บทที่ 25 - เสียงแจ้งเตือนรางวัลดังระรัวราวกับวงซิมโฟนี

"พี่นี่นะ!"

สาวน้อยโลลิดูโกรธจัดอย่างเห็นได้ชัด แต่พอเห็นท่าทางของพี่ชายตัวเอง เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสุดท้ายก็ยอมยื่นบุหรี่มวนนั้นให้ชุยจื่อ "เอาไป! แต่แค่ครั้งเดียวนะ หมอก็บอกแล้วว่าให้พี่พยายามอย่าสูบบุหรี่น่ะ"

"โอเค"

ชุยจื่อรับบุหรี่มาด้วยความตื่นเต้น นำมันไปใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันมามองเฉินอี้แล้วฉีกยิ้มกว้าง "พี่น้อง ขอบใจนะ ลูกผู้ชายตัวจริง!"

"หึหึ"

เฉินอี้หัวเราะเบาๆ ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ล้วงไฟแช็กออกมา แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมของชายร่างยักษ์ตรงหน้า

ความจริงแล้วเขาก็แค่ยื่นบุหรี่ให้มวนเดียวเท่านั้น

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมชายร่างยักษ์คนนี้ถึงได้ตื่นเต้นนัก บางทีในสายตาของชายคนนี้ การมีคนยื่นบุหรี่ให้ ก็คือการยอมรับในความเป็นลูกผู้ชายของเขาล่ะมั้ง

ไม่ใช่การมองว่าเขาเป็นคนสมองพิการที่มีสติปัญญาเท่ากับเด็กไม่กี่ขวบ

เพียงแต่...

เขาทอดสายตามองคลื่นมอนสเตอร์ที่ไร้จุดสิ้นสุดเบื้องล่างด้วยความสงบนิ่ง แต่ครั้งนี้เขาคงถูกหลอกมาขายซะแล้วสิ

ปฏิบัติการเด็ดหัวครั้งนี้ พูดง่ายๆ ก็คือภารกิจฆ่าตัวตายดีๆ นี่เอง

ถึงผู้ชายคนนั้นจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ก็เถอะ

แต่หลายๆ อย่างแค่มองแวบเดียวก็รู้แล้ว

การนั่งเฮลิคอปเตอร์ฝ่าเข้าไปใจกลางคลื่นมอนสเตอร์เพื่อฆ่าตัวแม่ ฟังดูง่ายก็จริง แต่แล้วจะรอดกลับมาได้ยังไงล่ะ?

นี่มันคือภารกิจที่ไปแล้วไม่ได้กลับชัดๆ

แต่ถ้าทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น บางทีอาจจะไม่ต้องนำเฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอดก็ได้ แค่ยิงตัวแม่นั่นจากบนเฮลิคอปเตอร์ด้วยปืนซุ่มยิงก็น่าจะพอ

ถ้าตัวแม่นั่นไม่มีการโจมตีระยะไกลนะ

เฮลิคอปเตอร์บินร่อนอยู่บนฟ้ามาราวๆ สิบนาทีได้

ในที่สุดพวกเขาก็มองเห็นตัวแม่ขนาดยักษ์ท่ามกลางคลื่นมอนสเตอร์นับไม่ถ้วนบนที่ราบ!

มันสูงเท่ากับตึกหลังเล็กๆ สองหลังต่อกันเลยทีเดียว

จังหวะนั้น เฉินอี้ก็คว้าไม้เท้าคริสต์มาสมากระชับในมือ แล้วก้มมองตัวแม่ขนาดยักษ์เบื้องล่าง และก็เป็นไปตามคาด หน้าต่างสถานะเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาทันที

[ชื่อมอนสเตอร์] : จักรพรรดินีเผ่าแมลงระดับสอง

[ความสามารถมอนสเตอร์] : สามารถให้กำเนิด 'จักรพรรดินีเผ่าแมลงระดับหนึ่ง' ได้เรื่อยๆ อย่างไร้ขีดจำกัด และสามารถควบคุม 'จักรพรรดินีเผ่าแมลงระดับหนึ่ง' ที่ตัวเองให้กำเนิดออกมาได้

[รายละเอียดมอนสเตอร์] : สามารถควบคุมจักรพรรดินีเผ่าแมลงระดับหนึ่งได้พร้อมกัน 100 ตัว เป็นจักรพรรดินีเผ่าแมลงระดับสองในกิจกรรม [ผู้รุกรานจากต่างดาว] ครั้งนี้ อยู่ภายใต้คำสั่งของจักรพรรดินีเผ่าแมลงระดับสาม

เป็นไปตามที่เขาคิดไว้เป๊ะ

ตอนที่ปืนซุ่มยิงของเขาแปลงสภาพเป็นไม้เท้าคริสต์มาส มันมีความสามารถในการมองทะลุอุปสรรคได้หนึ่งชั้น หรือที่เรียกว่า 'มองทะลุ' นั่นแหละ

แต่ในกรณีที่เป็นมอนสเตอร์ที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้า และไม่มีอุปสรรคใดๆ ขวางกั้นเลยแบบนี้ มันก็จะแสดงหน้าต่างสถานะของเป้าหมายให้เห็นโดยตรง

นับว่าเป็นเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ก็ว่าได้

"ยิงเลย!"

