ตอนที่ 388: คุณพ่อ แน่ใจนะคะว่าจะพูดแบบนั้น?

ตอนที่ 388: คุณพ่อ แน่ใจนะคะว่าจะพูดแบบนั้น?

เสียงของยัยหนูดังกังวานไปทั่วทั้งสวนสนุก ขนาดเจิงจวินที่เพิ่งเดินพ้นประตูทางออกไปยังได้ยินชัดแจ๋ว แล้วประสาอะไรกับกงหลิงเซียวที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ

เขารู้สึกเหมือนแก้วหูแทบจะระเบิด

ดูเหมือนจะนานแล้วที่เขาไม่ได้ถูกแผดเสียงใส่จนหูแทบพังแบบนี้ ต้องรู้ว่าเมื่อก่อนเวลาที่ยัยหนูร้องไห้ทีไร มันแทบจะทำให้เส้นประสาทของเขาขาดผึงเลยทีเดียว

เขายกมือขึ้นขยี้หูด้วยความรู้สึกอึดอัด

แก้มยุ้ยๆ ที่มีกลิ่นนมอ่อนๆ ของเจ้าตัวเล็กดัง 'แปะ' ตอนที่แนบลงบนใบหน้าของกงหลิงเซียว

แก้มอ้วนกลมนั้นถูไถไปมากับเขา

ตามด้วยการถูอย่างเมามัน!

ตอหนวดสากๆ ทำให้ต้ากัวรู้สึกฟินราวกับโดนไฟดูดเบาๆ เมื่อยังไม่จุใจ เธอจึงยิ่งถูไถแรงขึ้นไปอีก

ใบหน้าของกงหลิงเซียวแทบจะเสียทรงเพราะการถูไถจากแก้มยุ้ยๆ ของยัยหนู

"พ่อได้ยินมาว่าหนูไปเรียกเจิงจวินว่าคุณพ่อ จริงหรือเปล่า?" กงหลิงเซียวหรี่ตามองต้ากัวที่กำลังทำหน้าเคลิบเคลิ้มอย่างหมดคำจะพูด

ต้ากัวชะงักกึก ดวงตาที่กำลังหยีลงเบิกกว้างขึ้นทันทีขณะลอบมองกงหลิงเซียว

เมื่อพบว่าเขากำลังจับจ้องเธออยู่ เธอก็ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดทันที "ไม่จริงนะคะ! ไม่ใช่อย่างนั้นเลยสักนิด"

"งั้นเหรอ?" กงหลิงเซียวเลิกคิ้วขึ้น

ต้ากัวนั่งนิ่งทำตัวเรียบร้อยอยู่บนหัวของกงหลิงเซียว "คุณพ่อ เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ!"

"ตอบพ่อมา! มองตาพ่อแล้วตอบมาเดี๋ยวนี้!"

ต้ากัวส่ายหน้าดุ๊กดิ๊ก "คุณครูบอกว่าเวลานั่งอยู่บนที่สูง ห้ามขยับไปมาและต้องจับให้แน่น ไม่งั้นจะตกลงมา ซึ่งมันอันตรายมาก ตอนนี้หนูนั่งอยู่บนหัวคุณพ่อ มันอันตรายมากเลยนะคะ ชีวิตหนูอาจตกอยู่ในอันตรายได้ทุกเมื่อ"

พับผ่าสิ!

ถึงขนาดกล้าตบตาพ่อตัวเองเชียวเหรอเนี่ย!

แถมยังพูดจาเป็นเหตุเป็นผลซะด้วยนะ!

เมื่อกลับมาที่รถ กงหลิงเซียวไม่พูดอะไรสักคำ เขายื่นวิดีโอที่เจิงจวินส่งมาให้ต้ากัวดู

เสียงหวานใสแจ๋วดังขึ้นจากโทรศัพท์ "คุณพ่อ หนูรักคุณพ่อที่สุดเลย! คุณพ่อเป็นคุณพ่อที่แสนดีของหนู"

ดวงตาของต้ากัวเบิกกว้าง

แย่แล้ว!

