บทที่ 42 Light Turn On!

เมื่อออกมาจากห้องรับรองพิเศษใต้ดิน แมวลายเสี่ยวซื่อก็นำทางเจียงอวี้กลับไปยังสถานที่จอดรถเดิม

ยามก้าวพ้นอาคารสีขาวหลังนั้น เจียงอวี้ก็รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งร่าง ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องลงมา เขาเพียงรู้สึกปลอดโปร่งไปทั่วสรรพางค์กาย

แมวขาวยังคงยืนรออยู่ด้านนอกเช่นเดิม ในอ้อมแขนดูเหมือนจะโอบกอดอะไรบางอย่างเอาไว้ด้วย

“ยินดีด้วยนะคะคุณเจียงอวี้ การแสดงของคุณทำให้พวกเราทึ่งมากจริงๆ!”

แมวขาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เจียงอวี้ก็พยักหน้ารับอย่างมีมารยาท

“นี่คือชุดผ้าห่มที่คุณเคยพูดถึงค่ะ และเรายังเตรียมน้ำชายามบ่ายไว้ให้คุณหนึ่งชุดด้วย”

“โอ้?”

เจียงอวี้รับของที่แมวขาวยื่นมาให้ พบว่าเป็นผ้าห่มที่ช่วยลดค่าความเหนื่อยล้าเหมือนในห้องเตรียมตัวจริงๆ แถมยังมีชุดเครื่องนอนครบเซต ส่วนในถุงของขวัญอีกใบดูเหมือนจะเป็นเค้กชิ้นเล็กกับน้ำชา เค้กส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของส้มแสนหวาน ชวนให้รู้สึกเจริญอาหารยิ่งนัก

ก็นับว่าเอาใจใส่ดีนะ “ขอบคุณครับ” เจียงอวี้เอ่ยกลั้วยิ้ม

แมวขาวพยักหน้าพลางตอบกลับอย่างคล่องแคล่วว่า “ค่าธรรมเนียมจอดรถคือ 10 คาร์คอยน์ คุณจะชำระด้วยบัตรออมทรัพย์เลยไหมคะ?”

เจียงอวี้: “……”

ให้ตายเถอะ ฉันชมแกเร็วไปจริงๆ! ไอ้นายทุนหน้าเลือด!!

ไม่เก็บค่าเข้า แต่มาเก็บค่าจอดรถแทนสินะ!! 10 คาร์คอยน์ ทำไมไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ?!

ขนาดผู้จัดการร้านหมีนวดยกชุดยังแค่ 15 คาร์คอยน์เอง!

“……รูดบัตรครับ”

เจียงอวี้ตอบด้วยสีหน้ามืดมนพลางหยิบบัตรออกมา

แมวขาวทำเหมือนมองไม่เห็นสีหน้านั้น จัดการรูดบัตรแล้วยื่นคืนให้เจียงอวี้ด้วยสองมือ

แสงสีขาววาบขึ้น รถยกสองชั้นคันเดิมปรากฏสู่สายตาเจียงอวี้ เขากลับรู้สึกเหมือนได้เจอญาติพี่น้องอย่างไรอย่างนั้น

“คุณเจียงอวี้คะ นี่คือนามบัตรของคุณโอโคค่ะ”

แมวขาวเอ่ยพลางยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้

เจียงอวี้รับมาเก็บไว้ ในขณะที่บนหน้าจอโปร่งแสง ช่องการสนทนาก็ปรากฏแถบรายการพิเศษเพิ่มขึ้นมา

【คุณได้รับคำขอเป็นเพื่อนจาก ตำนานช่างฝีมือ โอโค; ยอมรับหรือไม่? √/×】

เจียงอวี้กดเลือกยอมรับแล้วปิดหน้าต่างแชทไป เขานำข้าวของทุกอย่างแขวนไว้ที่ชั้นวางของด้านหน้าคันรถ พลางโบกมือลาแมวทั้งสองตัวแล้วขับรถออกจากจุดพักรถไป

……

กลุ่มอาคารสีขาวเลือนหายไปเบื้องหลัง ทางแยกหายไปจากสายตา

บนถนนที่ทอดยาว เจียงอวี้เหยียบคันเร่งขับต่อไปได้ประมาณ 30 กิโลเมตร จนกระทั่งรีดพลังงานหยดสุดท้ายออกจากแบตเตอรี่ได้หมดเขาจึงหยุดรถ

