ตอนที่ 318 คำพูดไร้เดียงสาของต้ากัว แต่กลับมีจุดน่าสงสัยเต็มไปหมด

ตอนที่ 318 คำพูดไร้เดียงสาของต้ากัว แต่กลับมีจุดน่าสงสัยเต็มไปหมด

จู่ๆ ศีรษะกลมทุยก็โผล่พรวดขึ้นมาตรงหน้าเบาะนั่งข้างเจิงจวิ้น

หวงเซียวคว้าตัวเธอไว้ไม่ทัน ได้แต่จ้องมองต้ากัวด้วยความตกตะลึงแทบไม่เชื่อสายตา

เขาตามหาอยู่ตั้งนาน โดยไม่รู้เลยว่าเจ้าก้อนแป้งคลานเข้าไปอยู่ใต้โต๊ะแล้ว

ต้ากัวใช้สองมือเกาะขอบโต๊ะ จ้องมองอาหารตรงหน้าตาละห้อย กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ จนน้ำลายแทบจะไหลยืดออกมา

"หนูจะไม่เกรงใจแย้วจริงๆ นะ?"

สายตาของเด็กน้อยแทบจะกลืนกินอาหารเข้าไปอยู่แล้ว

"ต้ากัว?" เจิงจวิ้นมองเด็กน้อยตรงหน้าที่กำลังพยายามแอ่นก้นน้อยๆ ปีนขึ้นมาบนเก้าอี้ด้วยความประหลาดใจ

ต้ากัวเงยหน้าขึ้น ใบหน้าอวบอิ่มเต็มไปด้วยแก้มยุ้ยฟู จ้องมองด้วยดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ "คุณคือเสี่ยวเฮยเหยอ?"

"ใช่แล้ว! ต้ากัว ไม่เจอกันนานเลยนะ!" เจิงจวิ้นไม่คาดคิดเลยว่าจะได้มาเจอเด็กน้อยที่นี่จริงๆ

หวงเซียวถึงกับยืนอึ้ง

พวกเขา! รู้จักกันจริงๆ ด้วย!

จบเห่แล้ว!

แถมเขายังรู้ด้วยว่าเจ้าก้อนแป้งนี่ชื่อต้ากัว

"ว้าว~ เสี่ยวเฮย! ลูกชายคนดีของคุณพ่อหนู!" แขนอวบอ้วนของต้ากัวสวมกอดเจิงจวิ้นทันที "คุณหนีไปไหนมาเนี่ย? หนูตามหาคุณแทบแย่! คุณก็ถูกลักพาตัวมาที่นี่เหมือนกันเหยอ?"

คำว่า "ลักพาตัว" ที่หลุดออกมาทำเอาหวงเซียวเสียวสันหลังวาบ

เขารีบพูดขึ้นมา "พวกคุณรู้จักกันหรอกเหรอเนี่ย! บังเอิญจริงๆ พอดีเมื่อเช้าผมเจอเด็กคนนี้ที่ชายหาด ก็กำลังสงสัยอยู่เลยว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร หน้าตาละม้ายคล้ายลูกสาวที่หายตัวไปของกงหลิงเซียวอยู่เหมือนกัน"

หวงเซียวโกหกหน้าตายโดยไม่มีท่าทีลุกลี้ลุกลนแม้แต่น้อย ท่าทางเยือกเย็นของเขาทำให้คำพูดนั้นดูราวกับเป็นเรื่องจริง

เขาลุกจากที่นั่งแล้วยื่นชุดช้อนส้อมให้ต้ากัว แสร้งทำตัวเป็นคนดี "เด็กดี ถ้าหนูหิวก็บอกลุงสิ เดี๋ยวลุงจะเอาของอร่อยๆ ให้กินเยอะๆ เลย"

"คนโกหก!" ต้ากัวถลึงตาใส่อย่างฟึดฟัด "เสี่ยวหวง คุณน่ะนิสัยไม่ดีที่สุดเยย! คุณจะปล่อยให้หนูอดตาย!"

