ตอนที่ 297: ปล่อยผู้หญิงคนนั้นเดี๋ยวนี้นะ

ตอนที่ 297: ปล่อยผู้หญิงคนนั้นเดี๋ยวนี้นะ

ต้าเถียกัวหยุดคลานและชะโงกหัวเล็กๆ ออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เธอเห็นกรงขนาดยักษ์ที่มี... มี... ก้อนแป้งน้อยถึงกับชะงักไป

เธอลูบผมตัวเอง ก้มมองแขนขาอวบอ้วน แล้วก็มองดูเรือนร่างที่กลมดิ๊กราวกับถังแก๊สของตนเอง

อ้อ! ที่แท้ก็มีคนถูกขังอยู่ข้างในนี่เอง! คนที่มีผมยาวมากๆ

"ปล่อยฉันออกไปนะ!" จู่ๆ คนข้างในก็แผดเสียงตะโกนขึ้นมา

เสียงนี้ทำให้ต้าเถียกัวถึงกับอึ้งไป

พี่สาวนี่นา! พี่สาวคนที่ช่วยเธออาบน้ำ!

ทำไมพี่สาวถึงถูกขังอยู่ในกรงล่ะ?

"จะแหกปากหาอะไรฮะ นังตัวดี!" ชายที่ถือแส้ตวัดตีผู้หญิงในกรงอย่างเกรี้ยวกราด

เพียะ! ต้าเถียกัวหดตัวกลับด้วยความหวาดกลัว

เธอยกมือทาบอกอกเล็กๆ ของตัวเอง ทำไมคนพวกนี้ถึงอยากตีพี่สาวล่ะ? พี่สาวทำอะไรผิดงั้นเหรอ?

"ไอ้พวกเดรัจฉาน เลวยิ่งกว่าสัตว์! ฉันขอให้พวกแกออกไปโดนรถชนตาย! ถึงกับกล้าลักพาตัวเด็ก แถมตอนนี้ยังคิดจะค้ามนุษย์อีก พวกแกมันต่ำต้อย หน้าด้าน สวะไม่มีคนสั่งสอน"

ประโยคสุดท้ายของพี่สาวแทงใจต้าเถียกัวเข้าอย่างจัง

เพราะตอนอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล เธอก็เคยถูกหลิวซิงซิงด่าแบบนี้เหมือนกัน

"ดูเหมือนจะยังมีแรงเหลือเฟือเลยนะ!"

ชายร่างสูงใช้มือข้างหนึ่งกระชากผมผู้หญิงคนนั้นและบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น

ต้าเถียกัวเห็นใบหน้าของพี่สาวที่เต็มไปด้วยบาดแผล

จู่ๆ หัวใจของเธอก็เจ็บปวดเหลือเกิน

ทำไมพี่สาวถึงถูกตีจนเป็นแบบนี้ล่ะ?

ทำไมพวกเขาถึงรังแกพี่สาวแบบนี้?

เธอเบิกตากว้างด้วยความขุ่นเคือง และเริ่มออกแรงคลานอย่างแข็งขันมากขึ้น

ขาสั้นๆ ของเธอคลานเตาะแตะออกจากทางเดินอย่างรวดเร็ว

ด้วยความที่เป็นแค่ก้อนกลมๆ เล็กๆ บุกเข้ามาในห้องใต้ดินที่มืดสลัวแห่งนี้ จึงแทบจะไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีผู้ชายหลายคนกำลังยืนล้อมรอบผู้หญิงคนนั้นอยู่

"พวกเรามาสนุกกันก่อนดีไหม? ยังไงซะประธานหวงก็ยังไม่มาถึงเร็วๆ นี้หรอก"

ชายร่างกำยำยิ้มอย่างหื่นกามและยื่นมือไปปลดล็อกกรงเหล็ก

เขากระชากผมผู้หญิงคนนั้นและลากตัวเธอออกมาจากกรงอย่างแรง

"แบบนั้นมันไม่ค่อยดีมั้ง! เกิดโดนจับได้แล้วลูกค้าไม่ยอมจ่ายเงินจะทำยังไง?" ชายร่างผอมสูงแย้ง

ชายร่างกำยำหน้าตาหื่นกามแค่นเสียงหัวเราะ "จะไปกลัวอะไร! ใครใช้ให้แกตีเธอซะแรงขนาดนั้นล่ะ? พวกเราก็แค่อ่อนโยนกับเธอหน่อยก็พอ"

ขณะที่พูด ใบหน้าอันน่าสะอิดสะเอียนของเขาก็แนบชิดกับใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น เอาตอหนวดเคราถูไถไปมา

ต้าเถียกัวขนลุกซู่เมื่อเห็นภาพนี้ เธอเงยหน้าขึ้นและแผดเสียงร้องลั่น "นี่! เจ้าตัวเหม็นน่าเกลียด แกจะมาถูไถพี่สาวของนู๋ไม่ได้นะ!"

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของก้อนแป้งน้อยทำให้พวกผู้ชายตรงหน้าถึงกับผงะไป

เนื่องจากพวกเขาไม่ค่อยได้คลุกคลีกับต้าเถียกัวนัก จึงไม่แน่ใจว่าเด็กน้อยที่จู่ๆ ก็โผล่มานี้เป็นใครกันแน่

"นี่ใช่เด็กที่ประธานหวงจับให้กินยานอนหลับหรือเปล่า?"

"ฉันไม่รู้! ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าเลย ตอนที่ฉันมาถึง เด็กนี่ก็ถูกพวกหมอรุมล้อมแล้วพาส่งขึ้นไปชั้นสองแล้ว"

"น่าจะใช่นะ! ไม่อย่างนั้นจะมีเด็กมาจากไหนอีกล่ะ?"

"แต่เด็กคนนั้นไม่ได้อยู่กับประธานหวงหรอกเหรอ?"

พวกผู้ชายต่างพากันงุนงง

ในจังหวะนั้น หญิงสาวที่อ่อนแรงก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นเด็กน้อยวัยเตาะแตะที่ทำหน้าตาดุดัน เธอกำลังถือไขควงสีชมพูด้วยความขุ่นเคืองและตะโกนเสียงดังลั่น "นี่! พวกแกเลิกซุบซิบกันได้แล้ว แล้วก็ปล่อยผู้หญิงคนนี้เดี๋ยวนี้นะ! ไม่อย่างนั้นล่ะก็ นู๋จะเล่นงานพวกแกให้อ่วมเลยคอยดู!"

พวกผู้ชายหัวเราะเยาะ "แค่น้ำหน้าอย่างแกเนี่ยนะ? ฉันไม่ปล่อย แล้วจะทำไม?"

ชายหื่นกามยิ่งกำเริบเสิบสาน แลบลิ้นออกมาเลียใบหน้าของพี่สาว

การกระทำนี้ทำให้ต้าเถียกัวขยะแขยงจนทนไม่ไหว

เธอวิ่งเตาะแตะเข้าไปหาชายคนนั้น มองดูเขา แล้วก็คว้าขากางเกงของเขาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง "อ้วก~ อ้วก~ อ้วก!"

แฮมเบอร์เกอร์แปดชิ้นที่กินเข้าไปถูกนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ เธออ้วกทุกอย่างรดขาของชายคนนั้นจนหมดเกลี้ยง

"อ๊าก!" ชายคนนั้นโกรธจัด "จับยัยเด็กนี่ให้ฉันเดี๋ยวนี้! บ้าเอ๊ย อ้วกเอาของน่าขยะแขยงอะไรใส่ฉันเนี่ย!"