บทที่ 2 - เอาล่ะสิ ตอนนี้คนทั้งโลกถูกบังคับให้กลายเป็นคนช่างจ้อไปซะแล้ว

「ประกาศอัปเดตเกม!」

「เวอร์ชันใหม่ ดาวบลูสตาร์ 4.1 จะเริ่มทำการอัปเดตโดยไม่ต้องปิดเซิร์ฟเวอร์ในวันที่ 1 พฤษภาคม เวลา 00:00 น. เนื้อหาหลักและการปรับปรุงในการอัปเดตครั้งนี้มีดังนี้」

「1. แก้ไขบัคผู้เล่นบางส่วนที่ตกจากที่สูงแล้วไม่ตาย ตอนนี้ถูกบังคับตั้งค่าให้: หากไม่มีอุปกรณ์ป้องกันใดๆ การตกลงมาจากความสูงตั้งแต่ 18 เมตรขึ้นไป จะต้องตายอย่างแน่นอน」

「2. แก้ไขบัคผู้เล่นบางส่วนที่สะดุดล้มก็ตายได้ ตอนนี้ถูกบังคับตั้งค่าให้: การตกลงมาจากความสูงต่ำกว่า 18 เมตร จะไม่มีทางตายเด็ดขาด」

「3. เพิ่มรางวัลภารกิจรายวัน: เมื่อทำภารกิจรายวันตามกฎสำเร็จ จะได้รับรางวัลจำนวนหนึ่ง」

「4. เพิ่มกฎประจำเดือน "ใจสงบกายร่มเย็น": ห้ามมีภาพของผีหรือวิญญาณปรากฏขึ้นในหัวของผู้เล่นโดยเด็ดขาด หากเกินสามวินาทีจะเสียชีวิตทันที กฎนี้จะถูกถอดออกในอีกสองเดือนข้างหน้า」

「5. เพิ่มระบบ "สกิลดรอป"」

「เมื่อผู้เล่นเสียชีวิต จะมีเศษสกิลดรอปอยู่ข้างศพ ผู้เล่นคนใดก็ตามสามารถเก็บเศษสกิลเหล่านี้ได้ตามอิสระ เศษสกิลที่เหมือนกัน 5 ชิ้น จะสามารถรวมเป็น 1 สกิลที่สมบูรณ์ได้」

「ทีมงานโปรเจกต์เสวี่ยไห่ ขอให้ผู้เล่นทุกท่านสนุกกับเกมในเวอร์ชัน 4.1」

「ปล. สปอยล์การอัปเดตครั้งหน้า: ทีมงานโปรเจกต์ตัดสินใจเพิ่มกฎประจำเดือนที่มีองค์ประกอบของ "ชีวิตประจำวัน" ในการอัปเดตครั้งต่อไป ขอให้ผู้เล่นทุกท่านโปรดติดตามตอนต่อไป」

วินาทีที่เสียงนี้ดังก้องขึ้น

จำนวนประชากรทั่วโลกก็ลดลงอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย

คนปกติ หากไม่ได้เห็นสิ่งที่กระตุ้นหรือชี้นำ ก็คงไม่ค่อยนึกถึงผีเท่าไหร่นัก

การชี้นำพวกนี้หมายรวมถึง—

ภาพยนตร์หรือสื่อที่เกี่ยวข้อง, นิทานพื้นบ้านที่เล่าต่อๆ กันมา, การเดินคนเดียวในที่มืดแล้วหลอนไปเอง, การถูกกระตุ้นด้วยคำสำคัญต่างๆ รวมถึงการฝันแบบไม่ได้ตั้งใจในตอนกลางคืน

พูดง่ายๆ ก็คือ

ในหัวของนายห้ามมีเรื่องผีโผล่มาเด็ดขาด ถ้ามีโผล่มาเมื่อไหร่ นายก็ต้องตาย

เรียบง่ายแต่รุนแรง

และวินาทีที่ประกาศของเกมดังขึ้น ในหัวของคนเกือบทุกคน ก็เผลอนึกถึงภาพผีหรือเรื่องสยองขวัญเหนือธรรมชาติขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