ขณะที่พูด มือน้อยอวบอูมของต้ากัวก็ตบลงบนบ่าของเจิงจวิ้น "ไม่ต้องกัวนะ! หนูจะไม่ยอมให้เขารังแกคุณเด็ดขาด"

อาจเป็นเพราะตอนที่เจ้าก้อนแป้งเจอเจิงจวิ้นครั้งแรก เขามีรอยฟกช้ำดำเขียวแถมตัวยังเปื้อนเขม่าควันดำปี๋ สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น สิ่งเหล่านี้จึงทำให้เธอมองว่าเขาเป็นคนอ่อนแอที่น่าสงสาร

คุณครูจางเคยสอนว่าเด็กดีต้องเคารพผู้ใหญ่ รักเด็ก และคอยช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่า

ดังนั้น พอเด็กน้อยเห็นเจิงจวิ้น สัญชาตญาณปกป้องจึงพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เจิงจวิ้นรู้สึกเอ็นดูคำพูดปลอบโยนของเด็กน้อย "ต้ากัวยังน่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะ ไหนเล่าให้เสี่ยวเฮยฟังหน่อยสิ ว่าคนๆ นี้ลักพาตัวหนูมาได้ยังไง?"

เจิงจวิ้นอุ้มร่างเล็กมาไว้ในอ้อมแขน แล้วคีบเนื้อชิ้นหนึ่งป้อนให้ด้วยความรักใคร่เอ็นดู

สายตาของเด็กน้อยจับจ้องอยู่ที่ชิ้นเนื้อ เพราะตอนนี้เธอหิวมากจริงๆ

เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เอื้อมมือไปหยิบเนื้อยัดเข้าปากจนแก้มตุ่ยพลางบ่นอู้อี้ "เขาไม่ให้ข้าวกิน! ต้ากัวเป็นเด็กขี้งกนะ หนูแค้นฝังหุ่นเยย! หนูเกือบจะอดตายในกรงอยู่แย้ว"

เธอลูบพุงน้อยๆ ของตัวเอง "เสี่ยวเฮยดูฉิ พุงหนูยุบลงไปเหลือชั้นเดียวแล้ว ไม่ได้มีเนื้อสองชั้นเหมือนเมื่อก่อนแย้ว"

ต้ากัวรู้สึกไม่พอใจเอามากๆ ท้ายที่สุดแล้วในโลกใบนี้ เสี่ยวหวงเป็นคนแรกที่บอกว่าจะปล่อยให้เธออดตาย!

เธอบ่นพึมพำด้วยความโกรธ ใบหน้าจิ้มลิ้มยับย่น ฟึดฟัดว่า "ไม่เคยเจอคนเลวทรามขนาดนี้มาก่อนเยย ไม่ให้ข้าวกินแถมยังอยากให้หนูอดตายอีก"

ขณะที่พูด ศีรษะทุยที่มีเส้นผมชี้ฟูก็ซบลงบนบ่ากว้างของเจิงจวิ้น เธอเอาแก้มยุ้ยๆ ถูไถออดอ้อนเพื่อหาที่พึ่งพา แล้วบ่นงุบงิบต่อ "หนูตัดสินใจแย้ว! หนูจะหนี เสี่ยวเฮย เราหนีไปด้วยกันเถอะ!"

เจิงจวิ้นมองดูรูปร่างป้อมๆ ราวกับถังแก๊สของเด็กน้อยที่กำลังหอบหายใจแรงด้วยความโกรธ ดูเหมือนเธอจะโมโหจัดจริงๆ

หวงเซียวจำใจตีหน้าซื่ออธิบาย "เด็กๆ นี่พูดจาเรื่อยเปื่อยจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า~"

เขากลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนด้วยเสียงหัวเราะ แล้วยื่นน่องไก่ให้ต้ากัว "เด็กดี ไม่โกรธแล้วนะ ไม่ใช่ว่าลุงไม่ให้หนูกินข้าวซะหน่อย เป็นเพราะเมื่อวานหนูกินปลาเยอะไปต่างหาก เมื่อเช้าลุงก็เลยให้กินแค่นมไง ถ้าหนูหิวจริงๆ เดี๋ยวลุงให้คนรับใช้ทำอะไรให้กินเอามั้ย"