บทที่ 10 ฝ่ามือทะลวงใจมารทมิฬขั้นบรรลุสมบูรณ์! แผนผังมารหกลักษณ์ทมิฬสุดเพดาน!

ที่ 10 ฝ่ามือทะลวงใจมารทมิฬขั้นบรรลุสมบูรณ์! แผนผังมารหกลักษณ์ทมิฬสุดเพดาน!

ซุนฝานยืนอยู่ข้างจงฉางเซิง ชูนิ้วชี้ไปยังห้องขังหมายเลขเจ็ดสิบแปดแดนเจี่ยที่อยู่ห่างออกไป กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"นั่นแหละ น้องฉางเซิง ห้องนั้นแหละ"

"พี่ไปก่อนนะเว้ย เจ้าก็ระวังตัวดีๆ ล่ะ"

แม้จะยืนอยู่ห่างจากห้องขังหมายเลขเจ็ดสิบแปดแดนเจี่ยพอสมควร แต่ซุนฝานก็ดูไม่อยากจะอยู่ตรงนี้นานแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบกำชับจงฉางเซิงสั้นๆ แล้วก็เผ่นแน่บไปทันที

หลังจากรับช่วงต่องานหินจากพวกเพื่อนผู้คุม จงฉางเซิงก็พอจะจับทางไอ้พวกมารทมิฬหน้าใหม่ในคุกชั้นแรกนี้ได้คร่าวๆ

ในบรรดานักโทษทั้งหมด มีตัวตึงที่โหดเหี้ยมผิดมนุษย์มนาอยู่แค่สองตัว

ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ผู้คุมที่รับหน้าที่ส่งข้าวและทำความสะอาดห้องของไอ้สองตัวนี้ มีอันต้องเจ็บตัวกันถ้วนหน้าแทบทุกวัน

ส่วนห้องอื่นๆ แม้จะมีพวกที่มีฝีมือหรือนิสัยวิปริตอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นทำร้ายผู้คุมรายวันแบบนี้

และห้องขังหมายเลขเจ็ดสิบแปดแดนเจี่ยตรงหน้าจงฉางเซิงตอนนี้ ก็คือที่คุมขังหนึ่งในสองตัวตึงจอมโหดนั่นเอง

จงฉางเซิงเดินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีสบายๆ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว

บนซี่กรงเหล็กหน้าห้องขัง มีป้ายไม้สีดำแขวนอยู่ บนนั้นสลักชื่อนักโทษเอาไว้

พอมองดูใกล้ๆ ก็เห็นตัวอักษร 'เจินอู๋อี้' สลักไว้อย่างชัดเจน

จงฉางเซิงพลิกป้ายไม้กลับด้าน บนนั้นมีตัวหนังสือขนาดเล็กจิ๋ว บรรยายวีรกรรมความชั่วช้าสามานย์ของเจินอู๋อี้เอาไว้

"เจินอู๋อี้, ผู้คุมกฎศิษย์สายนอกพรรคมารทมิฬ, เคยก่อคดีนำศิษย์สายนอกกว่าสามสิบคน บุกเข่นฆ่ากวาดล้างหมู่บ้านหลายแห่ง สังหารชาวบ้านผู้บริสุทธิ์นับร้อย ควักหัวใจ สูบเลือดเนื้อ เพื่อนำไปสกัดเป็นโอสถมาร บาปหนาเกินอภัย..."

จงฉางเซิงไม่ได้รีบร้อนเข้าไปข้างใน เขายืนอ่านวีรกรรมสุดโฉดของเจินอู๋อี้อย่างใจเย็นอยู่หน้าห้องขัง

"ไอ้เวรนี่มันเดรัจฉานกระหายเลือดชัดๆ"

แม้ไม่ได้เห็นกับตา แต่จงฉางเซิงก็สามารถจินตนาการถึงภาพความโหดร้าย ตอนที่มันพาลูกสมุนนับสามสิบชีวิต บุกเข่นฆ่าชาวบ้านที่ไร้ทางสู้อย่างเลือดเย็นได้อย่างชัดเจน

เมื่อมองเข้าไปดูสารรูปของเจินอู๋อี้ในห้องขัง จงฉางเซิงก็รู้สึกขยะแขยงมันขึ้นมาจับใจ

พอเดินเข้าไปใกล้ในระยะเช็คอิน ข้อมูลสเตตัสของเจินอู๋อี้ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า:

[ชื่อ: เจินอู๋อี้]

[ระดับกรรม: บาป 3 ดาว]

[ระดับพลัง: กำเนิดก่อนขั้นที่เจ็ด]

"ติ่ง. [เจินอู๋อี้] ตรงตามเงื่อนไข สามารถเช็คอินได้ ยืนยันการเช็คอินหรือไม่?"