จินตนาการของมนุษย์ เป็นสิ่งที่มนุษยชาติภาคภูมิใจมาตลอด

แต่ในวินาทีนี้ ไม่มีใครภูมิใจกับมันอีกแล้ว

ผู้คนส่วนใหญ่พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเบี่ยงเบนความสนใจ และบังคับให้สมองว่างเปล่า

หลังจากผ่านเรื่องราวในเดือนที่แล้วไป ไม่มีใครสงสัยในความสมจริงของประกาศอัปเดตเกมนี้อีกต่อไป

แต่... ก็ยังมีคนอีกมากมายที่ไม่สามารถควบคุมสมองของตัวเองได้ ยิ่งกลัว ภาพในหัวก็ยิ่งฉายชัดราวกับสไลด์โชว์ที่ถูกเร่งความเร็ว ระเบิดขึ้นมาเป็นฉากๆ!

"ปัง, ปัง, ปัง!"

เมื่อคนเหล่านี้มีภาพผีปรากฏขึ้นในหัว และมันคงอยู่เกินสามวินาที ความตายก็เป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

「ห้ามมีภาพของผีปรากฏในหัว」

ฟังดูอาจจะกว้างไปหน่อย

แต่ในความเป็นจริง ไม่ใช่ว่าห้ามมีคำว่า "ผี" ปรากฏในหัว แต่ห้ามมี "ภาพของผี" ต่างหาก

ถ้านายแค่นึกถึงคำว่าผีเฉยๆ ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้านายเริ่มจินตนาการสร้างรูปร่างและภาพลักษณ์ของผีขึ้นมาในหัวเมื่อไหร่...

นั่นแหละ... ซวยแล้ว

อันที่จริง มีหลายคนที่ไม่มีความสามารถในการจินตนาการภาพขึ้นมาในหัว ยกเว้นพวกที่มีจินตนาการล้ำเลิศ อย่างพวกนักเขียนนิยายออนไลน์ พวกนี้แหละคือกลุ่มแรกที่จะต้องตายหยังเขียด

และวันนี้ ก็คือวันที่ 18 พฤษภาคมแล้ว

ผ่านไป 18 วันแล้วนับตั้งแต่มีประกาศอัปเดต

ในช่วงเวลานี้ นอกจากอัตราการเสียชีวิตที่พุ่งสูงปรี๊ดในวันแรก มนุษยชาติก็สามารถหาวิธีรับมือได้อย่างรวดเร็ว

วิธีที่หนึ่ง หาอะไรทำเยอะๆ

อย่างเช่น การห้ามทิ้งขยะลงถัง ก็เพื่อเพิ่มภาระงานให้พนักงานทำความสะอาด พอมีเรื่องให้ทำเยอะ สมองก็จะได้ไม่มีเวลาไปคิดฟุ้งซ่าน

วิธีที่สอง ถอดสื่อวิดีโอและภาพยนตร์ทุกชนิดออกจากระบบให้เร็วที่สุด

ตอนแรกกะจะถอดแค่หนังหรือคลิปผี แต่ไม่นานก็พบว่า แค่ทำนองเพลงที่ฟังดูหลอนๆ นิดหน่อย ในสถานการณ์ที่ทุกคนประสาทตึงเครียดแบบนี้ ก็สามารถดึงความกลัวก้นบึ้งในใจคนออกมาได้ง่ายๆ

ดังนั้น พวกเขาจึงจัดการแบบขั้นเด็ดขาด ถอดเพลง วิดีโอทั้งหมดออกจากอินเทอร์เน็ต และสั่งควบคุมเว็บบอร์ดหรือช่องทางสนทนาส่วนใหญ่อย่างเข้มงวด

มีคีย์เวิร์ดที่ต้องถูกตรวจสอบและแบนมากกว่าหลายแสนคำ

วิธีที่สาม กำจัดสิ่งต่างๆ ที่อาจทำให้คนนึกถึงผีได้ตั้งแต่ต้นตอ

ตุ๊กตา ตุ๊กตาผ้า หุ่นโชว์เสื้อผ้า ฯลฯ ถูกสั่งทำลายทิ้งทั้งหมดอย่างเป็นทางการ

อะไรก็ตามที่อาจก่อให้เกิดปรากฏการณ์หุบเขาแห่งความลี้ลับ (Uncanny Valley) ถูกทำลายทิ้งเกลี้ยง

