บทที่ 18 แพนเค้กนี้หอมเหลือเกิน

บทที่ 18 แพนเค้กนี้หอมเหลือเกิน

ชายคนนั้นรับแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือไปแล้วนำเข้าปากทันที เขาโชยกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอตั้งแต่ตอนยืนดูคนอื่นกินแล้ว ทว่าเมื่อได้ลิ้มรสด้วยตัวเอง เขาก็ตระหนักได้ว่าแพนเค้กนี้อร่อยมากจริงๆ มันอร่อยกว่าแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือทุกชิ้นที่เขาเคยหยิบเข้าปากมาในชีวิต

"เถ้าแก่ ทำไมแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือของเธอถึงรสชาติดีขนาดนี้ล่ะ มีสูตรลับเฉพาะที่ไม่เหมือนใครหรือเปล่า"

ซูม่านหนิงคลี่ยิ้มพลางส่ายหน้า "ไม่มีสูตรลับอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่เลือกวัตถุดิบที่ดีกว่าตอนที่ไปซื้อมา รสชาติมันก็เลยดีขึ้นตามธรรมชาติ ต้นทุนมันอยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ ฉันเลยขายในราคา 5 หยวนหรือ 10 หยวนเหมือนแผงลอยอื่นไม่ได้"

ชายคนนั้นเชื่อคำพูดของเธอ แพนเค้กที่อร่อยขนาดนี้ถือว่าไม่แพงเลยในราคา 15 หยวน เขาซัดแพนเค้กคำโตเข้าไปอีกคำ "ทำเพิ่มให้ฉันอีก 5 ชิ้นเอากลับบ้านด้วยครับ"

ซูม่านหนิงรีบหยิบแผ่นแป้งแพนเค้กอีกสองสามแผ่นมาวางบนกระทะย่างพลางถือโอกาสเตือนเขา "ตอนเอากลับไปแล้วอย่าลืมรีบกินนะคะ ไม่อย่างนั้นแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือจะนิ่มลงตามเวลาล่วงเลย และจะไม่กรอบเหมือนตอนที่เพิ่งขึ้นจากกระทะใหม่ๆ"

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร บ้านฉันอยู่แถวนี้เอง เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว"

"ได้เลยค่ะ"

หลังจากทำแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือทั้ง 5 ชิ้นเสร็จสิ้น ซูม่านหนิงก็ยื่นถุงพลาสติกที่บรรจุพวกมันส่งให้ชายคนนั้น

" ความคืบหน้าของภารกิจ: 93 / 100 "

เหลืออีกเพียง 7 ชิ้นเท่านั้นก็จะเสร็จสิ้นภารกิจ ซูม่านหนิงยืนอยู่หลังแผงลอยและรอคอยให้ลูกค้าเดินเข้ามาต่อ

หญิงคนหนึ่งพาลูกมาที่ถนนคนเดินสายอาหาร แม่และลูกสาวคู่นี้นั่งกินเนื้อเสียบไม้ย่างอยู่ก่อนแล้วที่โต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็กด้านหลังแผงย่าง และในขณะที่พวกเธอเตรียมตัวจะกลับ เด็กหญิงตัวเล็กๆ ก็ใช้มือหนึ่งชี้ไปที่แผงขายแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือที่อยู่ใกล้ๆ ส่วนอีกมือก็กระตุกขากางเกงของแม่เธอ "คุณแม่หนูอยากกินแพนเค้กอันนั้น"

"เมื่อกี้ลูกเพิ่งกินเนื้อเสียบไม้ย่างไปตั้งหลายไม้ไม่ใช่เหรอ ยังไม่อิ่มอีกเหรอจ๊ะ"

"อิ่มแล้วค่ะ แต่หนูยังอยากกินอีก แพนเค้กอันนั้นหอมมากเลย"

หญิงคนนั้นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพาเด็กน้อยเดินมาที่แผงขายแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือ "เอาแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือหนึ่งชิ้นค่ะ ขอซอสมะเขือเทศน้อยหน่อยนะคะ"

"ได้ค่ะ"

ซูม่านหนิงทอดแผ่นแป้งแพนเค้กต่อไป เด็กคนนั้นมีความสูงไล่เลี่ยกับแผงลอย เธอเขย่งปลายเท้าเพื่อชะเง้อมองดู รู้สึกพึงพอใจเป็นพิเศษเมื่อได้กลิ่นหอมโชยมา

