ตอนที่ 303 ให้ต้ากัวฆ่ากงหลิงเซียว

ตอนที่ 303 ให้ต้ากัวฆ่ากงหลิงเซียว

หวงเซียวรีบเข็นรถเข็นของเจ้าก้อนแป้งตรงไปยังเรือ "ทุกคน เร็วเข้า ต้องเป็นกงหลิงเซียวแน่ๆ"

ความจริงแล้ว กงหลิงเซียวส่งข้อความและโทรหาเขามาตลอด

เพียงแต่เขาไม่ได้ตอบกลับเลยแม้แต่ข้อความเดียว

ทันทีที่เขาปิดสัญญาณ เขาก็ได้รับข้อความจากกงหลิงเซียวว่า "เตือนครั้งสุดท้าย ส่งลูกสาวฉันมาซะ"

หวงเซียวไม่สนใจ และตั้งใจแน่วแน่ที่จะพาต้ากัวหนีไปให้ได้

เพราะเขาตัดสินใจแล้วว่า แทนที่จะไปตามหาวิธีพื้นบ้านเพื่อให้มีลูก สู้เอาเด็กที่โตแล้วมาเลี้ยงเลยจะดีกว่า

สายตาของเขาหันไปมองหญิงสาวที่ถูกซ้อมจนฟกช้ำดำเขียว พลางนึกย้อนไปถึง 'การทุบตี' หลายครั้งก่อนหน้านี้

มีข่าวลือว่ายิ่งทุบตีแรงเท่าไหร่ โอกาสที่จะตั้งครรภ์ก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

ดังนั้นเขาจึงหาคนมาทุบตีพวกผู้หญิงทุกๆ สองสามวัน จนกระทั่งครั้งล่าสุดเขาดันลงมือผิดคนและทำให้หญิงมีครรภ์คนหนึ่งต้องแท้งลูก

ตั้งแต่นั้นมาเขาถึงได้เริ่มยับยั้งชั่งใจ

อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิดในใจ เขาจึงไม่กล้าทำร้ายผู้หญิงเพื่อเป้าหมายในการมีลูกอีกต่อไป และทำได้เพียงหันไปพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์แทน

ผลก็คือ ไม่นานนัก ต้ากัวก็ปรากฏตัวขึ้นและสนิทสนมกับเขาเป็นพิเศษ ที่สำคัญที่สุดคือ เด็กน้อยคนนี้ดันไปเจอเครื่องรางขอบุตรที่เขาซ่อนไว้กับตัวพอดี

สำหรับหวงเซียว นี่คือพรหมลิขิต

"คุณพ่อขา~"

จู่ๆ เสียงใสแจ๋วราวกับเด็กน้อยก็ดังขึ้นข้างหู

หวงเซียวได้สติกลับมาและลูบผมฟูๆ ของต้ากัว "เดี๋ยวพ่อจะปล่อยหนูออกมานะ!"

ต้ากัวมองผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองแล้วหรี่ตาลงอย่างพูดไม่ออก

'ถ้าหนูผอมกว่านี้อีกนิด หนูคงเอียงคอหลบไม่ให้เสี่ยวหวงทำผมหนูยุ่งได้แล้ว'

'แต่หนูอ้วนเกินไปอ่ะ'

ตัวของเธออัดแน่นจนเต็มกรง

อย่าว่าแต่เอียงคอเลย แค่จะยืดเท้าอวบๆ ยังทำไม่ได้เลย

'หนูต้องลดน้ำหนักแย้ว~'

เธอลูบพุงป่องๆ ของตัวเองแล้วร้องเรียกเสียงใส "คุณพ่อขา~"

ในขณะเดียวกัน กงหลิงเซียวก็กำลังนั่งเฮลิคอปเตอร์บินเข้ามาในน่านน้ำ

"ท่านประธานกงครับ เราเห็นเรือแล้วครับ"

