ตอนที่ 292 เธอไม่เคยเห็นคนตายมาก่อน

ตอนที่ 292 เธอไม่เคยเห็นคนตายมาก่อน

เด็กน้อยไม่ค่อยได้เห็นขนหน้าแข้งของผู้ชายมากนัก ยิ่งขนหน้าแข้งที่ทั้งหนาและหยาบกระด้างแบบนี้ยิ่งหาดูได้ยาก

เธอจ้องมองมันอย่างจริงจังอยู่นาน อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปสัมผัส ก่อนจะชักมือกลับอย่างรวดเร็ว

ขนหน้าแข้งหยิกหยอยพวกนั้นเหมือนจะขยับได้!

มันทำให้เธอตกใจมากจนหนังศีรษะเล็กๆ รู้สึกคันยุบยิบไปหมด

เธอเกาหัวที่ผมกำลังยาว แล้วนึกถึงสิ่งที่พี่เหม่ยเหม่ยเคยพูดที่บ้านคราวก่อน ว่าเวลาคนเราตายแล้วจะมีจิ้งหรีดงอกขึ้นมา งั้นนี่ก็คือขาของคนตายเหรอ?

ทันใดนั้น เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น มองดูเรียวขาของชายฉกรรจ์หลายคนที่อยู่ใต้โต๊ะ

ที่แท้พวกเขาก็เป็นขาของคนตายทั้งหมดเลย!

เกิดมาจนป่านนี้ เธอยังไม่เคยเห็นคนตายมาก่อน ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงยื่นมือออกไปกำขนหน้าแข้งของชายคนนั้นไว้เต็มกำมือ

เธอดึงมันออกมาเส้นหนึ่ง

แล้วเธอก็ดึงออกมาอีกเส้น!

ชายฉกรรจ์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เขาจึงขยับก้นไปมา

"ลุงหก มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" หวงเซียวบังเอิญเงยหน้าขึ้นมาเห็นชายคนนั้นขยับตัวพอดี

ชายคนนั้นตกตะลึงและผุดลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ

ใต้โต๊ะ ต้าเถียกัวมองดูขาสองข้างที่จู่ๆ ก็ขยับได้ ดวงตากลมโตของเธอเป็นประกายปิ๊งปั๊ง

อุ้งมือน้อยๆ ของเธอกำขนหน้าแข้งในมือไว้แน่น

นี่ นี่ นู๋เป็นหมอเทวดาชัดๆ! ไม่ตายแล้ว!

ทันใดนั้น เธอก็คลานเตาะแตะไปอีกฝั่งหนึ่งด้วยความตื่นเต้น

"ฉันว่าเราควรจะทำให้ผู้หญิงที่อยู่ในห้องใต้ดินสลบไปเลยดีกว่า จะได้เลิกร้องโวยวายทั้งวันทั้งคืนสักที" ลุงหกเสนอ

หวงเซียวเห็นด้วย "ใช่! ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เดี๋ยวค่อยเอายาให้เธอกินหน่อยก็แล้วกัน"

"พี่สาวป่วยเหรอคะ? ตอนนี้นู๋รักษาโรคเป็นแล้วนะ!" เสียงเล็กๆ หวานใสเจือแววน้ำนมดังแทรกขึ้นมา

หวงเซียวตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ "ใช่! ก็ยัยนั่นแหละ..."

แต่พอพูดจบ ทุกคนก็แข็งทื่อไปในทันที

ในห้องประชุมที่มืดสลัวไม่มีไฟเปิดอยู่เลยแม้แต่ดวงเดียว แสงสว่างทั้งหมดมาจากหน้าจอ เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่ดักซุ่มอยู่ข้างนอกรู้ว่ามีคนอยู่ข้างใน

เสียงใสๆ ของเด็กน้อยที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหันจึงฟังดูน่าขนลุกไม่น้อย

ชายหลายคนมองไปรอบๆ อย่างงุนงง แต่รอบข้างกลับว่างเปล่า และพวกเขาก็มองไม่เห็นเด็กน้อยเลย

"เด็กนั่นแอบเข้ามางั้นเหรอ?" ลุงหกหันไปมองหวงเซียว

หวงเซียวตอบอย่างหนักแน่น "เมื่อกี้ฉันเช็กดูแล้ว ยัยเด็กนั่นไม่ได้เข้ามา!"

