ตอนที่ 387: เขาไม่ใช่แฟนของเธอ

ตอนที่ 387: เขาไม่ใช่แฟนของเธอ

"ที่รักจะไม่รักฉันได้ยังไงกันคะ" เย่ฮุยมองเจิงจวิ้นอย่างออดอ้อน "คุณเพิ่งจะบอกไปไม่ใช่เหรอว่าจะรักฉันไปตลอดชีวิตน่ะ"

พูดจบหญิงสาวก็เอนตัวซบลงในอ้อมกอดของเขา

เจิงจวิ้นหันหน้ามาคลอเคลียหน้าผากเย่ฮุยอย่างแสนรัก "คุณคือคนที่ผมรักที่สุด ผมจะไม่รักคุณได้ยังไง อย่าไปฟังที่เจ้าเด็กแสบนี่พูดจาเหลวไหลเลย"

เย่ฮุยฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข "ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ฉันจะเป็นสุดที่รักของคุณตลอดไปเลย"

บทสนทนาของทั้งคู่ทำเอาต้ากัวและกงหลิงเซียวถึงกับพูดไม่ออก

การแสดงความรักอันน่าขนลุกนี้ทำเอาคนมองรู้สึกคลื่นไส้จริงๆ

กงหลิงเซียวยิ่งรู้สึกอิจฉาตาร้อน เพราะเมื่อก่อนเย่ฮุยก็เคยเป็นแบบนี้ ทั้งหัวใจและสายตาของเธอเคยมีแต่เขาเพียงคนเดียว

ทว่าตอนนี้ เย่ฮุยไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไปแล้ว

"ป๊ะป๋า~"

เสียงเรียกกะทันหันของต้ากัวทำเอาทั้งเจิงจวิ้นและกงหลิงเซียวถึงกับชะงักงันไปพร้อมๆ กัน

เจิงจวิ้นสังเกตเห็นว่าเด็กน้อยกำลังมองไปด้านหลังของเขา

"พลอดรักกันขนาดนี้ ไม่รู้หรือไงว่ามันไม่เหมาะกับเด็ก อย่ามาทำให้ลูกสาวฉันเสียคน" กงหลิงเซียวผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเย็นชากับเรือนกายสูงสง่า เดินเชิดหน้าผ่านเจิงจวิ้นและหญิงสาวไปอย่างเย่อหยิ่ง

เจิงจวิ้นรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่อาจหยุดยั้งเขาจากการแสดงบทคู่รักกับเย่ฮุยต่อไปได้ "กอดกันนิดกอดกันหน่อยมันผิดตรงไหน นายมันก็แค่หมาโสดขี้อิจฉา!"

กงหลิงเซียวอุ้มต้ากัวขึ้นมาพร้อมกับแค่นเสียงหัวเราะ "ฉันเนี่ยนะต้องอิจฉานาย? ฉันมีลูกสาวแล้วต่างหาก อีอย่างก็ไม่รู้ว่าใครมันช่างไร้ความรับผิดชอบ ปากบอกว่าจะช่วยไปรับเด็กให้ แต่สุดท้ายดันทำตัวเหมือนแก๊งลักพาตัว ลักพาตัวแก้วตาดวงใจฉันไปจนป่านนี้ก็ยังไม่ยอมมาส่งคืน"

แม้ว่ากงหลิงเซียวจะกำลังต่อว่าเจิงจวิ้นอยู่ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่หญิงสาวอย่างแน่วแน่

ไม่รู้ทำไมเย่ฮุยถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเขาอย่างประหลาด เธอถึงกับรู้สึกหน้าร้อนผ่าวเมื่อถูกเขามอง ราวกับว่าสายตาของทั้งคู่กำลังสอดประสานและพัวพันกันอย่างลึกซึ้ง