จงฉางเซิงกำลังจะสั่งเช็คอิน จู่ๆ มือใหญ่หยาบกร้านก็พุ่งตะปบเข้าที่ข้อมือของเขาอย่างจัง!

แรงบีบมหาศาลส่งผ่านข้อมือมาทันที

ขนาดว่าโดนสกัดจุดและล่ามโซ่ตรวนที่หนักอึ้ง แต่แรงบีบของมือคู่นี้กลับไม่ได้ลดทอนลงเลย

จงฉางเซิงประเมินคร่าวๆ ว่าถ้าเป็นวัวสักตัวมาโดนบีบแบบนี้ คงกระดูกแหลกคาที่ไปแล้ว

"มิน่าล่ะ ช่วงสองสามวันมานี้ พวกผู้คุมที่มาส่งข้าวส่งน้ำถึงได้เจ็บตัวกลับไปกันระนาว"

"ไอ้หนู!"

เจินอู๋อี้แสยะยิ้มเหี้ยม รอยแผลเป็นบนหน้ากระตุกอย่างน่าเกลียดน่ากลัว

"ถ้าไม่อยากแขนขาด ก็ไขกุญแจซะ!"

น่าเสียดาย ที่เจินอู๋อี้ไม่ได้เห็นความหวาดกลัวบนใบหน้าของจงฉางเซิงแม้แต่น้อย สิ่งที่มันเห็น มีเพียงรอยยิ้มเรียบเฉยราวกับสายลมลอยผ่าน

หนำซ้ำ ในส่วนลึกของดวงตาผู้คุมหนุ่มคนนี้ มันยังมองเห็นประกายแห่งการเย้ยหยันอีกต่างหาก

แววตาเยาะเย้ยของจงฉางเซิงกระตุกต่อมโมโหของเจินอู๋อี้เข้าอย่างจัง มันออกแรงบีบข้อมือเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว!

ถ้าเป็นผู้คุมคนอื่น โดนเจินอู๋อี้บีบด้วยแรงขนาดนี้ กระดูกข้อมือคงแหลกละเอียดเป็นผุยผงไปแล้ว

แต่ทว่า ข้อมือของผู้คุมหนุ่มตรงหน้า กลับแข็งแกร่งดั่งเหล็กไหล ต่อให้มันงัดพลังทั้งหมดที่มีออกมาบีบ สีหน้าของจงฉางเซิงก็ไม่มีสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่นิดเดียว!

จงฉางเซิงสะบัดข้อมือเบาๆ ก็หลุดพ้นจากการเกาะกุมของเจินอู๋อี้ได้อย่างง่ายดาย เขากลับมายืนจ้องหน้ามันอย่างสบายอารมณ์อยู่หน้าห้องขัง

จากนั้น จงฉางเซิงก็เอียงถาดข้าวในมืออีกข้างลง เทข้าวแดงแกงบูดของเจินอู๋อี้ลงบนพื้นจนเกลี้ยง!

"เจ้า!"

เจินอู๋อี้ตาเหลือกด้วยความโกรธจัด แต่จงฉางเซิงกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

"ถ้าอยากมีข้าวกินดีๆ ก็หัดเจียมตัวซะบ้าง!"

"ไม่งั้น วันหลังเจ้าก็แดกมันตรงนี้แหละ!"

จงฉางเซิงพยักพเยิดไปที่กองข้าวบนพื้น ซึ่งคลุกเคล้ากับฝุ่นผงและคราบสกปรกจนดูไม่จืด พร้อมกับยิ้มเย็นชา

เจินอู๋อี้อยากจะกระโดดบีบคอจงฉางเซิงให้ตายคาที่ แต่พอเห็นข้าวที่ตกพื้น มันก็ต้องกัดฟันข่มอารมณ์ไว้

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับกำเนิดก่อน ต่อให้เก่งแค่ไหน ก็ยังไม่ถึงขั้นบรรลุอภิญญา ดูดซับพลังฟ้าดินประทังชีวิตแทนข้าวปลาอาหารได้

ถ้าโดนอดข้าวทุกวัน ไม่ช้าก็เร็วมันก็ต้องอดตายอยู่ดี

มันจึงทำได้แค่ถลึงตาใส่จงฉางเซิงอย่างอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งขัดสมาธิบนกองฟาง ทรนงศักดิ์ศรีไม่ยอมมองหน้าจงฉางเซิงอีก

คนระดับกำเนิดก่อน ย่อมมีศักดิ์ศรีของระดับกำเนิดก่อน มันไม่มีทางลดตัวลงไปเลียข้าวกินบนพื้นเหมือนหมาเด็ดขาด!