เดิมทีตัวแม่นั้นอิ่มแล้ว แต่เมื่อได้กลิ่นหอมนั้น เธอก็กระหายอยากจะลิ้มลองขึ้นมาทันควัน

เธอรู้สึกแปลกใจตัวเองอยู่บ้าง ใช่ว่าเธอจะไม่เคยกินแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือมาก่อน และเธอก็ไม่ได้ชอบมันขนาดนั้นด้วย ซ้ำเธอยังเพิ่งกินเนื้อเสียบไม้ย่างมาไม่น้อยจนท้องอิ่มแปล้ ทว่าเมื่อได้กลิ่นหอมเย้ายวนใจนี้ เธอกลับแค่อยากลองชิมดู

"ทำสองชิ้นค่ะ"

"ได้ค่ะ ต้องการเพิ่มอะไรอีกไหมคะ"

"ไม่ค่ะ ทำแบบธรรมดาเลย"

เด็กหญิงตัวเล็กๆ เขย่าขากางเกงแม่ของเธอด้วยใบหน้ามีความสุข "คุณแม่ก็คิดว่ามันหอมเหมือนกันใช่ไหมคะ"

หญิงคนนั้นลูบหัวของเธอ "เป็นเพราะลูกนั่นแหละยัยหนูจอมตะกละ แม่ไม่ได้วางแผนจะกินเลยนะเนี่ย"

"งั้นพวกเราเอาไปฝากคุณพ่อด้วยสักชิ้นดีไหมคะ คุณพ่อก็ชอบกินเหมือนกัน"

เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กน้อย หญิงคนนั้นก็นึกถึงสามีที่อยู่ที่บ้าน

"ก็ได้ แม่จะฟังลูกนะ"

หญิงคนนั้นหันกลับมาพูดกับคนหลังแผงลอย "ทำเพิ่มอีกชิ้นค่ะ พวกเราจะเอากลับบ้าน"

ซูม่านหนิงพยักหน้าและวางแผ่นแป้งแพนเค้กอีกแผ่นลงบนกระทะย่าง

หลังจากแพนเค้กทั้ง 3 ชิ้นเสร็จเรียบร้อย เธอก็ยื่นสิ่งของให้หญิงตรงหน้าแผงลอย "นี่ค่ะ"

" ความคืบหน้าของภารกิจ: 96 / 100 "

หญิงคนนั้นจ่ายเงิน มือหนึ่งถือแพนเค้ก อีกมือหนึ่งจูงเด็กน้อย แล้วเดินออกจากถนนคนเดินสายอาหารไป

เหลืออีกแค่สี่ชิ้นเท่านั้น

ตอนนี้เป็นเวลาเลยเที่ยงคืนมาแล้ว จำนวนลูกค้าที่มาหาอะไรกินลดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เจ้าของแผงลอยทั้งหมดก็ยังไม่ได้เก็บของกัน

ยกเว้นซูม่านหนิงแล้ว คนส่วนใหญ่มาตั้งแผงลอยที่นี่เพื่อหาเงิน ค่าแผงลอยราคาหลายร้อยหยวนต่อวัน และไม่มีใครคืนเงินให้หรอกหากคุณกลับก่อนเวลา ดังนั้นหลายคนจึงเต็มใจที่จะอยู่จนดึกดื่นค่ำมืดเพื่อหาเงินให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เจ้าของแผงย่างที่อยู่ใกล้ๆ คอยเหลือบมองมาที่แผงขายแพนเค้กแบบหยิบด้วยมืออยู่ตลอดเวลา ทันทีที่เขายื่นเนื้อย่างมัดหนึ่งให้ลูกค้า เขาก็ละจากแผงลอยของตัวเองและตรงมาที่หน้าแผงขายแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือทันที

"แม่หนู ช่วยทำแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือให้ฉันชิ้นหนึ่งสิ"

"ได้เลยค่ะ"

เจ้าของแผงย่างรอคอยแพนเค้กพลางชำเลืองมองไปทางแผงลอยของตัวเอง กลัวว่าหากมีลูกค้ามาเขาจะไม่เห็น

เขาคอยสังเกตแผงขายแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือนี้ในขณะย่างเนื้อก่อนหน้านี้ ธุรกิจของเธอดีอย่างเหลือเชื่อ และกลิ่นหอมที่โชยออกมาก็หอมหวนเป็นพิเศษ ทำให้คนเราไม่สามารถหักห้ามใจไม่อยากลองชิมได้