เจียงอวี้เอนหลังพักบนเบาะคนขับ พลางหยิบเค้กส้มและน้ำชาออกมาเป็นมื้อค่ำ

เขาเริ่มคำนวณผลประโยชน์ที่ได้รับจากภารกิจครั้งนี้ในใจ:

อย่างแรกคือความสัมพันธ์ในฐานะหุ้นส่วนกับหอความฝันกลางวัน และสิทธิประโยชน์สมาชิกตลอดชีพ

อย่างที่สองคือกำไรสุทธิ 375 คาร์คอยน์ และโอกาสในการสั่งทำอุปกรณ์จากโอโคหนึ่งครั้ง

สุดท้ายคือชุดผ้าห่มและข้าวของต่างๆ ซึ่งดูเหมือนไม่มีอะไรโดดเด่น แต่ผ้าห่มสามารถเอามาปูรองเบาะคนขับเพื่อลดค่าความเหนื่อยล้าได้อย่างต่อเนื่อง ถือเป็นผลประโยชน์ที่คุ้มค่ามาก

สำหรับผู้เล่นใหม่ที่ได้รับผลตอบแทนขนาดนี้ ในแง่หนึ่ง หอความฝันกลางวันก็สมชื่อ "หอแห่งความฝัน" จริงๆ

รสชาติครีมนุ่มละมุนระเบิดกลิ่นหอมของส้มออกมาที่ปลายลิ้น ต่อให้เจียงอวี้จะเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว ก็ยังต้องยอมรับว่ามันอร่อยมาก!

เขาทานเค้กจนหมดในไม่กี่คำ และรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก หน้าจอระบบเด้งขึ้นมา:

【เค้กกลิ่นส้ม สิทธิพิเศษสำหรับสมาชิกหอความฝันกลางวัน ราคาขาย 30 คาร์คอยน์; หลังจากทานจะได้รับ พละกำลัง +2, ร่างกาย +2, ความคล่องตัว +1】

30 คาร์คอยน์! เจียงอวี้แทบจะสำลักน้ำชาตาย!

เมื่อตระหนักได้ว่าน้ำชาก็น่าจะเป็นไอเทมประเภทเดียวกัน เจียงอวี้จึงรีบกลืนน้ำชาที่ติดอยู่ตามซอกฟันลงคอไปทันที!

【น้ำชาวิททาร์ด สิทธิพิเศษสำหรับสมาชิกหอความฝันกลางวัน ราคาขาย 20 คาร์คอยน์; หลังจากดื่มจะได้รับ พละกำลัง +1, ค่าความเหนื่อยล้าลดลง 80%】

ว่าแล้วเชียว! เจียงอวี้รีบยกดื่มอีกอึกใหญ่ เขามองดูแผงค่าสถานะของตนเอง:

ผู้เล่น: เจียงอวี้

ID：43990805

ชื่อเล่น：เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่

ฉายา：ลาโง่ผู้ดื้อรั้นแต่รอบคอบ

พาหนะ：รถยก

ค่าความเหนื่อยล้า：60→12 (ของจากหอความฝันกลางวัน ของแพงไม่ใช่ความผิดของมัน แต่มันคือความผิดของนายที่ไม่มีเงินเอง~)

ค่าพลังชีวิต：80 (ระดับสุขภาพปกติ)

พละกำลัง：16→19+3 ร่างกาย：30→32+3

ความคล่องตัว：20→21+1

พลังต่อสู้โดยรวม：35

จ่ายไป 50 คาร์คอยน์ พลังต่อสู้โดยรวมของเขากลับทะลุ 30 แต้ม มาอยู่ที่ 35 แต้มเลยทีเดียว!

เจียงอวี้ตบไปที่ก้อนเหล็กบนพวงมาลัยแล้วเอ่ยว่า:

“คู่หู ฉันรู้สึกว่าฉันยังวิ่งต่อไปได้อีก 120 กิโลเมตรเลยละ!”

“พยายามเข้าคู่หู!”

