ตอนที่ 302 อยากเป็นพ่อคนจนขึ้นสมอง

ตอนที่ 302 อยากเป็นพ่อคนจนขึ้นสมอง

ต้าเถียกัวไม่ตอบ เอาแต่ร้องตะโกนต่อไป "ปะป๊า~ ฮือๆๆ~ ถ้านู๋โตขึ้น นู๋จะไม่ได้เลี้ยงดูปะป๊าตอนแก่แล้วใช่ไหม? ฮือๆๆ~ ปะป๊า~"

คำว่า "เลี้ยงดูตอนแก่" กระแทกใจหวงเซียวเข้าอย่างจัง

เขารู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

บางทียัยหนูอาจจะยังเล็กเกินไป และไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นถูกหรือผิด

"ปะป๊า~"

ทุกครั้งที่ต้าเถียกัวส่งเสียงเรียก มันราวกับดังก้องเข้าไปถึงกลางใจของเขา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นก้อนแป้งน้อยกำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาน่าสงสาร

"หนูกำลังเรียกฉันว่าปะป๊าใช่ไหม?" หวงเซียวโน้มตัวลงไปถามเด็กน้อย

ผู้ช่วยพิเศษที่เดินตามหลังมามองสบตากับลุงหกด้วยความพูดไม่ออก

ประธานหวงเอาอีกแล้ว!

ให้ตายเถอะ เขาอยากเป็นพ่อคนจนขึ้นสมองไปแล้วจริงๆ

เดี๋ยวเขาคงไม่สั่งให้พวกเราปล่อยตัวเด็กนี่ออกมาหรอกนะ?

"เด็กดี รออีกนิดนะ พอพวกเราขึ้นเรือแล้ว ปะป๊าจะปล่อยหนูออกมาตกลงไหม?" หวงเซียวเอ่ยกับเด็กน้อยในกรงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ต้าเถียกัวขมวดคิ้ว สะอื้นไห้ราวกับอยากจะร้องแต่ก็ร้องไม่ออก ร่างอวบกลมราวกับถังแก๊สสั่นเทาขณะครางหงิงๆ "ปะป๊า~"

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลงกว่าเดิม

หวงเซียวถอนหายใจอย่างหมดหนทาง รู้สึกราวกับหัวใจของเขากำลังแตกสลายเป็นชิ้นๆ

เขาผิดไปแล้ว

เขาไม่ควรทรมานเด็กตัวเล็กๆ แบบนี้เลย

ท้ายที่สุดแล้ว เด็กคนนี้ก็ใช้เวลาอยู่กับเขามาพักใหญ่จนเกิดความผูกพันขึ้นมาแล้ว

"ปะป๊าจะอยู่ข้างๆ หนูเอง ไม่ต้องกลัวนะ!" เขาอินกับบทบาทจัดจนไม่ลืมที่จะเอ่ยปลอบใจต้าเถียกัว

ต้าเถียกัวหยุดร้องไห้และจ้องมองหวงเซียวเขม็งด้วยสีหน้าน่าเวทนา

อะไรนะ? ตอนนี้เสี่ยวหวงกลายเป็นปะป๊าของนู๋แล้วเหรอ?

นู๋แค่กำลังคิดถึงปะป๊าที่ไม่ได้เจอหน้ามาหลายวันจนอยากจะร้องไห้! แล้วเสี่ยวหวงกลายมาเป็นปะป๊าของนู๋ได้ยังไงเนี่ย?

ช่างเถอะ!

เสี่ยวหวงมีสมบัตินี่นา งั้นนู๋จะยอมฝืนใจให้เขาเป็นปะป๊าสักสองสามนาทีก็แล้วกัน!