จู่ๆ เสียงของชายที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ก็ดังทะลุหูฟังของเฉินอี้ขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่าแผนของกองทัพนั้นเรียบง่ายและดุดัน

ยิงดูก่อนเลยว่าได้ผลลัพธ์ยังไง

เฉินอี้เงยหน้ามองชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่เบาะหน้า เขาหรี่ตาลงโดยไม่พูดอะไร เพียงแต่ค่อยๆ ยกปืนซุ่มยิงขึ้นมา เล็งไปที่ตัวแม่ท่ามกลางคลื่นมอนสเตอร์เบื้องล่าง

"ปัง!"

เสียงปืนดังกึกก้อง!

[-60,000!]

ตัวเลขความเสียหายจริงสีแดงฉานขนาดมหึมา เด้งขึ้นมาจากหัวของจักรพรรดินีเผ่าแมลงตัวนั้น!

ปืนของเขายิงหนึ่งนัดสามารถทำความเสียหายจริงได้ 3% ของพลังชีวิตสูงสุด นั่นหมายความว่าบอสตัวนี้มีเลือดปาเข้าไปถึง 2,000,000 หน่วยเลยทีเดียว!

เลือดเยอะกว่าคิวปิดเป็นเท่าตัวเลย!

โชคดีที่ปืนซุ่มยิงในมือของเขาคือไอเทม มันไม่เหมือนกับปืนซุ่มยิงจริงๆ ขอแค่เล็งเป้าผ่านกล้องส่องได้ ถ้าระยะไม่ไกลเกินไป หรือเป้าหมายไม่เล็กจนเกินไป ก็สามารถยิงโดนได้หมด

ไม่จำเป็นต้องมีทักษะการซุ่มยิงระดับมืออาชีพเลยสักนิด!

"จริงๆ ด้วย!"

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่เบาะหน้าเห็นผลลัพธ์ก็คำรามลั่นด้วยความตื่นเต้น เขาชกหมัดไปในอากาศอย่างแรง "เป็นดาเมจเปอร์เซ็นต์ที่แท้ทรูจริงๆ ด้วย!"

"อย่าหยุด ยิงต่อไปเลย!!!"

"..."

เฉินอี้ยกมือขึ้นนวดไหล่ที่เริ่มจะปวดเมื่อยจากแรงถีบของปืนเมื่อครู่เบาๆ เขาปรายตามองชายเบาะหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะยกปืนซุ่มยิงขึ้นมาเล็งเป้าหมายเบื้องล่างอีกครั้ง

เขาไม่ได้อยากฆ่าคนหรอกนะ

แต่ประกายตาที่แดงก่ำของชายคนนั้น มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองอาจจะต้องฆ่าคนลอตใหญ่ในงานนี้จริงๆ ซะแล้ว

เขาถือว่าตัวเองเป็นคนดี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งของๆ เขาไปได้

ไม่ว่าไอ้คนที่ว่า... มันจะเป็นใครก็ตาม

"ปัง!"

เสียงปืนนัดที่สองดังขึ้น!

ตัวเลขความเสียหายสีแดงฉานสุดสยอง เด้งขึ้นมาจากหัวของตัวแม่เผ่าแมลงนั่นอีกครั้ง!

และในตอนนั้นเอง—

เห็นได้ชัดว่าตัวแม่เผ่าแมลงนั่นก็รู้ตัวแล้วว่าการโจมตีมาจากเบื้องบน มันชูหัวอันเทอะทะขึ้นฟ้า แล้วส่งเสียงกรีดร้องบาดแก้วหู จนเฉินอี้และคนอื่นๆ ที่สวมหูฟังตัดเสียงรบกวนอยู่ยังรู้สึกหูอื้อและคลื่นไส้

แต่นอกเหนือจากนั้น มันก็ไม่มีการตอบสนองอย่างอื่นอีกเลย

มันไม่แม้แต่จะโจมตีเฮลิคอปเตอร์ที่บินวนเวียนอยู่เหนือหัวมันด้วยซ้ำ!

"หืม?"

เฉินอี้แอบประหลาดใจ มอนสเตอร์ตัวนี้ไม่มีวิธีการโจมตีระยะไกลเลยงั้นเหรอ

ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็!