ซูม่านหนิงพูดคุยกับเจ้าของแผงย่างในขณะกำลังทำแพนเค้ก "ปกติคุณเก็บของตอนไหนเหรอคะ"

"ยังเร็วอยู่เลย ถนนคนเดินสายอาหารนี้ปกติจะไม่ปิดจนกว่าจะเลยเที่ยงคืนไปแล้ว และพวกเราก็กลับหลังจากเที่ยงคืนเหมือนกัน แผงลอยของเธอเพิ่งเปิดใหม่เหรอ ฉันเหมือนจะไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลย"

ซูม่านหนิงพยักหน้า "วันนี้เป็นวันแรกของฉันค่ะ"

ส่วนเธอจะมาอีกในอนาคตหรือไม่นั้นยังไม่แน่นอน

ซูม่านหนิงยื่นแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือที่ทำเสร็จแล้วให้เขา และเจ้าของแผงย่างก็เอื้อมมือมารับไป

" ความคืบหน้าของภารกิจ: 97 / 100 "

หลังจากจ่ายเงิน เขาก็มุ่งหน้ากลับไปยังแผงลอยของตัวเองทันที

กินแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือไปพลางในขณะย่างเนื้อไปพลาง

แพนเค้กครึ่งชิ้นหมดไปอย่างรวดเร็วมาก เขาซัดคำโตเข้าไปอีกคำอย่างหยุดไม่ได้ ใช่ว่าเขาไม่เคยกินแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือมาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินชิ้นที่อร่อยขนาดนี้

คนสองสามคนเดินมาที่แผงย่าง ในขณะที่คนหนึ่งกำลังจะสั่งเนื้อย่าง อีกคนก็มองไปที่แพนเค้กแบบหยิบด้วยมือในมือของเจ้าของแผงย่างแล้วรู้สึกหิวขวนกินมันขึ้นมาบ้าง

"พวกเราไปกินแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือกันดีไหม แพนเค้กอันนี้หอมมากเลย"

"ฉันก็คิดว่ามันหอมเหมือนกัน ขนาดเจ้าของแผงย่างยังกินเลย มันต้องอร่อยแน่ๆ"

"งั้นพวกเราจะรออะไรล่ะ รีบไปซื้อแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือกันเถอะ"

เจ้าของแผงย่าง: "???"

เขาเพิ่งกินแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือเข้าไปชิ้นเดียว แล้วสูญเสียลูกค้าไปหลายคนเปล่าๆ เนี่ยนะ

กลุ่มคนพากันมาที่แผงขายแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือที่อยู่ถัดไป "เ้าแก่ ทำแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือให้พวกเราคนละชิ้นหน่อยครับ"

ซูม่านหนิงมองดูคนทั้งสามคนตรงหน้าเธอแล้วตอบรับอย่างมีความสุข "ได้ค่ะ ฉันจะทำตอนนี้เลย เดี๋ยวก็เสร็จแล้วค่ะ"

ความคืบหน้าของภารกิจขาดอีกสามชิ้นพอดี และมีคนมาสามคน มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ

หลังจากขายแพนเค้กสามชิ้นนี้เสร็จ เธอก็สามารถกลับบ้านได้แล้ว

เมื่อเฝ้ามองแผ่นแป้งแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือถูกทอดจนเป็นสีเหลืองทองบนกระทะย่าง พวกเขาทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

"มันหอมมากเลย"

"มันหอมจริงๆ นะ มันแปลกมากเลยล่ะ ฉันเคยกินแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือมาตั้งมากมายก่อนหน้านี้ แต่ไม่มีอันไหนหอมเท่าอันนี้เลย เ้าแก่ แพนเค้กของเธอแตกต่างจากคนอื่นหรือเปล่า"

แน่นอนว่ามันแตกต่าง สิ่งที่ระบบมอบให้จะเหมือนกันได้อย่างไร

"แพนเค้กของฉันราคาแพงกว่าค่ะ แค่แผ่นแป้งแผ่นเดียวก็ราคาหลายหยวนแล้ว และคุณไม่สามารถซื้อได้ตามซูเปอร์มาร์เก็ตข้างนอก ดังนั้นราคาของแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือจึงสูงกว่าเล็กน้อยค่ะ"

"มิน่าล่ะ ปกติแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือจะไม่เกิน 10 หยวน แต่ฉันรู้สึกว่าต่อให้เธอขายอันนี้ในราคา 15 หยวน หลายคนก็ยังซื้ออยู่ดี มันหอมเกินไปแล้ว ขนาดเจ้าของแผงย่างยังกินเลย"