โดยเฉพาะเมื่อกงหลิงเซียวสวมชุดสูทราคาแพงที่ขับเน้นความหล่อเหลาอันเป็นเอกลักษณ์และรูปร่างที่สูงโปร่งสง่างาม... ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับว่าเธอเคยเห็นกล้ามเนื้ออันแน่นกระชับภายใต้ร่มผ้านั้นมาก่อน

"แก๊งลักพาตัวอะไรกัน ฉันบอกแล้วไงว่าพาแกมาเลี้ยงข้าว ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง" คำพูดของเจิงจวิ้นเปรียบเสมือนเสียงระฆังเตือนสติ ทำให้เย่ฮุยรีบดึงสายตาที่กำลังพิจารณาชายหนุ่มกลับมา

"เย็นมากแล้ว เรากลับกันเถอะค่ะ!" เธอรู้สึกว่าหากยังขืนรั้งรออยู่ที่นี่ต่อไป ใบหน้าของเธอคงได้แดงก่ำไปมากกว่านี้แน่

อันที่จริงมันช่างน่าประหลาด ความรู้สึกที่เธอมีต่อผู้ชายตรงหน้านี้ ช่างแตกต่างจากความรู้สึกที่เธอมีต่อเจิงจวิ้นอย่างสิ้นเชิง

"ต้ากัว ฉันไปก่อนนะ!" เจิงจวิ้นโบกมืออำลาต้ากัว

ต้ากัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วราวกับเสียงน้ำนมว่า "พี่สาวคนสวย เขาไม่ได้รักพี่หรอกนะ"

ประโยคที่ไม่คาดคิดดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง

เจิงจวิ้นยิ้มเจื่อนๆ พลางคว้ามือของเย่ฮุยมาประสานนิ้วเข้าด้วยกันต่อหน้าสองพ่อลูก "ต้ากัว ฉันรักเธอมากต่างหากล่ะ อย่าพูดจาเหลวไหลสิ! บ๊ายบายนะ!"

พูดจบ เขาก็จูงมือเย่ฮุยเดินตรงดิ่งไปยังรถทันที

หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เย่ฮุยก็หันขวับกลับไปมองตามสัญชาตญาณ

สองพ่อลูกยังคงยืนอยู่ตรงนั้น และทอดสายตามองเธอจากที่ไกลๆ มันทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกจับได้ว่าแอบทำความผิดอะไรบางอย่าง เธอจึงรีบหันหน้ากลับแล้วก้าวขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว

"ป๊ะป๋า~ เจิงจวิ้นไม่ได้เป็นแฟนกับหม่ามี้สักหน่อย"

"ลูกว่าไงนะ ป๊ะป๋าได้ยินไม่ค่อยถนัดเลย"

ต้ากัวเริ่มร้อนใจจนต้องกลอกตาบนใส่เขา

หนูพูดไปตั้งสามรอบแล้วนะ ผู้ชายซื่อบื้อคนนี้หูตึงหรือไงกัน

ต้ากัวตวัดแขนโอบรอบลำคอของกงหลิงเซียว ใช้ขาสั้นๆ ของเธอเหยียบลงบนแผงอกแกร่ง แล้วปีนป่ายขึ้นไปบนบ่าของเขาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะนั่งแหมะลงบนหัวของเขาพร้อมกับตบเบาๆ แปะๆ

กงหลิงเซียวถึงกับพูดไม่ออก "ลงมาเดี๋ยวนี้นะ!"

ต้ากัวกระแอมไอเล็กน้อย "ป๊ะป๋า ฟังให้ดีๆ นะ!"

พูดจบ ใบหน้ากลมป้อมของเธอก็แนบชิดติดกับใบหูของกงหลิงเซียว และก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว เสียงตะโกนแหลมปรี๊ดแสบแก้วหูก็ดังก้องเข้าไปในหูของเขา "หนูบอกว่า เจิงจวิ้นไม่ได้เป็นแฟนกับเย่ฮุย! เจิงจวิ้น! เย่ฮุย! กงหลิงเซียว! ได้ยินที่หนูพูดไหมเนี่ย?!"