งั้นก็อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจก็แล้วกัน!

ยิงแล้ว ยิงอีก ยิงเข้าไป!

ครั้งนี้ไม่มีใครมาช่วยรับแรงถีบปืนแทนเขาแล้ว!

แรงถีบจากการลั่นไกกว่าสามสิบนัด เขาต้องแบกรับไว้คนเดียวทั้งหมด ตอนนี้ไหล่ทั้งสองข้างของเขาปวดหนึบและชาดิกจนแทบจะไร้ความรู้สึกไปแล้ว

และตลอดสามสิบนัดที่ผ่านมา นอกจากตัวแม่จะกรีดร้องโหยหวนจนทำให้มอนสเตอร์เผ่าแมลงที่อยู่รอบๆ ตัวมัน พากันตะเกียกตะกายขึ้นมาเกาะบนตัวมันเพื่อหวังจะเป็นโล่กำบังแล้ว มันก็ไม่ได้มีวิธีการตอบโต้อื่นใดอีกเลย

สถานการณ์แบบนี้ ทำให้เฉินอี้แอบนึกเสียดายอยู่ลึกๆ

ถ้าจักรพรรดินีเผ่าแมลงทุกตัวไม่มีการโจมตีระยะไกลเหมือนกันหมดล่ะก็ ถ้าเขาสามารถหาจักรพรรดินีเผ่าแมลงระดับเก้าเจอ การจะฆ่าจักรพรรดินีเผ่าแมลงระดับเก้าก็คงเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือเลยน่ะสิ!

ในที่สุด—

หลังจากรับกระสุนไปกว่าสามสิบนัด พลังชีวิตของตัวแม่เผ่าแมลงก็ลดลงมาเหลือ 5%

ขอแค่อีกแค่นัดเดียว!

ด้วยเอฟเฟกต์ปลิดชีพ! เขาก็จะสามารถสังหารตัวแม่เผ่าแมลงระดับสองตัวนี้ได้ในนัดเดียว และจะลากเผ่าพันธุ์อีก 999 ชั่วโคตรของมันลงนรกไปพร้อมกันให้หมด!

นั่นเท่ากับว่า ปืนนัดเดียวสังหารมอนสเตอร์เผ่าแมลงนับล้านตัว!

แต่จังหวะที่เขาเตรียมจะเปิดใช้งานสกิล [ใครล่วงเกินข้า ประหารเก้าชั่วโคตร!]

ชายที่นั่งอยู่เบาะหน้าก็ตะโกนสั่งผ่านไมค์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า "พอแล้ว เลิกยิงได้แล้ว"

"ภารกิจของคุณเสร็จสิ้นแล้ว"

"คุณทำได้ดีมาก พอกลับไปแล้วจะมีคนตบรางวัลให้คุณแน่"

จากนั้นเขาก็จ้องเขม็งไปที่เถี่ยชุย แล้วเน้นย้ำทีละคำว่า "จำที่ฉันกำชับก่อนขึ้นเครื่องได้มั้ย?"

"ตอนนี้ถึงเวลาที่นายต้องลงมือแล้ว"

"แค่นายเอาระเบิดคริสตัลลูกนั้น ไปวางไว้บนหัวของตัวแม่เผ่าแมลงนั่น ภารกิจของนายก็ถือว่าเสร็จสมบูรณ์"

"เร็ว..."

ยังไม่ทันที่ชายวัยกลางคนจะพูดจบ

เฉินอี้ก็ลั่นไกปืนนัดสุดท้ายออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ปัง!"

วินาทีต่อมา—

เสียงแจ้งเตือนรางวัลดังขึ้นระรัวราวกับวงซิมโฟนีกระหึ่มข้างหูเฉินอี้!

พร้อมกับประกาศระดับโลกที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องหลายต่อหลายครั้ง

ชายวัยกลางคนที่กำลังอ้าปากค้างถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้หน้าเฉินอี้ด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดแล้วคำรามลั่น "กูบอกให้มึงหยุดยิงไงวะ มึงบ้าไปแล้วใช่มั้ย!"

"มึงรู้มั้ยว่ามึงกำลังแย่งรางวัลของคนใหญ่คนโตคนไหนอยู่!"

"มึงรนหาที่ตายชัดๆ!!!"

เฉินอี้ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงล้วงบุหรี่ออกมาคาบไว้ที่ปากแล้วจุดไฟ จากนั้นก็ใช้มือเดียวถือปืนซุ่มยิง เอาปลายกระบอกปืนจ่อไปที่หน้าผากของชายวัยกลางคน เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ทำเป็นวางมาดคนใหญ่คนโตพ่องมึงสิ"

"ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้เสด็จมา ก็แย่งมอนสเตอร์ของฉันไปไม่ได้หรอก"

(จบแล้ว)