ตอนที่ 390: ปะป๊า ข้อแลกเปลี่ยนคือมันฝรั่งทอดห้ากล่อง

ตอนที่ 390: ปะป๊า ข้อแลกเปลี่ยนคือมันฝรั่งทอดห้ากล่อง

รอยยิ้มของเจิงจวิ้นแข็งค้าง เขาหัวเราะไม่ออกไปชั่วขณะ

"ทำไมไม่พูดล่ะ?" กงหลิงเซียวยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก

ดวงตาของต้ากัวเป็นประกายระยิบระยับ มือเล็กๆ คว้าชายเสื้อของกงหลิงเซียวเอาไว้ แล้วชะโงกหัวเล็กๆ เข้าไปใกล้โทรศัพท์

โย่วโฮ่ว!

ตอนนี้เสี่ยวเฮยไม่กล้าปริปากพูดแล้วล่ะสิ~

เธอตบหัวกงหลิงเซียวเบาๆ หลายที "ปะป๊า ทำไมจู่ๆ ปะป๊าถึงฉลาดขึ้นมาได้ล่ะคะ?"

ขาสั้นๆ ของเธอแทบจะปีนขึ้นไปเหยียบอยู่บนไหล่ของเขาอยู่รอมร่อ แล้วขยี้ผมของกงหลิงเซียวจนยุ่งเหยิง

"ให้หนูดูหน่อยสิ ปะป๊าใส่อะไรไว้ในหัวเนี่ย?"

กงหลิงเซียวมองยัยตัวแสบที่ปีนขึ้นมาบนหัวเขาอีกแล้วด้วยความเอือมระอา "ปกติแล้วในสายตาลูก พ่อดูโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ต้ากัวพยักหน้าอย่างจริงจัง "โง่มากๆ เลยล่ะ"

กงหลิงเซียวทั้งฉุนทั้งขำ "ลืมไปแล้วเหรอว่าลูกมีความสามารถที่คนอื่นไม่รู้อยู่น่ะ?"

อันที่จริง ตอนที่ต้ากัวย้ำนักย้ำหนาว่าเจิงจวิ้นไม่ได้รักเย่ฮุย เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างแล้ว

ต้องรู้ก่อนว่าต้ากัวมีความสามารถในการมองเห็นอนาคต

กงหลิงเซียวมั่นใจว่ายัยหนูจะต้องรู้อะไรบางอย่างมาแน่ๆ

ดังนั้นเขาจึงตั้งข้อสันนิษฐานว่าทำไมต้ากัวถึงอ้างว่าเจิงจวิ้นไม่ได้รักเย่ฮุย

ในเมื่อเขาไม่ได้รักเย่ฮุย แล้วทำไมเขาถึงยอมยกร้านมูลค่าหลายล้านให้ต้ากัวล่ะ? นอกจากเรื่องความรักฉันชู้สาวแล้ว มันก็ต้องเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ทางสายเลือดสิ

"นายเป็นอะไรกับเย่ฮุยกันแน่?"

เจิงจวิ้นรู้สึกร้อนตัว "หมายความว่ายังไง 'เป็นอะไร'? ฉันก็เป็นแค่แฟนของเย่ฮุยไง"

กงหลิงเซียวแค่นหัวเราะ "ไม่มั้ง นายคงไม่ได้ตกหลุมรักลูกพี่ลูกน้องหรือน้องสาวตัวเองหรอกนะ? แบบนั้นมันวิตถารเกินไปหน่อยไหม?"

ต้ากัวพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วยพร้อมกับพูดเสริม "ใช่ๆ ลุงมันโรคจิต"

เจิงจวิ้น "..."

ให้ตายเถอะ เมื่อกี้ยัยหนูคนนี้ยังเรียกเขาว่าปะป๊าอย่างนั้นปะป๊าอย่างนี้อยู่เลย มาตอนนี้จู่ๆ ก็เรียกเขาว่าโรคจิตเสียแล้ว

เปลี่ยนท่าทีได้เร็วจริงๆ

กงหลิงเซียว "เจิงจวิ้น บอกมาตามตรง นายเป็นอะไรกับเย่ฮุย?"

ต้ากัวหรี่ตาลง เลียนแบบน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของกงหลิงเซียว "เจิงจวิ้น ทำไมลุงไม่บอกมาล่ะ ว่าลุงเป็นอะไรกับเย่ฮุย? ไม่งั้นหนูจะไปบอกเย่ฮุยนะว่าลุงเป็นใคร?"