ซูม่านหนิงทำได้เพียงก้มหน้าและยิ้ม เธอเฝ้ามองด้วยตาตัวเองตอนที่คนทั้งสามคนนี้เดินมาจากแผงย่าง เธอเดาว่าเจ้าของแผงย่างต้องรู้สึกหดหู่ใจมากแน่ๆ ในตอนนี้ เดิมทีเขาแค่อยากซื้อแพนเค้กมากิน แต่ผลลัพธ์กลับทำให้สูญเสียลูกค้าไปสามคน

ซูม่านหนิงทำแพนเค้กแบบหยิบด้วยมือทั้ง 3 ชิ้นเสร็จแล้วยื่นให้ กลุ่มคนเอื้อมมือมารับทันที และหนึ่งในนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาสแกนรหัสและจ่ายเงิน 45 หยวน "ไปกันเถอะ"

กลุ่มคนเดินผละออกจากแผงลอยไป

" ความคืบหน้าของภารกิจ: 100 / 100 "

" ติ๊ง "

" ภารกิจสำเร็จ ยินดีด้วยกับโฮสต์ที่ได้รับเงิน 4,000,000 หยวน ยินดีด้วยกับโฮสต์ที่ได้รับแต้มเสริมประสิทธิภาพ 1 แต้ม "

ในที่สุดภารกิจก็เสร็จสิ้นลง ซูม่านหนิงรีบเริ่มเก็บข้าวของของเธอทันที

หลังจากเข้ามาในบ้านของเธอ เธอก็กระโดดลงบนโซฟาทันที การออกไปข้างนอกไม่กี่ชั่วโมงถือว่าค่อนข้างเหนื่อยจริงๆ

"ระบบ เพิ่มแต้มเสริมประสิทธิภาพให้กับรูปร่างหน้าตาของฉัน"

" ได้เลยโฮสต์ "

" โฮสต์: ซูม่านหนิง "

" อายุ: 23 ปี "

" ส่วนสูง: 165 เซนติเมตร "

" น้ำหนัก: 47 กิโลกรัม "

" รูปร่างหน้าตา: 94 / 100 "

" ร่างกาย: 89 / 100 "

" เสน่ห์: 89 / 100 "

" สินทรัพย์: 12.22 ล้านหยวน วิลล่าทะเลสาบชุ่ยเวยหนึ่งหลัง ปอร์เช่ 911 หนึ่งคัน "

เมื่อมองดูความเปลี่ยนแปลงบนแผงระบบ ซูม่านหนิงก็ยกริมฝีปากขึ้นด้วยความพึงพอใจ

ขณะที่เธอจวนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำอุ่นในห้องน้ำ ท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องโครกครากขึ้นมาหลายครั้งกะทันหัน

เธอออกไปข้างนอกมาไม่กี่ชั่วโมง และสิ่งที่เธอกินเข้าไปเพียงเล็กน้อยนั้นได้ถูกย่อยไปหมดสิ้นแล้ว

ซูม่านหนิงต้องหันหลังกลับและเดินเข้าห้องครัว ตั้งใจจะทำอะไรกินให้ตัวเองก่อน

หลังจากยุ่งอยู่ข้างนอกมาครึ่งค่อนวัน เธอไม่อยากทำอะไรที่ซับซ้อนเกินไป แค่กินอะไรง่ายๆ ก็พอแล้ว ตราบใดที่เธอไม่หิว

ยังมีเกี๊ยวบางส่วนที่เธอทำไว้คราวก่อนแช่แข็งอยู่ในตู้เย็น ซูม่านหนิงจึงหยิบพวกมันออกมา

เธอเติมน้ำครึ่งหม้อใบเล็กแล้ววางบนเตาแก๊สเพื่อต้มให้เดือด

หลังจากน้ำเดือด เธอก็ใส่เกี๊ยวลงไป

เกี๊ยวร้อนๆ ชามหนึ่งถูกยกมาเสิร์ฟ ซูม่านหนิงอดใจไม่ไหวที่จะหยิบตะเกียบขึ้นมา เธอทานเกี๊ยวคำหนึ่งแล้วซดน้ำซุปร้อนๆ ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านจากปากของเธอไปจนถึงท้อง

หลังจากกินมื้อค่ำเสร็จ เธอก็เข้าห้องน้ำ อาบน้ำอย่างรวดเร็ว แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงใหญ่ที่แสนสบาย