บทที่ 5 - ผู้อำนวยการกองส่งเสริมการลงทุนผู้ตื่นเต้น

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ อาคารที่ทำการเขตพานยวี่ เมืองเจียงหวย

แตกต่างจากตึกรามบ้านช่องเก่าๆ ริมถนนด้านนอก อาคารที่ทำการเขตเพิ่งจะผ่านการรีโนเวทมาหมาดๆ เมื่อต้นปี พื้นหินอ่อนขัดมันสะท้อนภาพกระถางต้นไม้สีเขียวตามทางเดิน สำนักงานกองส่งเสริมการลงทุนและการพาณิชย์ประจำเขตนั้นกว้างขวาง สว่างไสว แถมแอร์ยังเย็นฉ่ำจนหนาวสั่น

"นายคือ 'เสิ่นเฟิง' ที่โทรมาบอกว่าจะมาลงทุนเปิดโรงงานใช่ไหม?"

'จางหงเลี่ยง' เลขาธิการพรรคและผู้อำนวยการกองส่งเสริมการลงทุน นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สีแดงตัวใหญ่ ในมือถือแก้วเก็บความร้อน คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย พลางกวาดสายตาสำรวจชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตั้งแต่หัวจรดเท้า

จางหงเลี่ยงอายุราวสี่สิบกว่าปี ใบหน้าเหลี่ยม จอนผมเริ่มมีสีขาวแซม เขาคือคนจริงที่คลุกคลีตีโมงอยู่กับการทำงานระดับรากหญ้ามาค่อนชีวิต

หลายปีที่เขารับตำแหน่งผู้อำนวยการกองส่งเสริมการลงทุนมานี้ เรียกได้ว่าเครียดจนผมหงอกเต็มหัว

ตั้งแต่ทรัพยากรถ่านหินร่อยหรอลง ในฐานะที่ที่นี่เคยเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของเขตเหมืองแร่ ตัวเลขเศรษฐกิจก็มีแต่จะดิ่งลงเหวขึ้นทุกปีๆ

เพื่อดึงดูดนักลงทุน เขาต้องวิ่งเต้นจนขาแทบขวิด พูดจนน้ำลายเหนียวคอ ถึงขนาดต้องยอมลดตัวไปกราบกรานพวกนายทุนตามเมืองชายฝั่ง... แต่พอพวกเถ้าแก่ใหญ่ได้ยินชื่อ 'เมืองเจียงหวย' เท่านั้นแหละ... ต่อให้เชิญมาดูงานยังไม่มีใครชายตามองเลยด้วยซ้ำ

พอมีหลงมาบ้าง เขาก็ต้องคอยตามประกบกินข้าว ดื่มเหล้าเอาใจ... แต่พอวกเข้าเรื่องลงทุนปุ๊บ พวกนั้นก็พากันบ่ายเบี่ยงปั๊บ ถึงจะมีโครงการที่คุยกันลงตัวอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกจ้องจะมาสูบเงินอุดหนุนจากรัฐบาลทั้งนั้น

เมื่อเช้าตรู่ จู่ๆ เขาก็ได้รับรายงานจากลูกน้องว่า มีคนท้องถิ่นที่ออกไปทำงานข้างนอก จะกลับมาลงทุนสร้างโรงงานอิเล็กทรอนิกส์เทคโนโลยีขั้นสูงที่บ้านเกิด

ตอนแรกจางหงเลี่ยงก็แอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน

แต่พอได้มาเห็นหน้าเสิ่นเฟิงเข้าจริงๆ... อายุอานามก็เพิ่งจะยี่สิบต้นๆ ถึงเสื้อผ้าหน้าตาจะดูดีมีชาติตระกูลก็เถอะ แต่มันคนละเรื่องกับภาพ 'เถ้าแก่ใหญ่' ที่เขาวาดฝันไว้เลยสักนิด

"สวัสดีครับ ผอ.จาง ผมเสิ่นเฟิงครับ"