ห้องเก็บศพ เมรุเผาศพ ถูกสั่งปิดทั้งหมด

ระบบไฟส่องสว่างทั่วทั้งเมือง รวมถึงไฟตามบ้านเรือนและไฟถนน ต้องเปิดทิ้งไว้สว่างไสวตลอดทั้งวันทั้งคืน เพื่อไม่ให้ความมืดเข้าปกคลุมได้ในทุกตารางนิ้ว

วิธีที่สี่ เบี่ยงเบนความสนใจ

หันเหความสนใจไปเรื่องเซ็กส์หรือเรื่องลามก พยายามให้ในหัวมีแต่เรื่องสกปรกพวกนี้ เพื่อจะได้ไม่ต้องนึกถึงเรื่องสยองขวัญ

นี่คือเหตุผลว่าทำไมเมื่อกี้เฉินอี้ถึงยืนผิวปากใส่ผู้หญิงบนทางเท้าได้อย่างหน้าตาเฉย และพวกผู้หญิงพวกนั้นก็ตอบสนองเขากลับมาอย่างเร่าร้อนผิดปกติ

มันเหมือนกับสตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์ขนาดใหญ่

ทุกคนที่กำลังยืนอยู่บนขอบเหวแห่งความสติแตก ต่างพยายามกดทับความกลัวในใจเอาไว้ ปล่อยให้ความปรารถนาเบื้องลึกทะลักออกมา เพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่ และสวมบทบาทของตัวเองต่อไป

ส่วนบทสนทนาแปลกๆ ของคนเดินถนนพวกนั้นน่ะเหรอ

ก็แค่อยากจะทำภารกิจรายวัน "คุยกับคนอื่น 1,000 ประโยค" ให้เสร็จๆ ไปก็เท่านั้นเอง

พูดคนเดียวไม่นับ ต้องคุยกับคนอื่นเท่านั้นถึงจะได้

นั่นคือสาเหตุที่พนักงานทำความสะอาดคนเมื่อกี้ จ้องมองเขาอย่างคาดหวัง เพราะถ้าเขาตอบกลับ ประโยคที่พนักงานคนนั้นพูดออกมาก่อนหน้านี้ถึงจะถูกนับในภารกิจรายวัน ไม่อย่างนั้นมันก็จะเป็นแค่เรื่องไร้สาระจริงๆ

ส่วนวิธีประเมินว่าประโยคไหนจะถูกนับรวมในภารกิจรายวัน

ก็ให้ดูมาตรฐานจากแถบความคืบหน้าภารกิจบนหน้าต่างระบบนั่นแหละ

เฉินอี้ดีดก้นบุหรี่ที่สูบหมดแล้วไปตรงหน้าชายสวมสูทที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะเหลือบมองหน้าต่างสถานะส่วนตัวที่มุมซ้ายบนของตัวเอง

「ชื่อผู้เล่น」: เฉินอี้

「อุปกรณ์ผู้เล่น」: ไม่มี

「สกิลผู้เล่น」: สกิลระดับ D "ใจสงบอารมณ์ผ่อนคลาย"

「ฉายาผู้เล่น」: ไม่มี

「พอยต์คงเหลือ」: 1038

「กฎประจำเดือน」:

1: ความคืบหน้าภารกิจ "สุดยอดคนช่างจ้อ": 782/1000

2: ความคืบหน้าภารกิจ "ใจสงบกายร่มเย็น": 0/0

วันนี้เขาคุยกับคนอื่นไปแล้ว 782 ประโยค ต้องคุยอีกแค่ 218 ประโยค ภารกิจประจำวันของวันนี้ก็จะเสร็จสมบูรณ์