……

เจียงอวี้ไม่ได้หยุดพัก เขาขับต่อมาอีกสามชั่วโมงครึ่ง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงสามทุ่มครึ่ง เมื่อทัศนวิสัยเริ่มจำกัดมากเขาจึงหยุดรถ

【ระยะห่างจากการกัดเซาะของหมอกในปัจจุบัน：760 กิโลเมตร】

【ระยะทางที่ขับได้ในวันนี้：240 กิโลเมตร】

แม้จะเสียเวลาที่จุดพักรถไปบ้าง แต่เพราะค่าความเหนื่อยล้าที่ลดลง ทำให้ระยะทางที่ทำได้ไม่น้อยจนเกินไป

ตอนนี้ความเร็วในการกัดเซาะของหมอกด้านหลังอยู่ที่ 10 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ระยะห่าง 760 กิโลเมตรเพียงพอที่จะทำให้เจียงอวี้ไม่ต้องกังวลเรื่องความเร็วของหมอกไปอีกพักใหญ่

หลังจากทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปง่ายๆ เจียงอวี้ก็เปิดหน้าต่างแชทขึ้นมา

ในเวลานี้เขาถึงเห็นว่าช่องสนทนาส่วนตัวด้านล่างกะพริบแจ้งเตือนไม่หยุด

“ข้างถนนมีวังวนเกิดขึ้นเพียบเลย ในวังวนมีสัตว์ประหลาดด้วยเหรอ?”

“พวกสัตว์ประหลาดดูรีบร้อนมาก ไม่รู้จะไปทำอะไรกัน?”

“นี่มัน……”

เขาก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ……

ยังไงมันก็คงไม่เกี่ยวกับฉันหรอกมั้ง?

เจียงอวี้ตอบกลับหน้าต่างที่ปิดไม่ได้และส้มไปว่าไม่รู้เหมือนกัน พร้อมถามเพิ่มเติมว่าพวกเขามีชุดโคมไฟอยากจะขายบ้างไหม

ก่อนหน้านี้เขาอยากจะติดตั้งไฟอยู่แล้วแต่ยังสุ่มหาไม่เจอเสียที

ส้มบอกว่าเธอยังหาไม่เจอ ส่วนหน้าต่างที่ปิดไม่ได้ซึ่งเป็นยอดมนุษย์ดวงเฮงในใจของเจียงอวี้ก็ตอบกลับทันที:

[หน้าต่างที่ปิดไม่ได้]：“ท่านเทพ มีครับ!”

[หน้าต่างที่ปิดไม่ได้]：“เอ่อ คือว่า... มันค่อนข้างจะ... มีเอกลักษณ์ไปหน่อยน่ะครับ...!”

เจียงอวี้คิดในใจ แค่โคมไฟเอง มันจะไปมีเอกลักษณ์ขนาดไหนกันเชียว?

เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักจึงตอบกลับไปว่า:

[เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่]：“ขอแค่ส่องสว่างได้ก็พอแล้ว”

[หน้าต่างที่ปิดไม่ได้]：“ถ้าแค่ส่องสว่างล่ะก็ สบายมากครับ! โคมไฟชุดนี้สว่างกว่าที่ฉันใช้อยู่ตอนนี้เสียอีก!”

หน้าต่างที่ปิดไม่ได้ดันมีชุดโคมไฟถึงสองชุดเลยเหรอเนี่ย!

นี่มันดวงดีเหนือโลกเกินไปหรือเปล่า!?

เจียงอวี้อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ

[เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่]：“ตกลง นายอยากแลกกับอะไร?”

[หน้าต่างที่ปิดไม่ได้]：“น้ำมันครับ”

ตามคาด

ในที่สุด เจียงอวี้ก็ใช้น้ำมัน 5 ลิตร จำนวนสองถัง แลกกับชุดโคมไฟมา

แสงสีขาววาบขึ้น ปรากฏวัตถุที่มีลักษณะคล้ายลูกแก้วออกมาหนึ่งชิ้น

ภายในลูกแก้วมีสีสันหลากหลายดูงดงามราวกับหลุดออกมาจากนิทาน

“ดูๆ ไปก็ใช้ได้นี่นา เจ้าสิ่งนี้?”

เจียงอวี้พึมพำกับตัวเอง

เขาลองสำรวจดูรอบๆ เห็นปุ่มกดอยู่ตรงกลางลูกแก้ว ดูเหมือนจะเอาไว้เปิดการใช้งาน เขาจึงใช้นิ้วกดลงไป ทันใดนั้นลูกแก้วก็คลี่ตัวออก!

【Light Turn On】

เสียงเครื่องจักรแนวเฮฟวีเมทัลดังขึ้น เจียงอวี้พลันรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนักในใจขึ้นมาทันที!

(จบตอน)