เสิ่นเฟิงนั่งหลังตรงอยู่บนโซฟา ท่าทีไม่ได้แข็งกร้าวแต่ก็ไม่ได้อ่อนน้อมจนเกินงาม ต่อหน้าผู้อำนวยการเบอร์หนึ่งของเขต แววตาของเขากลับไม่มีความประหม่าแบบพวกเด็กวัยรุ่นหลงเหลืออยู่เลย

"เสี่ยวเสิ่นเอ๊ย ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอนะ ที่คนหนุ่มสาวอยากจะกลับมาบุกเบิกธุรกิจที่บ้านเกิด รัฐบาลเราย่อมยินดีต้อนรับอยู่แล้ว"

จางหงเลี่ยงวางแก้วเก็บความร้อนลง น้ำเสียงแฝงความปั้นปึ่งสไตล์ข้าราชการ และซ่อนนัยยะแห่งความขอไปทีเอาไว้

"แต่การเปิดโรงงานอิเล็กทรอนิกส์มันไม่ใช่การเปิดร้านเกม หรือทำโรงงานห้องแถวเล็กๆ หรอกนะ สถานการณ์เขตพานยวี่ของเราช่วงหลายปีมานี้ เธอก็น่าจะรู้ดี... อย่าว่าแต่อุตสาหกรรมไฮเทคอะไรนั่นเลย แค่โรงงานผลิตชิ้นส่วนที่ดูเป็นชิ้นเป็นอัน ยังหาแทบไม่เจอสักกะแห่ง ไอ้พวกบริษัทที่มีเทคโนโลยีผสมอยู่นิดหน่อยน่ะ มีอยู่แค่หยิบมือ แถมทั้งหมดก็ไปกระจุกตัวอยู่ใน 'เขตพัฒนาเศรษฐกิจระดับมณฑล' ที่เพิ่งสร้างใหม่ในตำบลผิงอวี๋กันหมดแล้ว ในเมื่อเธอคิดจะเปิดโรงงาน ธุรกิจหลักคืออะไรล่ะ? มีแผนงานที่เป็นรูปธรรมหรือเปล่า?"

คำพูดของจางหงเลี่ยงนับว่าตรงไปตรงมาสุดๆ: เขตพานยวี่ไม่มีดินแดนรองรับพวกเทคโนโลยีไฮเทคหรอกนะ ไอ้หนูอย่างแกอย่ามาล้อเล่นกับฉันเลยดีกว่า หรือไม่... แกก็คงกะจะเอาบริษัทเปลือกหอยมาสูบเงินอุดหนุนธุรกิจจากรัฐบาลใช่ไหมล่ะ?

เสิ่นเฟิงยิ้มบางๆ หยิบแผนงานเล่มหนาปึกออกมา แล้วเข้าประเด็นทันที

"ผอ.จางครับ สิ่งที่ผมตั้งใจจะทำก็คือ 'ธุรกิจรับจ้างผลิต SMT' ส่วนเรื่องทำเล... ผมไม่อยากไปที่เขตพัฒนาเศรษฐกิจในตำบลผิงอวี๋หรอกครับ ผมจะตั้งโรงงานที่ตำบลเกาหลิน... ตรงนิคมอุตสาหกรรมเก่าติดถนนทางหลวงนั่นแหละครับ!"

"ธุรกิจ SMT งั้นเรอะ?" จางหงเลี่ยงชะงักไปนิด

ในฐานะผอ.กองส่งเสริมการลงทุน ถึงเขาจะไม่ได้เรียนมาสายเทคโนโลยี แต่ศัพท์พื้นฐานพวกนี้เขาก็พอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง

"ใช่ครับ" เสิ่นเฟิงพยักหน้า น้ำเสียงหนักแน่นและดูเป็นมืออาชีพ "พูดง่ายๆ ก็คือ การนำชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ขนาดจิ๋วที่ไม่มีขาหรือขาสั้นๆ มาวางแปะลงบนพื้นผิวของแผงวงจรพิมพ์ (PCB) แล้วก็ใช้การบัดกรีแบบรีโฟลว์เพื่อเชื่อมมันเข้าด้วยกันครับ ไม่ว่าจะเป็นสมาร์ตโฟน แท็บเล็ต หรือเมนบอร์ดคอมพิวเตอร์ที่พวกเราใช้กันอยู่ทุกวันนี้ ล้วนขาดขั้นตอนหลักนี้ไปไม่ได้เลยล่ะครับ"