พอกลับถึงบ้าน นู๋ค่อยให้กงหลิงเซียวกลับมาเป็นปะป๊าเหมือนเดิม

เมื่อนึกถึงสมบัติ ปากสีชมพูอ่อนนุ่มของเด็กน้อยก็ห่อเข้าหากัน และน้ำลายใสๆ ก็ไหลย้อยออกมาจากริมฝีปาก

"เด็กดี รักปะป๊าขนาดนั้นเลยเหรอ? กำลังส่งจูบให้ปะป๊าใช่ไหม?" หวงเซียวคิดเข้าข้างตัวเองและรีบส่งจูบตอบกลับต้าเถียกัวทันที

ลุงหกและพรรคพวกที่อยู่ด้านหลังยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ

พวกเขาลอบคาดเดากันไปตามสัญชาตญาณ

ถ้าครั้งนี้ถูกจับได้ พวกเราทิ้งประธานหวงไว้ที่นี่เลยก็แล้วกัน ท้ายที่สุดแล้วในหัวของเขาก็มีแต่เรื่องอยากเป็นพ่อคน ถ้าจะมีใครสักคนโดนจับ ก็ปล่อยให้เป็นเขาเถอะ

หวงเซียวไม่ได้ปริปากพูดถึงกลุ่มคนที่ถูกจับกุมที่ฐานวิจัยและเรียนรู้เลยแม้แต่น้อย หากพวกเขาไม่ได้ยินข่าวลือมาแบบลับๆ ก็คงไม่มีทางรู้ว่าหวงเซียวงกถึงขนาดไม่ยอมจ้างทนายความให้ด้วยซ้ำ แบบนี้มันหลอกให้พวกคนโง่อย่างพวกเขาไปเสี่ยงชีวิตชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

แกร๊ง!

ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออก

เมื่อเดินผ่านอุโมงค์เข้าไปในตัวเรือ ก็สามารถมองเห็นปลาทะเลน้ำลึกมากมาย

นี่เป็นครั้งแรกที่ต้าเถียกัวได้เห็นโลกใต้น้ำ ปะการังหลากสีสันทำให้เธอตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย

"สมบัติล่ะ!"

ด้วยท่าทางตื่นตาตื่นใจราวกับคนไม่เคยเห็นโลกกว้าง ใบหน้าอวบอูมของเธอแทบจะเบียดทะลุช่องว่างของกรงออกมา

"ปล่อยนู๋ออกไป นู๋จะไปขุดหาสมบัติ"

น้ำทะเลนั้นใสสว่าง ฝูงปลาทะเลแหวกว่ายไปมา

หวงเซียมองดูเด็กน้อยยื่นอุ้งมือน้อยๆ ลอดผ่านช่องว่างเพื่อไขว่คว้าสิ่งของต่างๆ

เขาเอ่ยอย่างรักใคร่ตามใจ "ชอบเหรอ? ถ้าชอบ เดี๋ยวปะป๊าจะยกให้หนูทั้งหมดเลย"

ดวงตาของต้าเถียกัวเป็นประกายขึ้นมาทันที "สมบัติพวกนี้ให้นู๋เหรอ? นู๋ไม่ต้องไปขุดๆ เองแล้วใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว! เดี๋ยวปะป๊าจะเอามาให้หนูนะ"

หวงเซียวคิดว่าการจัดตู้ปลาแบบนี้ก็คงเหมือนๆ กัน บังเอิญว่าบนเรือมีอยู่ตู้หนึ่งพอดี แถมยังมีปลาอยู่ข้างในด้วย

"ฮือๆๆ~ ทำไมลุงถึงใจดีแบบนี้?" เสียงเล็กๆ หวานใสเจือแววประจบสอพลอของเด็กน้อยดังกังวานขึ้นอีกครั้ง

กลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังตกอยู่ในความเงียบงันโดยสมบูรณ์

จบสิ้นแล้ว!

เจอคำประจบของยัยเด็กนี่เข้าไป ประธานหวงก็หลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว

"ลุงเป็นคนดีที่สุดในโลกเลย นู๋รักลุงตลอดไปเลย มินิฮาร์ต!"

หวงเซียวยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกถึงรูหู ลูกสาวตัวน้อยคนนี้ช่างทำให้หัวใจอบอุ่นจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่ต้าเถียกัวทำท่ามินิฮาร์ตส่งให้เขา

มันแทบจะทะลวงเข้าไปในขั้วหัวใจของเขาเลยทีเดียว

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด~

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น

"แย่แล้วครับประธานหวง! มีคนติดตั้งระบบรบกวนสัญญาณอยู่แถวนี้"