ส่วนเรื่องแต้มพอยต์

เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคมเป็นต้นมา ทุกครั้งที่ทำภารกิจกฎ "สุดยอดคนช่างจ้อ" สำเร็จในแต่ละวัน จะได้รับรางวัลเป็นพอยต์ 1 แต้ม จนถึงวันนี้ เขาได้รางวัลมาแล้วรวม 18 แต้ม

ส่วนอีก 1020 แต้มที่เหลือนั้น เขาได้มาจากกรมบังคับใช้กฎหมายเมืองเหยียนเฉิง

และในตอนนั้นเอง—

ชายหนุ่มคนหนึ่งขี่รถมอเตอร์ไซค์พุ่งตรงมาหาเขาด้วยความเร็วสูง เบรกดังเอี๊ยดหยุดอยู่ตรงหน้าเฉินอี้ ผิวปากลากเสียงยาวแล้วยิ้มกว้าง "พี่อี้ ผมมาไม่สายใช่ไหม"

"เออ พี่อี้ พี่จำพนักงานขายตรงเคาน์เตอร์ตอนที่เราไปซื้อถุงมือยางคราวก่อนได้ปะ?"

"ไอ้หนุ่มนั่นตายไปแล้ว วันนี้ตอนผมไปซื้อของ ไม่เห็นเขาอยู่ ก็เลยลองถามดู"

"เฮอะ พี่เดาซิดังเกิดอะไรขึ้น"

"เมียของหมอนั่นน่ะสิ เพื่อไม่ให้ตัวเองกับผัวคิดถึงไอ้เรื่องพรรค์นั้น ตอนที่ไอ้หนุ่มนั่นยังไม่เลิกงานกลับบ้าน เมียก็อุตส่าห์ใส่ชุดนอนซีทรูสีแดงแขวนโคมแดงไว้เต็มห้องนอน แถมยังจุดเทียนซะสว่างไสว"

"กะจะเซอร์ไพรส์โรแมนติกให้ผัวซะหน่อย"

"ผลคือพอไอ้หนุ่มนั่นเปิดประตูเข้ามา เจอสภาพห้องนอนแบบนี้ปุ๊บ ภาพไอ้เรื่องแบบนั้นมันก็พุ่งเข้ามาในหัวแบบห้ามไม่อยู่ สุดท้ายก็ขาดใจตายคาที่เลย"

"เฮ้อ น่าเสียดายจริงๆ พี่ว่าผู้หญิงคนนั้นเขาคิดอะไรอยู่วะ"

"นี่มันทำร้ายผัวตัวเองชัดๆ"

"ถ้าให้ผมพูดนะ..."

"..."

เฉินอี้ที่เพิ่งจะอ้าปากทักทาย เห็นอีกฝ่ายร่ายยาวเป็นต่อยหอยทันทีที่เขายกมือขึ้น มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยจนแทบจะควบคุมไม่ได้ รู้สึกปวดหนึบๆ ที่ขมับขึ้นมาทันที

ถ้าภารกิจรายวัน "สุดยอดคนช่างจ้อ" ที่บังคับให้ผู้เล่นทุกคนต้องพูดคุยกับผู้อื่น 1,000 ประโยคต่อวัน เป็นกฎที่ทรมานทุกคนล่ะก็...

มันต้องมีใครสักคนแหละที่โคตรจะมีความสุขกับมัน

ซึ่งก็คือไอ้หมอนี่ที่อยู่ตรงหน้าเขานี่ไง

ผู้ป่วยโรคพูดมากระยะสุดท้าย

จากที่เคยไปไหนก็มีแต่คนรำคาญ เอาล่ะสิ ตอนนี้คนทั้งโลกถูกบังคับให้กลายเป็นคนช่างจ้อไปซะแล้ว

"เดี๋ยว หยุดก่อน..."

เฉินอี้พยายามขัดคออย่างอ่อนล้า "ถ้าฉันเดาไม่ผิด นายคงทำภารกิจรายวันเสร็จตั้งแต่ตื่นลืมตาขึ้นมาไม่นานแล้วมั้ง? ความจริงตอนนี้นายไม่จำเป็นต้องพูดเยอะขนาดนี้ก็ได้นะ"

(จบแล้ว)