ตาเสี่ยวเฮยนั่นกล้าวางแผนตลบหลังฉันเหรอเนี่ย! ทำเกินไปแล้วนะ!

ตกลงกันแล้วนี่นาว่าตอนกินแฮมเบอร์เกอร์เขาถึงจะเป็นคุณพ่อของฉัน แต่พอกินเสร็จเขาก็ไม่ใช่คุณพ่ออีกต่อไป แล้วเขาจะมาแอบอัดเสียงตอนที่ฉันพูดได้ยังไง?

ฮึ่มๆๆ!

เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความรู้สึกผิด และเห็นกงหลิงเซียวกำลังจ้องมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เธอยกมือเกาหัวเล็กๆ ของตัวเองด้วยความกังวลใจ ผมแกละที่หลุดลุ่ยอยู่แล้วร่วงตุ้บลงมาเมื่อหนังยางเลื่อนหลุดออกจากผม "คุณพ่อ ผมหนูหลุดแล้ว!"

กงหลิงเซียวยังคงนิ่งเฉย "อธิบายมาสิว่าทำไมหนูถึงเรียกเจิงจวินว่าคุณพ่อ"

อย่าคิดจะมาหลอกล่อเขาด้วยลูกไม้ตื้นๆ พวกนี้เลย

ต้ากัวทำหน้าเลิ่กลั่ก มือเล็กๆ กำหนังยางไว้ขณะที่แสร้งเกาหัวแกรกๆ "คุณพ่อ หัวหนูคันจังเลย! เรารีบกลับไปสระผมกันเถอะค่ะ! ลองดมดูสิคะว่าเหม็นจริงไหม หนูจะกลายเป็นต้ากัวเน่าแล้วเนี่ย"

"งั้นเหรอ? ทำไมพ่อถึงได้กลิ่นแต่ไก่ทอดกับแฮมเบอร์เกอร์ล่ะ?"

ต้ากัวขมวดคิ้วอย่างหนักใจ

ทำไมวันนี้คุณพ่อถึงได้หลอกยากหลอกเย็นนักนะ?

"คุณพ่อ หนูไม่ได้ชอบกินแฮมเบอร์เกอร์เลยนะคะ หนูถูกบังคับต่างหาก" เธอยกมือขึ้นยอมจำนนอย่างน่าสงสาร "เสี่ยวเฮยเป็นคนบังคับให้หนูกิน เขาให้ร้านหนูมาทั้งร้านเลย ถ้าหนูไม่กิน หนูก็จะชวดร้านนั้นไป แล้วหนูจะปล่อยให้ของฟรีหลุดมือไปได้ยังไงล่ะคะ ใช่ไหม? ร้านหนึ่งร้านมีเงินเยอะแยะตั้ง—เยอะจนนับนิ้วเท้าไม่ถ้วนเลยนะคะ ใช่ไหม?"

กงหลิงเซียวหรี่ตาลง "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย เจิงจวินน่ะเป็นคนขี้งกจะตายไป ตอนที่เจรจาธุรกิจกับเขา เขายังพยายามจะใช้เงินซื้อความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับแม่หนูเลย แล้วคนแบบนั้นจะมาซื้อร้านให้หนูได้ยังไง?"

"คุณพ่อ ที่หนูพูดเป็นความจริงนะคะ!" ต้ากัวพยักหน้าอย่างจริงจัง "ร้านแฮมเบอร์เกอร์ฝั่งตรงข้ามโรงเรียนน่ะ เขาซื้อแล้วยกให้หนูเลย! ตั้งแต่นี้ไป หนูเป็นเถ้าแก่เนี้ยและก็เป็นเจ้าของที่แล้วนะ!"

กงหลิงเซียวแค่นเสียงหัวเราะ "ด้วยไอคิวของเด็ก 2 ขวบอย่างหนู นอกจากหนูแล้วเขาจะไปหลอกใครได้อีก? ถ้าเจิงจวินซื้อร้านแฮมเบอร์เกอร์ให้หนูจริงๆ ละก็ พ่อจะไลฟ์สดกินขี้ให้ดูเลย"