"หึ!"

จงฉางเซิงแค่นเสียงเยาะ สั่งการในใจ "ระบบ, เช็คอิน"

"ติ่ง! เช็คอินบนตัว [เจินอู๋อี้] สำเร็จ! ได้รับรางวัล วิชาฝ่ามือระดับหก 'ฝ่ามือทะลวงใจมารทมิฬ' ขั้นบรรลุสมบูรณ์! และแต้มกรรม 7200 แต้ม!"

ดวงตาของจงฉางเซิงสว่างวาบ

"สมกับเป็นระดับกำเนิดก่อนขั้นที่เจ็ด ที่ควรจะถูกขังอยู่ชั้นสองจริงๆ ของรางวัลช่างคุ้มค่ายิ่งนัก!"

ก่อนหน้านี้ ตอนที่เห็นสวี่อู๋ซินใช้ 'ฝ่ามือทะลวงใจมารทมิฬ' ฆ่าสิงซง จงฉางเซิงก็แอบเสียดายอยู่ลึกๆ ที่เช็คอินสวี่อู๋ซินแล้วได้มาแค่วิชาตัวเบา แต่ตอนนี้ ความเสียดายนั้นถูกเติมเต็มจนล้นปรี่แล้ว!

"วิชาฝ่ามือระดับหก ขั้นบรรลุสมบูรณ์ อานุภาพของมัน รุนแรงกว่าเพลงดาบอสูรหลัวเซิงที่เป็นแค่ระดับเจ็ดซะอีก!"

พริบตานั้น อนุภาคแสงนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของเขา แก่นแท้ของวิชา 'ฝ่ามือทะลวงใจมารทมิฬ' ที่เจินอู๋อี้เคยฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ถูกจงฉางเซิงสูบมาเป็นของตัวเองจนหมดเกลี้ยง!

จงฉางเซิงไม่รั้งรออยู่ต่อ เขาหันหลังก้าวเดินฉับๆ มุ่งหน้าไปยังห้องขังเป้าหมายต่อไป พลางซึมซับความรู้ของวิชาฝ่ามือใหม่ไปด้วย

ห้องขังหมายเลขแปดสิบเอ็ดแดนเจี่ย คือที่คุมขังของศิษย์พรรคมารทมิฬนามว่าม่ออู๋เนี่ยน

พอพลิกป้ายชื่อดูก็พบว่า ไอ้หมอนี่ก็เป็นผู้คุมกฎศิษย์สายนอกของพรรคมารทมิฬเหมือนกัน

ทันทีที่จงฉางเซิงเดินไปหยุดหน้าห้องขัง ไอ้หมอนี่ก็พุ่งพรวดเข้ามา หวังจะฉกพวงกุญแจที่เอวของเขา

แต่น่าเสียดาย ที่ยอดฝีมือระดับกำเนิดก่อนที่โดนผนึกชีพจร สำหรับจงฉางเซิงในตอนนี้ มันก็แค่เสือสิ้นลาย!

จงฉางเซิงเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย แล้วจัดการดัดหลังไอ้นักโทษจอมดื้อด้านคนนี้ด้วยวิธีเดียวกับที่ทำกับเจินอู๋อี้เมื่อครู่เป๊ะ!

เมื่อเปิดดูสเตตัสของมัน ก็พบว่าเป็นระดับ 'บาป 3 ดาว' เหมือนกัน แถมระดับพลังบ่มเพาะของไอ้ [ม่ออู๋เนี่ยน] คนนี้ ยังสูงกว่า [เจินอู๋อี้] อยู่หนึ่งขั้น คือระดับกำเนิดก่อนขั้นที่แปด!

"ติ่ง! เช็คอินบนตัว [ม่ออู๋เนี่ยน] สำเร็จ! ได้รับรางวัล วิชาตัวเบาระดับหก 'แผนผังมารหกลักษณ์ทมิฬ' ขั้นบรรลุสมบูรณ์! และแต้มกรรม 10200 แต้ม!"

"ติ่ง! ยินดีด้วยโฮสต์! ความรู้แจ้งวิชาตัวเบาระดับหก 'แผนผังมารหกลักษณ์ทมิฬ' ผสานทับซ้อนกัน เลื่อนระดับเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์แบบ! (1277/100000)!"