เสิ่นเฟิงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สบตาจางหงเลี่ยงตรงๆ

"ผอ.จางครับ ตอนนี้ค่าแรงที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีเกียงและจูเจียงกำลังพุ่งปรี๊ด ฐานการผลิตระดับล่างจำนวนมากก็กำลังย้ายหนีไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กันหมดแล้ว... แต่พวกงานประกอบชิ้นส่วน SMT ที่มีความแม่นยำสูงระดับกลางถึงไฮเอนด์ พวกเขาไม่กล้าย้ายหรอกครับ เพราะคุณภาพของแรงงานฝั่งนู้นมันยังไม่ถึงเกณฑ์"

"ตัดมาที่เขตพานยวี่ของเรา ถึงเหมืองถ่านหินจะไปไม่รอดแล้ว แต่ครอบครัวของอดีตคนงานเหมืองที่ตกงาน แล้วก็พวกพนักงานเก่าของโรงงานชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ในตอนนั้น... คนพวกนี้มีทั้งระเบียบวินัยในโรงงาน และมีทักษะการปฏิบัติงานที่ยอดเยี่ยมสุดๆ ไปเลยนะครับ ขอแค่จับมาฝึกอบรมระยะสั้นๆ พวกเขาก็จะเป็นแรงงานอุตสาหกรรมชั้นยอดของประเทศจีนได้เลยล่ะครับ"

จางหงเลี่ยงเปิดดู 'แผนธุรกิจเบื้องต้นสำหรับการตั้งโรงงานเทคโนโลยีฮุ่ยจื้อ' ที่เสิ่นเฟิงนั่งปั่นมาตลอดหลายวันไปด้วย ฟังชายหนุ่มพูดไปด้วย จนเผลอใจลอยไปวูบหนึ่ง

ตอนแรกเขานึกว่าเสิ่นเฟิงก็แค่พวกพ่อค้าคนกลาง ที่กะจะมารับซื้อพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าชิ้นเล็กๆ ไปขายต่อ แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า... พอไอ้หนุ่มนี่อ้าปากพูด... สิ่งที่พ่นออกมา กลับเป็นการเจาะลึกไปถึงรากฐานของห่วงโซ่อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภค อย่าง 'เทคโนโลยี SMT' แถมแผนงานที่ทำมาก็ดูเป็นมาตรฐานสุดๆ

ยิ่งไปกว่านั้น การวิเคราะห์เศรษฐกิจมหภาคและการย้ายถิ่นฐานของแรงงานของไอ้เด็กนี่ ยังเฉียบขาดกว่าพวกนักวิจัยประจำเขตที่วันๆ เอาแต่นั่งเขียนบทความส่งเดชตั้งไม่รู้กี่เท่า!

ชัดเจนเลยว่าหมอนี่... เตรียมตัวมาดีมากๆ

"เสี่ยวเสิ่น... เธอรู้ลึกรู้จริงเอาเรื่องเลยนะเนี่ย"

จางหงเลี่ยงสลัดคราบการดูถูกก่อนหน้านี้ทิ้งไป ขยับตัวนั่งหลังตรง แต่คิ้วก็ยังขมวดมุ่นอยู่ดี

"แต่ว่านะ... ในเมื่อธุรกิจที่เธอจะทำ มันเป็นงานประกอบที่มีความแม่นยำสูงขนาดนี้ แล้วทำไมไม่ไปตั้งที่ตำบลผิงอวี๋ล่ะ? ที่นั่นมีทั้งห้องคลีนรูมมาตรฐานที่ทางเขตเพิ่งสร้างเสร็จ มีระบบโลจิสติกส์รองรับพร้อมสรรพ แถมยังมีนโยบายสนับสนุนที่โคตรจะดีที่สุดในเขตเลยนะ แล้วเธอจะถ่อไปตั้งโรงงานที่ตำบลเกาหลิน... ไอ้ที่ที่มันจนกรอบจนแทบจะกินแกลบแบบนั้นทำไมกัน?"