กงหลิงเซียวชะงักไป เขามองยัยหนูที่พูดจ้ออยู่ใกล้ๆ โทรศัพท์ด้วยใบหน้าว่างเปล่า

พระเจ้าช่วย!

นี่ลูกมองเห็นอะไรล่วงหน้ามางั้นเหรอ? แล้วทำไมไม่เห็นบอกพ่อบ้างเลยล่ะ?

เขาเอามือปิดไมค์โทรศัพท์แล้วโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูยัยหนูด้วยความอยากรู้อยากเห็น "หมอนั่นเป็นอะไรกับเย่ฮุย?"

ต้ากัวกะพริบตาปริบๆ "เป็นใครเหรอคะ?"

กงหลิงเซียวขมวดคิ้ว หรี่ตาลงเล็กน้อย "แอบบอกปะป๊าหน่อยสิ เจิงจวิ้นเป็นอะไรกับเย่ฮุยกันแน่?"

ทางฝั่งปลายสาย หัวใจของเจิงจวิ้นหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ในหัวของเขาพยายามนึกทบทวนช่วงเวลาที่อยู่กับยัยหนูอย่างบ้าคลั่ง เพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้หลุดปากพูดอะไรออกไป

ถึงจะลงทุนซื้อร้านราคาตั้ง 4 ล้านให้ แต่ก็ไม่น่าจะมีทางเดาได้หรอกว่าเขาเป็นอะไรกับเย่ฮุย

"ปะป๊าอยากรู้จริงๆ เหรอคะ?" ยัยหนูถาม เลียนแบบน้ำเสียงทุ้มต่ำและแผ่วเบาของกงหลิงเซียว

กงหลิงเซียวพยักหน้า "ถามแปลกๆ ก็ต้องอยากรู้สิ"

ต้ากัวยิ้มแฉ่งโชว์ฟันน้ำนม แล้วหันหน้าไปทางโทรศัพท์ "เจิงจวิ้นคือ~ เจิงจวิ้น~ คือ~"

"คืออะไร?" ชายสองคนโพล่งขึ้นมาพร้อมกัน

เจิงจวิ้นรู้สึกมีความหวัง ยัยหนูไม่มีทางรู้แน่ๆ ว่าเขาเป็นใคร

"คือ~" ต้ากัวที่ถูกกงหลิงเซียวจ้องเขม็ง จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นมาปิดหน้า "โอย~ น่ารำคาญจัง อย่ามองหนูแบบนั้นสิคะ"

ดูเหมือนเธอจะรู้สึกว่าการกระซิบกระซาบเป็นเรื่องน่าสนุกมาก เธอหันหน้าไปมองเจิงจวิ้นในจอโทรศัพท์ "หนูไม่อยากให้เจิงจวิ้นรู้"

เจิงจวิ้นถึงกับพูดไม่ออก

เสียงกระซิบของยัยหนูนั่นดังสนั่นขนาดนั้น! จะไม่ให้เขาได้ยินได้ยังไง

กงหลิงเซียวจึงใช้มือกดหลังหัวยัยหนูเบาๆ ให้เข้ามาใกล้หูของเขา "มาเถอะ! กระซิบข้างหูปะป๊าแบบนี้นะ สรุปว่าเย่ฮุยเป็นอะไรกับเจิงจวิ้นกันแน่?"

"แค่ก แค่ก แค่ก~" ยัยหนูไอเบาๆ สองที

กลิ่นแฮมเบอร์เกอร์ ไก่ทอด เฟรนช์ฟรายส์ ผสมปนเปกับกลิ่นโคล่า พ่นรดใส่หน้ากงหลิงเซียวเต็มๆ

กงหลิงเซียวเบือนหน้าหนีอย่างหมดคำจะพูด ราวกับเป็นผู้พ่ายแพ้

เจิงจวิ้นเองก็เริ่มหมดความอดทน เห็นได้ชัดว่าต้ากัวไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่เธอก็ยังดันทุรังจะโกหก ทำให้เขาพลอยร้อนใจไปด้วย

เขาย้ำอีกครั้ง "ฉันเป็นแฟนของเย่ฮุย"

"ปะป๊า~" ยัยหนูชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้วตรงหน้ากงหลิงเซียว "มันฝรั่งทอด 5 กล่อง แล้วหนูจะแฉจนเจิงจวิ้นต้องหน้าแตกไปเลย"