ตอนที่ 298 หนูโกรธแย้วนะ!

ตอนที่ 298 หนูโกรธแย้วนะ!

ชายคนนั้นปล่อยมือ แล้วเอื้อมไปอุ้มต้ากัวขึ้นมา

ต้ากัวแกว่งมือน้อยๆ ปัดป่ายไปมา "ปล่อยหนูนะ!"

ใบหน้าของชายคนนั้นแปรเปลี่ยนเป็นดุร้าย เขาออกแรงหยิกแก้มยุ้ยๆ ของต้ากัวอย่างแรง "กล้าพ่นน้ำลายใส่ฉันงั้นเหรอ? เชื่อไหมว่าฉันจะบีบแกให้ตายเลย?"

"หนู! ไม่! เชื่อ!" เจ้าก้อนแป้งมีอารมณ์ฉุนเฉียวมากกว่าใคร เสียงกรีดร้องของเธอทรงพลังจนเสียดแทงแก้วหู ตะโกนกรอกหูชายคนนั้นราวกับเสียงนกหวีด

หัวของชายคนนั้นอื้ออึงไปหมดในทันที "อย่ามาตะโกนใส่หูฉันนะ นังเด็กอ้วนบ้า!"

"หนูไม่ได้อ้วนนะ!" ต้ากัวไม่เกรงกลัวเลยสักนิด ขาสั้นๆ ราวกับสุนัขคอร์กี้ของเธอเตะถีบไปมาอย่างบ้าคลั่งเหมือนกำลังว่ายน้ำท่าลูกหมาตกน้ำ "ถ้าแกล้ารังแกหนู หนูจะพังที่นี่ให้เยะเยย"

คำพูดเหล่านี้ทำให้พวกผู้ชายเงียบกริบลงทันที พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ท้ายที่สุดแล้ว หัวหน้าทีมของพวกเขาได้ย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามยั่วโมโหแม่หนูน้อยคนนี้เด็ดขาด เพราะเด็กตัวแค่นี้สามารถพังประตูได้สบายๆ

ถ้าประตูทั้งหมดนี่ถูกต้ากัวพังลงมา พวกเขาจะไม่ถูกเปิดโปงกันหมดหรอกหรือ!

"เพื่อน เอ็งไปเปลี่ยนกางเกงก่อนแล้วค่อยกลับมาเถอะ!" ชายร่างผอมสูงที่อยู่ใกล้ๆ เอ่ยแนะนำ

ชายหน้าตาหื่นกามทำหน้าไม่สบอารมณ์ ถลึงตาใส่เจ้าก้อนแป้งในมืออย่างดุเดือด "ถือว่าแกโชคดีไปนะ"

เขาวางต้ากัวลงบนพื้น

ต้ากัวรีบเข้าไปกอดพี่สาวที่เต็มไปด้วยบาดแผลทันที "พี่ฉาว เป็นอะไยไหมคะ?"

หญิงสาวที่ถูกทรมานมาอย่างยาวนานจนเหลือเพียงครึ่งชีวิต แค่รอดชีวิตมาได้ก็ถือว่าปาฏิหาริย์มากแล้ว

ในเวลาไม่กี่ชั่วโมงนับตั้งแต่ถูกจับตัวมา เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ตายตกนรกไปแล้ว

ต้ากัวมองใบหน้าของพี่สาวที่เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำ ซ้ำยังมีเลือดซึมออกมาจากมุมปาก

เธอเบะปากเล็กๆ น้ำตาร่วงหล่นด้วยความเศร้าสร้อย "ทำไมพวกแกถึงรังแกพี่ฉาว! อ๊า!"

ต้ากัวดูกราดเกรี้ยวเป็นอย่างมาก น้ำเสียงเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวนั้นแหลมปรี๊ดจนแสบแก้วหู

ชายที่อยู่ด้านข้างพยายามจะหลอกเด็กน้อย "เพราะพี่สาวทำผิดไงล่ะ ก็เลยต้องถูกลงโทษ"

ต้ากัวเงยหน้าอวบอ้วนที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหูน้ำตาขึ้น "พี่ฉาวทำอะไยพิด?"

"เธอทำผิดเพราะ..." จู่ๆ ชายคนนั้นก็นึกข้ออ้างไม่ออก

"ฮึ่ม! พวกแกโกหก!" ต้ากัวโกรธจัดจนควันออกหู ดวงตากลมโตของเธอแดงก่ำราวกับมีเส้นเลือดฝอยแตก

เพราะเธอนึกถึงหม่ามี้

คราวก่อน ตอนที่เธอไปช่วยหม่ามี้ หม่ามี้ก็มีสภาพเหมือนกับพี่สาวคนนี้เลย

ทว่า ตอนนั้นเธอไม่มีโอกาสได้มองหม่ามี้ใกล้ๆ แบบนี้

"เจ็บไหมคะ?" ต้ากัวสัมผัสบาดแผลที่ข้อเท้าของพี่สาวอย่างทะนุถนอม

ทันทีที่เธอแตะโดน หญิงสาวก็ชักเท้าหนีด้วยความเจ็บปวด

"เจ็บมากใช่ไหมคะ?" เจ้าก้อนแป้งทำปากจู๋อย่างระมัดระวัง "เพี้ยง... เพี้ยง... เป่าแย้วก็ไม่เจ็บแย้วนะ"

ลมหายใจอุ่นๆ ของเด็กน้อยทำให้หญิงสาวที่เดิมทีหมดสิ้นความหวังไปแล้วกลับมีน้ำตารื้นขึ้นมาเต็มสองตา

เธอร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้งไปนานแล้ว ตอนนี้ริมฝีปากของเธอสั่นระริก และไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเปล่งเสียงใดๆ ออกมา

"ต้องเจ็บมากแน่ๆ เยย!" ต้ากัวมองเธอด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา "ไม่ต้องกัวนะ เดี๋ยวหนูจะแก้แค้นให้พี่ฉาวเอง! หนูจะแก้แค้นให้พี่ฉาวให้ได้"

ใบหน้าอวบอ้วนของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

พวกผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างมองภาพนั้นด้วยความงุนงง

เด็กนี่จะไปแก้แค้นได้ยังไง?

พังที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลองงั้นเหรอ?

ชายคนหนึ่งก้าวออกมาเพื่อเกลี้ยกล่อมเด็กน้อย "พี่สาวไม่ได้เจ็บหรอก แค่เหนื่อยจนพูดไม่ไหวเท่านั้น ปล่อยให้เธอพักผ่อนสักหน่อยเถอะ..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ต้ากัวก็ตบฉาดเข้าที่แก้มของชายคนนั้นอย่างจัง

อย่าเห็นว่าเจ้าก้อนแป้งตัวแค่นี้ แรงตบนั้นมากพอที่จะทิ้งรอยนิ้วมือทั้งห้าไว้บนใบหน้าได้เลย

"เจ็บไหม?" ต้ากัวมองชายที่เพิ่งถูกเธอตบพลางถามด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว

ชายคนนั้นขบกรามแน่นด้วยความเจ็บปวด และก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว เธอก็กำไขควงขูดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง

ความเจ็บปวดจากการถูกถลกหนังทำให้ชายคนนั้นร้องโหยหวนออกมาอย่างน่าสมเพช

"สรุปว่าไม่เจ็บจริงๆ ใช่ไหมอ่า?"