ตอนที่ 343 พลีกายเพื่อทดแทนคุณ

ตอนที่ 343 พลีกายเพื่อทดแทนคุณ

เย่ฮุยนึกย้อนไปถึงเด็กน้อยที่เธอเจอในวันนี้ แล้วก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

พ่อบ้านกล่าวประจบประแจงว่า "คุณหนูเย่ของเราสะสวยปานนี้ แถมยังไม่ถึงวัยที่จะเป็นแม่คนสักหน่อย เด็กคนนั้นคงจะตะโกนเรียกมั่วซั่วไปเรื่อยเปื่อยนั่นแหละครับ"

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" เย่ฮุยกล่าว แทนที่จะไปนอน เธอกลับเดินตรงดิ่งไปยังห้องฟิตเนส "ถ้าฉันยังออกกำลังกายไม่ถึงชั่วโมง ก็อย่าเพิ่งมาตามล่ะ"

พ่อบ้านรับคำ "เข้าใจแล้วครับ"

เมื่อเห็นว่าเย่ฮุยไม่ได้ติดใจเรื่องเด็กคนนั้นอีก พ่อบ้านก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก โชคดีที่เธอจำไม่ได้! ทุกคนสามารถรักษาหน้าที่การงานของตัวเองไว้ได้อย่างปลอดภัยแล้ว

"กริ๊ง~"

จู่ๆ โทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้น

"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้รับใช้คะ?"

"ฮิฮิฮิ~"

เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วดังเล็ดลอดออกมาตามสายโทรศัพท์

สาวใช้เอ่ยถาม "ไม่ทราบว่าใครคะ?"

ปลายสายฝั่งนี้ พอต้ากัวได้ยินเสียงของหญิงสาว เธอก็ตื่นเต้นจนกระดกก้นป้อมๆ ของตัวเองแล้วทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนเก้าอี้ "หนูมาตรวจมิเตอร์น้ำค่ะ"

สาวใช้ถึงกับงงงวย เสียงเล็กๆ นั่นฟังดูยังไงก็เป็นเสียงของเด็กชัดๆ

"หนูน้อย ที่นี่ไม่ต้องตรวจมิเตอร์น้ำหรอกจ้ะ"

ต้ากัวขมวดคิ้ว มือเล็กๆ จิ้มไปที่คู่มือกลยุทธ์ที่เธอเซฟไว้ในนาฬิกาสมาร์ทวอทช์ "งั้น... หนูเป็นช่างประปาค่ะ"

กงหลิงเซียวที่นั่งอยู่ตรงหน้าถึงกับพูดไม่ออก

เขาไม่รู้เลยว่ายัยหนูไปหาคู่มืออ่อยหนุ่มแบบไหนมา ถึงได้มาสวมรอยเป็นช่างซ่อมแบบนี้

"หนูน้อย ท่อประปาบ้านพี่ไม่ได้เสียนะจ๊ะ! ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พี่จะวางสายล่ะนะ คราวหลังอย่าโทรมาเล่นสุ่มสี่สุ่มห้าอีกล่ะ เข้าใจไหม?"

"ไม่เอานะ!" ต้ากัวส่ายหัวฟูๆ ของตัวเอง เธอพยายามยกเท้าป้อมๆ ขึ้นมาเพื่อจะไขว่ห้าง แต่ต้นขาอวบๆ ของเธอกลับไขว้กันไม่พ้น ผลก็คือ ร่างจ้ำม่ำทั้งร่างพลันหงายหลังตึงตกเก้าอี้ไปเสียอย่างนั้น "แง~ หนูจะตกมาตายแล้ว! ช่วยด้วย~ รีบมาช่วยหนูที~"

กงหลิงเซียวตกใจกับการกระทำของลูกสาวจนรีบผุดลุกขึ้นจากเตียงผู้ป่วย

โชคร้ายที่ข้อมือของเขายังมีสายน้ำเกลือเสียบอยู่ เลยทำให้เดินเร็วไม่ได้

"พี่สาวคะ ช่วยหนูด้วย~ แงงงง~"

เสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยดังก้องไปทั่วห้องพักฟื้น และดังทะลุสายโทรศัพท์ไปถึงหูของสาวใช้

เมื่อได้ยินดังนั้น สาวใช้ก็เริ่มร้อนใจ "หนูน้อย คุณพ่อคุณแม่หนูอยู่ด้วยไหมจ๊ะ? หรือหนูจำเบอร์โทรศัพท์ของพวกท่านได้ไหม? ให้พี่ช่วยโทรเรียกพวกท่านมาช่วยเอาไหมจ๊ะ?"

พอได้ยินคำว่า "หม่าม้า" ต้ากัวก็เหลือบมองป๊ะป๋าในชุดผู้ป่วยที่อยู่ตรงหน้า แล้วก็ยิ่งแผดเสียงร้องไห้ดังขึ้นไปอีก ทำท่าทางราวกับว่าชีวิตของเธอช่างรันทดเสียเหลือเกิน "หม่าม้าหนูหนีตามคนอื่นไปแล้วค่ะ ส่วนป๊ะป๋าก็ป่วยหนักนอนซมอยู่บนเตียง ไม่มีใครสนใจหนูเลย! หนูเป็นแค่เด็กที่ถูกทอดทิ้ง น่าสงสารจังเลย"

พอได้ยินคำตัดพ้อของเด็กน้อย สาวใช้ก็รู้สึกปวดใจ "น่าสงสารจังเลย! งั้นเรื่องที่หนูพูดถึงเมื่อกี้ คือบริการรับจ้างของหนูอย่างนั้นเหรอจ๊ะ?"

กงหลิงเซียวหิ้วขวดน้ำเกลือเดินมาหาต้ากัว และได้ยินคำพูดของสาวใช้พอดี เขาเห็นต้ากัวพยักหน้าหงึกหงักอย่างเอาเป็นเอาตาย

เนื้อยุ้ยๆ สองข้างแก้มสั่นกระเพื่อมไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอ

"ใช่แล้วค่ะ! หนูเป็นนายหน้า ถ้าพี่สาวต้องการอะไรก็มาหาหนูได้เลยนะคะ? หนูจะไปบอกเจ้านายให้ แล้วก็... แล้วก็ขอเก็บค่านายหน้าแค่สองหยวนก็พอค่ะ"

กงหลิงเซียวทึ่งในความแถไปเรื่อยของเจ้าก้อนแป้ง

เขามองดูศีรษะกลมทุยของเด็กน้อย พลางสงสัยว่าวันๆ หนึ่งในสมองของเธอคิดอะไรอยู่กันแน่

เขากระซิบ "ไม่มีใครเชื่อหนูหรอก มุกตื้นๆ แบบนี้ใช้ไม่ได้ผลหรอกนะ"

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงของสาวใช้ก็ดังขึ้น "ตกลงจ้ะ เดี๋ยวพี่จะลองไปถามพ่อบ้านดูนะ ถ้าอย่างนั้นพี่โทรเข้าเบอร์นี้เพื่อติดต่อหนูได้เลยใช่ไหม หนูน้อย?"

คำพูดของสาวใช้ตบหน้ากงหลิงเซียวเข้าฉาดใหญ่

เขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนเชื่อเป็นตุเป็นตะจริงๆ!

กงหลิงเซียวมองอย่างตกตะลึงขณะที่ต้ากัวปีนลงจากเก้าอี้ด้วยท่าทีแห่งชัยชนะ เอวป้อมๆ ของเธอบิดส่ายไปมา "โฮะ โฮะ โฮะ~ พี่สาว พี่เป็นผู้มีพระคุณของหนูจริงๆ เลยค่ะ วันหน้าหนูคงต้องพลีกายเพื่อทดแทนคุณแล้วล่ะค่ะ"

พลีกายเพื่อทดแทนคุณเนี่ยนะ?

กงหลิงเซียวถึงกับเบิกตากว้าง