ตอนที่ 351 กินมากไปอาจตายได้นะ

ตอนที่ 351 กินมากไปอาจตายได้นะ

ต้ากัวตกตะลึงงัน ในหัวเล็กๆ มีคำพูดของกงหลิงเซียวดังก้องวนไปวนมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เอ๊ะ?

คุณลุงข้างบ้านกินจนตายไปแล้วเหรอ?

แถมยังโดนเอาไปย่างเป็นหมูหันอีก?

แล้วไอ้การอาบน้ำใต้ดินนี่มันคืออะไรกันล่ะเนี่ย?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ต้ากัวก็ชะงักไปพร้อมกับก้มมองแขนเล็กๆ ที่ทั้งอวบอ้วนและนุ่มนิ่มของตัวเอง

เธอลูบแขนที่ขนลุกซู่ชันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ถ้าผิวหมูๆ กับขนหมูๆ พวกนั้นถูกย่างไฟ มันจะต้อง... จะต้องเจ็บมากแน่ๆ เลย

จากนั้นเธอก็หันไปมองน่องไก่อบที่วางอยู่ตรงหน้า

จริงด้วยสิ~ อบเสร็จแล้วไม่เหลือขนไก่เลยสักเส้น~

ต้ากัวเกิดอาการหวาดกลัวขึ้นมา เธอตัวสั่นงันงก กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะวางน่องไก่อบลงอย่างเงียบๆ

นี่หมายความว่า ถ้าหนูยังขืนกินต่อไป หนูก็จะกลายเป็นเหมือนน่องไก่อบชิ้นนั้น โดนจับไปย่างไฟแบบนั้นใช่ไหม?

เมื่อเห็นว่าก้อนแป้งน้อยเริ่มมีอาการลุกลน กงหลิงเซียวจึงเอ่ยถามขึ้น "ทำไมไม่กินต่อล่ะ?"

เด็กน้อยวัยสองขวบมีพื้นที่ในสมองเล็กๆ จำกัด แม้เธอจะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่คุณพ่อพูดนัก แต่ตามความเข้าใจของเธอแล้ว มันแปลได้ว่า กินมากเกินไปจะทำให้ตายได้ แถมยังเป็นการถูกย่างจนตายด้วย~

ร้อนจังเลย!

เจ็บจังเลย~

ผิวหมูๆ กับขนหมูๆ ของหนู~

ต้ากัวส่ายหัวดุ๊กดิ๊กอย่างแรง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ "ถ้าหนูยังกินต่อไป หนูจะต้องตายใช่ม้ายคะ?"

กงหลิงเซียวเลิกคิ้ว "ใช่! ถ้าเธอตาย ฉันก็จะส่งเธอไปเมรุเผาศพ ในเมื่อตอนมีชีวิตอยู่ไม่รู้จักรักตัวเอง ไม่เห็นคุณค่าของชีวิตตัวเอง พอตายไปก็จับเผาทิ้งซะเลย"

บรรดาสาวใช้ที่ยืนล้อมรอบต้ากัวเพื่อพยายามป้อนอาหาร ต่างสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตอันกดดันของกงหลิงเซียวอย่างชัดเจน

พวกเธอแต่ละคนรีบวางถ้วยชาม ตะเกียบ และขนมขบเคี้ยวลงอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะถอยห่างจากโต๊ะอาหารตามสัญชาตญาณ

"ทำไมไม่ป้อนต่อล่ะ?" กงหลิงเซียวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเย่อหยิ่ง

แรงกดดันอันมหาศาลจากผู้เป็นนายทำให้ห้องอาหารทั้งห้องเงียบกริบลงในพริบตา

ต้ากัวขมวดคิ้ว เอื้อมมือไปแตะแก้วชานมไข่มุกแก้วใหญ่อย่างเสียดาย มองดูน่องไก่ที่ยังกินไม่หมดตรงหน้า แล้วเหลือบมองขนมที่ยังไม่ได้แตะต้องซึ่งวางอยู่ใกล้ๆ