เขายังตรวจสอบตั้งสองครั้งเพื่อยืนยันว่าเด็กน้อยไม่ได้เข้ามาจริงๆ ก่อนที่จะปิดประตู

"หรือว่าซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ?"

เมื่อได้ยินว่ากำลังจะถูกจับได้ ขาสั้นๆ ของต้าเถียกัวก็ขยับเร็วปรื๋อราวกับติดมอเตอร์ คลานเตาะแตะเข้าไปซ่อนตัวในกล่องกระดาษลังอย่างรวดเร็ว

เธอเป็นแค่ก้อนกลมๆ เล็กๆ จึงสามารถซ่อนตัวอยู่ข้างในได้อย่างแนบเนียน

"แปลกจริง! ไม่เห็นมีเลย!"

หวงเซียวใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องดูใต้โต๊ะ

"หรือว่าพวกเราหูแว่วไปเอง?" หวงเซียวเอ่ยขึ้น

ทันใดนั้น ทุกคนก็เริ่มตื่นตระหนก

ลุงหกพูดขึ้นด้วยความหวาดหวั่น "เป็นเพราะแกตบตีผู้หญิงมาเยอะเกินไปหรือเปล่า? วิญญาณเลยกลับมาแก้แค้น?"

นี่คือหัวข้อที่หวงเซียวสั่งห้ามพูดถึงมาโดยตลอด

"เป็นไปไม่ได้!" เขาพูดอย่างหนักแน่น "ผู้หญิงที่ฉันตบตีไม่เคยมีลูกสักคน"

ลุงหกแย้ง "ไม่ใช่ลูกของแกสิ แกลืมไปแล้วเหรอว่าเคยเผลอไปทำร้ายผู้หญิงท้องคนหนึ่งจนแท้งและเด็กในท้องก็ตาย"

ใบหน้าของหวงเซียวมืดครึ้มลงขณะจ้องมองลุงหกอย่างดุดัน "เป็นไปไม่ได้! แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ? ใครใช้ให้ผู้หญิงคนนั้นดูไม่ออกว่าท้องเองล่ะ?"

พูดจบ เขาก็ผุดลุกขึ้นด้วยความโมโห "ก็แค่ยัยเด็กอ้วนแอบเข้ามาต่างหาก ไม่ใช่วิญญาณกลับมาแก้แค้นอะไรทั้งนั้นแหละ"

เขาเดินไปที่ประตูห้องประชุม เปิดออก แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังห้องหนังสือทันที

คนที่เหลืออยู่ในห้องประชุมต่างตกอยู่ในความเงียบงัน

ทุกคนยังคงส่งข้อความหากันในแชตกลุ่ม

【หนุ่มล่ำสุดเซ็กซี่: เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าเขาโดนเล่นงานเข้าแล้ว เขาบอกชัดๆ ว่าเด็กนั่นแอบเข้ามาในนี้ แต่กลับเดินไปหาเด็กที่ห้องหนังสือเนี่ยนะ】

【พี่หก: ใช่ๆๆ เมื่อกี้ฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกัน เห็นพวกแกไม่มีใครพูดอะไร ฉันก็นึกว่าตรรกะของฉันมีปัญหา ที่แท้สมองของประธานหวงนั่นแหละที่มีปัญหา เสียงดังฟังชัดอยู่ในห้องประชุม แค่รื้อหากล่องแถวนี้ก็เจอตัวเด็กแล้ว ทำไมถึงวิ่งไปที่ห้องหนังสือล่ะ?】

【หนุ่มฮอตดึงดูดเมียเด็ก: ดูเหมือนว่าประธานหวงจะพาพวกเราไปซวยจริงๆ ซะแล้วสิ】

【หนุ่มล่ำสุดเซ็กซี่: แล้วแบบนี้พวกเรายังควรฟังคำสั่งของประธานหวงอยู่อีกไหม?】