึงยังไม่ถูกนำไปนับรวมในแต้มผลงาน

ต้องรอให้คนพวกนี้กู้ชีพไม่สำเร็จ หรือไม่ก็ไม่มีใครมาช่วย จนค่อยๆ เสียเลือดตายไปเอง แต้มผลงานจากการตายเหล่านั้นถึงจะถูกส่งมาให้เฉินเจียง

นั่นก็หมายความว่า แต้มผลงานเกือบ 2,000 แต้มที่เฉินเจียงเพิ่งได้มานั้น เป็นเพียงยอดแต้มจากคนที่ตายคาที่ในการระดมยิงถล่มระลอกนี้เท่านั้น

(จบแล้ว)