เธอเบะปากและพูดอย่างน่าสงสาร "หนู~ หนู~ ไม่อยากตาย แต่ว่า~ หนูยังอยากกินอยู่นี่นา~"

กงหลิงเซียวรู้ดีว่ายัยก้อนแป้งคนนี้ทนต่อสิ่งยั่วยุเล็กๆ น้อยๆ จากของอร่อยไม่ได้เลย

"คุณป้อ~ ช่วยหนูด้วย ทำยังไงหนูถึงจะไม่ตายแล้วก็ได้กินต่อคะ?" ต้ากัวมองเขาด้วยสีหน้าใสซื่อและว่านอนสอนง่าย

กงหลิงเซียวยกมือขึ้นกุมขมับ เขาไม่คิดเลยว่ายัยก้อนแป้งจะโยนคำถามนี้กลับมาให้เขา

"พ่อไม่มีวิธีแก้ปัญหาหรอกนะ มีแค่กินให้น้อยลง หรือไม่ก็กินจนตายไปซะ"

ต้ากัวมองดูของอร่อยที่กองอยู่ตรงหน้าอย่างละห้อย "แต่พวกมันบอกว่าทิ้งหนูไม่ลงนี่นา!"

เธอชี้ไปที่อาหารน่ากินเต็มโต๊ะอย่างหน้าไม่อาย

กงหลิงเซียวถึงกับพูดไม่ออก "พวกมันพูดไม่ได้!"

ต้ากัวขมวดคิ้วแล้วพึมพำ "หนูมีพลังอ่านใจได้ หนูได้ยินพวกมันพูดอยู่คนเดียว"

กงหลิงเซียวเลื่อนไก่อบทั้งตัวไปไว้ตรงหน้าเธอ "งั้นก็กินเข้าไป! เดี๋ยวฉันจะคอยเก็บศพให้เอง"

เขาเอ่ยคำพูดน่ากลัวพวกนี้ออกมาโดยไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย

สาวใช้ที่อยู่ใกล้ๆ ได้แต่มองเขาอย่างอึ้งๆ

ยังไงซะ ตอนนี้ยัยก้อนแป้งก็กลัวจนหัวหดแล้ว เธอรีบแอ่นก้นน้อยๆ แล้วปีนลงจากเก้าอี้ "หนู~ ไม่กินแล้ว! หนูไม่ชอบกินของเผ็ดๆ เลยสักนิด! หนูจะปิดตาไว้ ถ้าหนูมองไม่เห็นของยั่วใจพวกนี้ หนูก็จะไม่อยากกินมัน"

ขณะที่พูด ยัยก้อนแป้งก็ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กแล้วหันหลังกลับ "หนูต้องลดน้ำหนัก! พวกเธอ ออกไป ออกไป ออกไปเลยนะ~"

เจ้าตัวเล็กพึมพำงึมงำขณะยกเท้าเล็กๆ ย่ำต๊อกๆ ปีนขึ้นบันไดไปชั้นบน

กงหลิงเซียวแทบไม่เคยเห็นเธอว่านอนสอนง่ายขนาดนี้มาก่อนเลย

เขามองดูก้อนแป้งน้อยเดินขึ้นบันได เดินไปที่ห้องเด็ก แล้วปิดประตูดังปัง

กงหลิงเซียวปรายตามองสาวใช้ที่อยู่ใกล้ๆ "เธอขึ้นไปดูซิ"

ก็นะ ยิ่งทำตัวว่านอนสอนง่ายมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีแนวโน้มว่าจะมีปัญหามากเท่านั้น

หรือว่าเธอจะแอบซ่อนขนมเอาไว้ในห้องเด็กด้วย!

ปกติแล้ว ถ้ายัยก้อนแป้งเหนื่อยหรือง่วง เธอจะชอบไปนอนกลิ้งเกลือกบนเตียงนอนใหญ่ของเขามากที่สุด

สาวใช้ที่ชื่อฮวาฮวาเดินขึ้นไปชั้นบนแล้วเคาะประตูห้องเด็ก "คุณหนูคะ!"