"ก็เพราะที่ผิงอวี๋ต้นทุนมันสูงเกินไป แถมยังมีกฎระเบียบยุบยิบเยอะแยะไปหมดน่ะสิครับ แต่ที่ตำบลเกาหลิน... มีสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดอยู่ครับ"

เสิ่นเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปริปากบอกหรอกว่าตัวเองมี [ระบบตอบแทนและฟื้นฟูบ้านเกิด] อยู่ และในตอนนี้ การเริ่มสร้างโรงงานจากตำบลเกาหลินซึ่งเป็นบ้านเกิด... เพื่อรวบรวมประชากรเข้ามาให้ได้มากที่สุด คือทางเดียวที่จะทำให้เขาได้รับเงินทุนไปต่อยอดในอุตสาหกรรมใหม่ๆ ได้มากขึ้นในทุกๆ วัน จนเกิดเป็นวงจรแห่งการพัฒนาอย่างสมบูรณ์แบบ

"ผอ.จางครับ ผมเล็ง 'โรงงานอิเล็กทรอนิกส์หงต๋า' ทางฝั่งตะวันตกของตำบลเกาหลินที่ถูกปล่อยทิ้งร้างมาสามปีนั่นไว้แล้ว... และผมหวังว่าทางเขต จะปล่อยเช่าให้ผม ฟรีๆ ครับ"

"อะไรนะ?!"

จางหงเลี่ยงตกใจจนเกือบจะปัดแก้วน้ำร้อนบนโต๊ะหก แกเบิกตากว้างจ้องหน้าเสิ่นเฟิง ราวกับกำลังมองคนบ้า

"เธอจะเอาโรงงานหงต๋างั้นเรอะ?! เสี่ยวเสิ่น นี่เธอจากบ้านเกิดไปนานเกินจนไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของที่นั่นแล้วหรือไง?"

จางหงเลี่ยงผุดลุกขึ้นด้วยความร้อนรน เดินวนไปมาอยู่หลังโต๊ะทำงาน

"เมื่อก่อนโรงงานนั่นมันเคยรุ่งเรืองก็จริงอยู่ แต่ตอนนี้มันเป็นแค่กองซากขยะชัดๆ! อย่าว่าแต่เรื่องตึกที่เก่าจนพังยับเยินเลย ไอ้หม้อแปลงแรงสูงข้างในนั่นก็เสื่อมสภาพไปตั้งนานแล้ว แถมตอนที่โรงงานเจ๊งน่ะ มันยังติดหนี้ค่าชดเชยพนักงานเก่าอีกเป็นร้อยๆ คน แล้วไหนจะเงินกู้จากสหกรณ์ตำบลอีก!"

"หลายปีมานี้ไม่ใช่ว่าไม่มีใครไปดูที่ผืนนั้นหรอกนะ แต่พอพวกนั้นสืบจนรู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องหนี้สินปุ๊บ ก็พากันเผ่นแน่บเร็วกว่ากระต่ายซะอีก! มันคือเผือกร้อนชัดๆ... แล้วแกยังกล้ารับไว้อีกเรอะ?!"

"แล้วทำไมผมถึงจะไม่กล้าล่ะครับ?" เสิ่นเฟิงกระตุกยิ้มอย่างมั่นใจ

ในสายตาคนอื่น ที่นั่นอาจจะเป็นปลักโคลนแห่งหนี้สิน แต่ในสายตาของเสิ่นเฟิงผู้ครอบครองกระแสเงินสดแบบไร้ขีดจำกัด... นี่คือโอกาส 'ช้อนซื้อของถูก' ระดับพรีเมียมเลยต่างหาก!

ขอแค่เขาสามารถเปิดโรงงานให้กลับมาเดินเครื่องได้อีกครั้ง ไม่เพียงแต่เขาจะได้พื้นที่โรงงานขนาดมหึมามาครองในพริบตา... แต่มันยังเป็นการซื้อใจชาวบ้านในพื้นที่ได้อย่างเด็ดขาด แถมยังแลกกับการสนับสนุนระดับสูงสุดจากรัฐบาลมาได้อย่างง่ายดายอีกด้วย!