เจ้าหน้าที่ตำรวจเพิ่งโทรมาบอกเขาว่าต้ากัวโทรศัพท์ติดต่อมา

พวกเขาตรวจสอบตำแหน่งใกล้บริเวณน่านน้ำผ่านสัญญาณที่ปรากฏขึ้นเพียงช่วงสั้นๆ

เมื่อได้ยินว่าเจ้าก้อนแป้งกำลังถูกรังแก เขาก็รีบนั่งเฮลิคอปเตอร์บินมาทันที

ก่อนที่หวงเซียวจะขึ้นเรือเสียด้วยซ้ำ เขาบินวนรอบน่านน้ำนี้ไปแล้วห้าหกรอบ

"ล้อมพวกมันไว้!" กงหลิงเซียวมองลงไปยังเรือเบื้องล่าง

เรือสปีดโบ๊ทที่ซุ่มรออยู่นานพุ่งทะยานเข้ามาจากทุกสารทิศ

"ประธานหวง แย่แล้วครับ! เรือของเราถูกล้อมแล้ว มีเรืออีกลำขวางทางเราอยู่ข้างหน้าครับ"

แววตาของหวงเซียวมืดมนลงขณะมองดูหน้าจอวงจรปิดบนเรือ และสังเกตเห็นเฮลิคอปเตอร์บนท้องฟ้า

"ยิง"

ผู้ช่วยพิเศษถึงกับอึ้ง "ดูเหมือนจะมีเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ด้วยนะครับ ถ้าเรายิงมันจะ..."

"แกอยากถูกจับหรือไง? ยังไงพวกเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว! พุ่งชนเรือสปีดโบ๊ทพวกนั้นไปเลย ตายในทะเลยังดีกว่าตายบนถนน อย่างน้อยก็ไม่ทรมานเท่า"

หวงเซียวผู้ไร้หัวใจช่างแตกต่างราวกับคนละคนเมื่อเทียบกับท่าทีที่เพิ่งโอ๋ต้ากัวไปเมื่อครู่นี้

ลูกน้องของเขาไม่กล้าขัดขืน

อย่างน้อย นี่ก็คือประธานหวงที่พวกเขารู้จัก

โหดเหี้ยมและไร้ความปรานี!

"ที่รัก หนูชอบดูการล่าสัตว์ไหม?"

หวงเซียวนั่งยองๆ ลงและมองไปที่ต้ากัวซึ่งถูกขังอยู่ในกรงสุนัข

เขาชี้ไปที่แสงไฟกะพริบบนท้องฟ้าอันมืดมิดอย่างหน้าไม่อาย "เห็นแสงตรงนั้นไหม? นั่นคือนกยักษ์บินได้ เดี๋ยวเราจะยิงมันกัน จับตาดูให้ดีล่ะ! ดูสิว่าของรางวัลของเราจะสวยไหม"

น้ำเสียงอันชั่วร้ายของเขาทำให้ใครก็ตามที่เข้าใจความหมายต้องรู้สึกว่าเขาเลวทรามถึงแก่น เขาตั้งใจจะให้ต้ากัวเห็นภาพที่เขาฆ่ากงหลิงเซียวด้วยตาของเธอเอง

"ให้ต้ากัวของเราเป็นคนยิงดีไหม?" หวงเซียวหยิบปืนจากโต๊ะแล้วยื่นให้ต้ากัว ดูเหมือนว่าการให้ต้ากัวลงมือฆ่ากงหลิงเซียวด้วยตัวเองคงจะสนุกกว่าเป็นไหนๆ

ต้ากัวผู้ไร้เดียงสาเพิ่งเคยเห็นภาพเช่นนี้เป็นครั้งแรก

เธอเอียงคอ มองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วถามอย่างใสซื่อ "นกยักษ์มีแสงด้วยเหยอคะ?"

"ใช่แล้ว! เป็นสายพันธุ์หายาก นกยักษ์มีแสงขายได้เงินเยอะเลยล่ะ!"

"ว้าว~" ดวงตากลมโตสุกใสของต้ากัวเบิกกว้าง เธอมองไปตามทิศทางที่หวงเซียวชี้ด้วยความประหลาดใจ "ขายได้เงินเยอะๆ เลยเหยอคะ?"

"ใช่แล้ว! ถ้าต้ากัวยิงมันร่วง เราก็จะเอาไปแลกเงินได้เยอะแยะเลย"

เมื่อได้ยินคำว่าเงินเยอะแยะ มือของต้ากัวก็คว้าหมับเข้าที่ปืนพกของหวงเซียวทันที